ഞാനൊരു പാവം പാലാക്കാരന്‍

കുഞ്ഞേപ്പ് വരും, എല്ലാം ശരിയാകും......

>> Friday, June 24, 2016

പ്രാഞ്ചിയേട്ടൻ സിനിമാ പതിമൂന്നാം തവണയും കണ്ടതിനു ശേഷമാണ് എനിക്കു ഈ അസുഖം തുടങ്ങിയത്. രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു പെഗ്..... ഇത്തിരി ഇരുട്ട്.... ഒറ്റക്കുള്ള ഇരുപ്പ്.... ഇത്രയും ആയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഏതെങ്കിലും പരേതാത്മാക്കൾ എത്തും. സാഹചര്യവും സമയവും സന്ദർഭവും അനുസരിച്ച് എന്റെ ചാച്ച, കുഞ്ഞുപ്പാപ്പൻ, ഇളേമ്മ, അന്തോനിച്ചൻ എന്നു തുടങ്ങി ഫോട്ടോയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള അപ്പ, ഗാന്ധിജി, യേശുവേട്ടൻ, സിദ്ധാർത്തേട്ടൻ (ബുദ്ധൻ) അങ്ങനെ നല്ല ആത്മാക്കൾ മാത്രം എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വരും. ഈയിടെ ചൂടോടെ അലിയിക്കയും വന്നാരുന്നു, ജയരാജന്റെ കാര്യവും സോഷ്യൽ മീഡിയ ട്രോളുകളും ഒക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ഒത്തിരി ചിരിച്ചു. അങ്ങനെ അവരിങ്ങനെ എന്തേലും നാട്ടുവർത്തമാനവും പൗശൂന്യവും ഒക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കും, എന്നെ ഉറക്കീട്ടു പോകും.

അങ്ങനെ രാത്രിയായി,  ചാച്ചക്കു ഒരു ആനിവേഴ്സറി കയ്യോടെ പറഞ്ഞേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ പെഗ്ഗിൽ ഐസ് മാത്രം ഇട്ടു രണ്ടു സിപ്പ് എടുത്തിട്ടും പുള്ളിക്കാരനെ കാണാനില്ല. ഓൾഡ് മങ്ക് റമ്മായതുകൊണ്ടാണോ ഇനി? വലിയ ഗൾഫുകാരനൊക്കെ ആയിട്ടും നല്ല സ്കോച് ഒന്നും അടിക്കാതെ കണ്ട കൂതറ റമ്മും അടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ ചിലപ്പോൾ പുള്ളിക്കു പിടിക്കില്ലായിരിക്കും....

പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇറങ്ങി ഒരു സിഗരറ്റു കത്തിച്ചു, പുക ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഊതി ഊതി വിട്ടു. അതാ പുകയുടെ ഇടയിലൂടെ, മഞ്ഞിൽ നിന്നെന്നപോലെ പതുക്കെ വരുന്നുണ്ട് ആശാൻ, മൂന്നു നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അടുത്ത് നിന്നും ശടേന്ന്....

വാഴക്കാവരയൻ:  വണക്കം ചാച്ചെ.... ഹാപ്പി ആനിവേഴ്‌സറി...

ചാച്ച: താങ്ക്യൂ പുത്രാ... എന്നതാ ഇന്ന് കണ്ട റമ്മും ഒക്കെ അടിച്ചു സെന്റി ആകാനാണോ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഓ എന്നാത്തിനാ... പത്തു മുപ്പത്തിനാല് വർഷം ആയി. ഇനി എന്തു സെന്റിയടിക്കാനാ...

ചാച്ച: പിന്നെയെന്നാ കാണിക്കാനാ ഈ വലിച്ചു കേറ്റുന്നേ? ഭാര്യേം പിള്ളേരും നാട്ടിൽ പോയേന്റെ ഫീലിംഗ്‌സാ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഇത്തിരി ഇല്ലാതില്ല, പിള്ളേരെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു ശീലിച്ചതുകൊണ്ടു ഉറക്കം കുറച്ചു പാടാ...

ചാച്ച: പിന്നേ... പിള്ളേരെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നതു കൊണ്ടല്ലേ നിന്റെ ഭാര്യ പിന്നേം ഗർഭിണി ആയതു, പോടാ ഡാഷേ... നീയെന്നെകൊണ്ടു ഒന്നും പറയിക്കല്ല് ....(feeling പുച്ഛം)

വാഴക്കാവരയൻ:  ദേ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം, കാര്യം അപ്പനാണെങ്കിലും ഇപ്പോ ഭൂമിയിൽ എനിക്കാ മൂപ്പു കൂടുതൽ....

ചാച്ച: ആഹാ... എന്നാൽ അപ്പനെ കേറി ഔസേപ്പ് ചേട്ടാ എന്നു വിളിക്കെടാ...

വാഴക്കാവരയൻ: ഉം...  കാലം മാറുന്പോൾ ഒക്കെ അങ്ങനാ... മകൻ എസ് ഐ ആകുന്പോൾ അപ്പനാണെങ്കിലും സീനിയോറിറ്റി ഉണ്ടേൽ സലൂട്ടടിക്കണം.

ചാച്ച: ശരി പുത്രോ....

വാഴക്കാവരയൻ: ചാച്ചയെന്താ ഇന്ന് വെള്ള ഷർട്ടൊക്കെ മൂക്കിലെ പഞ്ഞീം ഒക്കെ മാറ്റി ഈ പൊട്ടുകളും പുള്ളികളും ഉള്ള ഷർട്ടിട്ടുകൊണ്ട് വന്നത്? ഇതിന്റെ കളറൊക്കെ മങ്ങിയല്ലോ...?

ചാച്ച: സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കളറ് മങ്ങാറില്ല മോനെ. നിന്റെ കണ്ണു അടിച്ചു പോകാറായി.. മൂപ്പു കൂടിയില്ലേ..അതാ.....

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling കലി)

ചാച്ച: ആനിവേഴ്‌സറി ഒക്കെ അല്ലെ പുത്രാ? ഒരു ചെയ്ഞ്ച് ആർക്കാണിഷ്ടമില്ലാത്തതു! പിന്നെ നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ ഈ ഷർട്ട്?

വാഴക്കാവരയൻ: ഓ.... (വിഷയം മാറ്റൽ). അതേ... ചാച്ചക്കിപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എന്നതാ പണി? ഹല്ലേലൂയാ ഒക്കെ പാടി ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാണോ?

ചാച്ച: ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണെന്നു നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഈ സ്വർഗ്ഗവും നരകവും ഒക്കെ എന്താന്നാ നിന്റെ വിചാരം?

വാഴക്കാവരയൻ: നമ്മക്കൊക്കെ എന്തു വിവരം ചാച്ചെ, കൊച്ചായിരുന്നപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞു തന്നിരിക്കുന്ന പോലെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു വെളുത്ത താടിയും മുടിയും ഉള്ള ദൈവത്തെ നമ്മളെല്ലാം കൂടി സ്തുതിച്ചോണ്ടിരിക്കും...നരകത്തിലാണേൽ ഭയങ്കര പീഡകളും... കൂടുതൽ അറിയാനായി അവിടം വരെ പോയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചു വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. നിങ്ങളൊട്ടു പറഞ്ഞു തരികേം ഇല്ല. 

ചാച്ച: മോനേ... അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത്തിരി പാടാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് നിന്റെ ശരീരം എന്താണെന്നു നിനക്കറിയാമോ? 

വാഴക്കാവരയൻ: എന്റെ ചാച്ചേ, അതൊക്കെ ഞാൻ രണ്ടു വർഷം മുന്പ് പാപ്പിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാ. കണ്ണ് മൂക്ക്.....

ചാച്ച: പോടാ മണകുണാഞ്ഞാ, വെറുതെയല്ല നീ വെറും ഉണ്ണാക്കൻ ആണെന്ന് നാട്ടുകാര് പറയുന്നത്. ശരീരത്തിൽ എത്ര കോശങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നറിയാമോ? ഒരു കോശത്തിനു എത്ര ദിവസം ആയുസുണ്ടെന്നു അറിയാമോ? മിക്കവാറും കോശങ്ങൾക്കും വെറും വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങളെ ആയുസ്സുള്ളൂ. കണ്ണിന്റെ ലെൻസും നട്ടെല്ലിലെ നാഡികളും തുടങ്ങി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന വളരെ കുറച്ചു കോശരൂപങ്ങൾ ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കിയൊക്കെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പല പ്രാവശ്യം മാറിയിട്ടുണ്ട്‌. അതായത് നീ എന്നതു തന്നെ പലപ്രാവശ്യം മാറിയ ഒരു നീ ആണ്. കൂടാതെ കുറെയധികം കോശങ്ങളും പിന്നെ അനവധി ബാക്ടീരിയ, വൈറസ്, പരാദജീവികൾ ഇതെല്ലാം കൂടിയുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ് ആണ്. 

വാഴക്കാവരയൻ: അപ്പോൾ പിന്നെ ഭൂമിയും അങ്ങനെ പല സംഗതികൾ കൂടിയ ഒരു വലിയ മനുഷ്യൻ  ആവുമോ?

ചാച്ച: (feeling ചിരി)... സൂക്ഷ്മാണു മുതൽ പരമാണു വരെ അങ്ങനെയൊക്കെ നിനക്കറിയില്ലാത്ത എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ..!

വാഴക്കാവരയൻ: വെറുതെ മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കാതെ പോ ചാച്ചേ... 

ചാച്ച: ഓ ഇനിയും അതെന്തു പിടിപ്പിക്കാനാ... (feeling ആക്കൽ).. അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഫക്കിന്റെ അർത്ഥം ചോദിച്ച കറിയാച്ചനെ നീ എങ്ങനെ ഒതുക്കി. എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുത്തോ?

വാഴക്കാവരയൻ: അതിന്റെ അർത്ഥം എന്നുള്ളതിൽ കൂടുതൽ അതു ബാഡ് വേർഡ് ആണെന്നുള്ളതും അതു പാപം ആണെന്നുള്ളതും ആണ് അവന്റെ പ്രശ്‌നം. അതു ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കും തോറും അതവന്റെ മനസ്സിൽ വന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും, ദേഷ്യം വരുന്പോൾ വിളിക്കാൻ തോന്നും. 

ചാച്ച: എന്നിട്ടു നീ എന്തു ചെയ്‌തു? നിന്റെ കാര്യം ആയതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞോ കാണിച്ചോ കൊടുത്തിരിക്കും...

വാഴക്കാവരയൻ: എല്ലാവരേം പോലെ കളിയാക്കലാ അല്ലെ? ഊം... ഞാൻ അവനു ഓഷോയുടെ ഒരുസ്‌പീച്ച് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഫക്ക് എന്ന വാക്കു നാമം, ക്രിയ, വിശേഷണം, നവരസങ്ങൾ ഒക്കെ ആയി ഉപയോഗിക്കുന്ന കുറച്ചു പദപ്രയോഗങ്ങൾ അതിൽ ഉണ്ട്. അതൊരു വലിയ കാര്യമല്ല എന്നു തോന്നിയാൽ പ്രശ്നമില്ലല്ലോ. വെറുതെ ഉള്ള കുറ്റം ബോധം ഒക്കെ പിഞ്ചു മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കി അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം കെടുത്തരുതല്ലോ.

ചാച്ച: എന്നിട്ടു അവനു ആത്മവിശ്വാസം വന്നോ? നിന്നെയൊക്കെ ഓഷോ പറഞ്ഞ നാമവിശേഷണം കൂട്ടി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ?... (feeling  കളിയാക്കൽ)

വാഴക്കാവരയൻ: വെറുതെയല്ല നേരത്തെ വിളിച്ചോണ്ട് പോയത്. മനുഷ്യനെ ഇങ്ങനെ കളിയാക്കരുത്, കാര്യം ഒരു ഓക്കൻ ആണെങ്കിലും സ്വന്തം മോനല്ലേ.... 

ചാച്ച: പോട്ടെടാ..... നീമിടുക്കനാടാ.... നല്ല മനുഷ്യനാ ...

വാഴക്കാവരയൻ: ..ശരിക്കും ഉള്ളതാണോ അതോ ഇതും ആക്കിയതാണോ?

ചാച്ച: അതു പോട്ടെ.... കുഞ്ഞുവാവ ഉണ്ടാകുന്നതെങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ച പിള്ളേരെ നീ എങ്ങനെ ഒതുക്കി?

വാഴക്കാവരയൻ: ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അതിനാണോ പാട്, ഒരു യുട്യൂബ് വിഡിയോ അങ്ങു കാണിച്ചു. ബീജം വന്നു അണ്ഡത്തിൽ യോജിക്കുന്നതും, കുഞ്ഞു വലുതായി പുറത്ത് വരുന്നത് വരെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ നല്ല ഡീറ്റൈൽ ആയി പറയുന്നുണ്ട്. 

ചാച്ച: എന്നിട്ടു എല്ലാം മനസ്സിലായോ പിള്ളേർക്ക്?

വാഴക്കാവരയൻ: എല്ലാർക്കും കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചാ സ്റ്റേജുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു. ആ പേടി കണ്ടപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ചു...മൂന്നും എന്റെ പിള്ളേർ തന്നെ എന്നു.... കറിയാച്ചന് ആകെ സങ്കടം. അണ്ഡത്തിൽകയറിപ്പറ്റുന്ന ഒരു ബീജം ഒഴികെ ബാക്കിയുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ബീജങ്ങൾക്ക് എന്തു സംഭവിക്കും എന്നോർത്ത്... സത്യത്തിൽ എന്തൊരു മത്സരം ആയിരിക്കും അല്ലേ? അതേ... ചാച്ചേ... ബാക്കിയുള്ള ബീജങ്ങൾ സത്യത്തിൽ മരിച്ചു പോകുവാണോ? അതൊക്കെ ഓരോ ജന്മങ്ങൾ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ?

ചാച്ച: നീ എന്തൊരു കൊണാപ്പൻ ആണെടാ... നിനക്കു പോലും മനസ്സിലാകാത്ത കാര്യമാണോ പിള്ളേർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്?

വാഴക്കാവരയൻ: അങ്ങനെ പറയരുത് ചാച്ചേ... കാര്യം ഞാൻ ഇതൊക്കെ കാണിച്ചു അവന്മാരെ അഡ്‌ജസ്‌റ് ചെയ്തെങ്കിലും ബസിലെ ചേട്ടന്മാർ അവന്മാർക്ക് വിശദമായി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു എന്നു കോക്കു പറഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോൾ പാപ്പിക്ക് ഇവന്മാർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തോളും. 

ചാച്ച: എന്നതാ പറഞ്ഞത് എന്നു അവന്മാർ പറഞ്ഞോ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഹേയ് ഇല്ല 

ചാച്ച: നിനക്കില്ലാത്ത വിവേചന ബുദ്ധി അവർക്കുണ്ട്... ആശ്വാസം...

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling രൗദ്രം) ഓർമ്മ വെച്ചപ്പോൾ മുതൽ കേൾക്കുന്നതാ... ഓക്കൻ, ഉണ്ണാക്കൻ, പൊട്ടൻ, മണുങ്കൂസ്, പേടിത്തോണ്ടാൻ... മടുത്തു..   ഞാൻ തന്ന ഹാപ്പി ആനിവേഴ്സറി തിരിച്ചെടുക്കുവാ....

ചാച്ച: പോട്ടെടാ.. എന്റെ ചക്കരയല്ലേ നീ... നിന്നെ എനിക്കറിയാം... 

വാഴക്കാവരയൻ: (ആശ്വാസം... സന്തോഷം.. ) (കെട്ടിപിടിച്ചൊരു ഉമ്മ കൊടുക്കാൻ തോന്നി)

ചാച്ച: ആട്ടെ... ഭാര്യയെ സ്‌കാൻ ചെയ്‌തിട്ടു കൊച്ചു പെണ്ണാണോ...?

വാഴക്കാവരയൻ: നിങ്ങടെയൊക്കെ രീതി അനുസരിച്ചു ആരോടും മിണ്ടരുത്, നേരത്തെ ഉടുപ്പു വാങ്ങരുത്, കൊച്ചിന് അമ്മാവൻ കാലുണ്ടോ, അങ്ങനെയൊക്കെ എത്ര ടെൻഷനുകളാ, രീതികളാ...? ഗർഭിണി ആണെന്നു പോലും നിങ്ങൾ പറയില്ലല്ലോ...?

ചാച്ച: എന്നിട്ടു നിന്റെ കാര്യം അറിയാത്തതായി ഇനി ആരുണ്ട്? നീ കൊച്ചിന് പേരുവരെ ഇട്ടെന്നാണല്ലോ പാണന്മാർ പാടുന്നത്?

വാഴക്കാവരയൻ: എന്റെ മറിയാമ്മക്കുവേണ്ടി ഇനിയും ശ്രമിക്കണം ചാച്ചേ... ഈ പ്രാവശ്യം കുഞ്ഞേപ്പാ വരുന്നത്.... ഞാൻ അവനു ഉടുപ്പു വരെ വാങ്ങി. എന്നാ കോപ്പു നോക്കാനാ... 

ചാച്ച: അല്ല പിന്നെ, നാലാണ്മക്കൾ ഉള്ള തന്തയായി നിനക്കു വിരിഞ്ഞു നിന്നു കൂടെ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഉവ്വ, മക്കളെ കണ്ടും മാന്പൂ കണ്ടും മയങ്ങരുത് എന്നല്ലേ കവി പാടിയിരിക്കുന്നേ... (feeling ഓൾഡ് മങ്ക് എഫക്ട്‌ ).. എല്ലാവരും പെൺകൊച്ചായിരിക്കട്ടെ എന്നാശംസിച്ചു. ആൺകോച്ചാണ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒത്തിരി പേർ പറഞ്ഞു, നാലാമത്തെ കൊച്ചു ആണാണെങ്കിൽ ലോകം കീഴടക്കും എന്ന്.... അതു ശരിക്കും നാലാമത്തെ ആൺകൊച്ചു എന്നാണോ അതോ നാലാമത്തെ കൊച്ചു എന്നാണോ?

ചാച്ച: ആശ്വാസം... അതല്ലേ എല്ലാം....

വാഴക്കാവരയൻ: വിശ്വാസം എന്നല്ലേ ചാച്ചേ.... അതു പോട്ടെ, ചാച്ച നാലാമത്തെ ആണല്ലേ? ഇനി മൊത്തത്തിൽ നാലാമത്തെ ആണെങ്കിൽ ഇഷ്ടം പോലെ ആൾക്കാർ ഉണ്ടല്ലോ....

ചാച്ച: മോനെ... അങ്ങനെ നിയമങ്ങളോ രീതികളോ അതിനില്ല. ഓരോ ജന്മവും അതിന്റെതായ രീതിയിൽ പോകും. അത്ര തന്നെ... നിന്റെ മക്കൾ ഒക്കെ മിടുക്കന്മാരാ... നിന്റെ സന്പാദ്യം അവരാണ്. 

വാഴക്കാവരയൻ: എന്നാൽ ഞാൻ ഒരു പെഗ്ഗും കൂടെ എടുത്തിട്ടു വരട്ടെ ചാച്ചേ ....

ചാച്ച: വേണ്ടെടാ മോനേ... നീ ഇപ്പോൾ നല്ല പൂസാ....

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling സങ്കല്പം) ഇപ്പൊ ചാച്ച ശരിക്കും ഉണ്ടാരുന്നെങ്കിൽ എങ്ങനെ ഇരുന്നേനെ? തിലകനെ പോലെയാണോ, നെടുമുടിയെ പോലെയാണോ അതോ ഒടുവിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണനെ പോലെയാണോ.... (ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങൾ മനസ്സിൽ വന്നു തുടങ്ങി)

ചാച്ച: പലവിധ ഭാവങ്ങൾ കൂടിയതല്ലേ മോനേ മനുഷ്യജീവിതം.... അവരുടെയൊക്കെ ഭാവങ്ങൾ ആയിരിക്കുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും എല്ലാവർക്കുമില്ല എന്നു മാത്രം ഓർക്കുക. നിനക്കു നിന്റെ അപ്പനെ ചെറുപ്പത്തിലേ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അതേ അളവിൽ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, എനിക്കു എന്റെ ഭാര്യയെ, നാലു മക്കളെ, എന്നെ ഇഷ്ടപെട്ട ഒത്തിരി കൂടപ്പിറപ്പുകളെ...  എല്ലാം പിരിയേണ്ടി വന്നു. കൊഴിയുന്ന ഓരോ നിമിഷവും തിരിച്ചു വരില്ല എന്നതുപോലെ, ജീവനും പോകും.....തിരിച്ചു വാരാനാകാതെ.....

വാഴക്കാവരയൻ: ചാച്ചേ... എന്റെ ദേഹത്തും കരങ്ങളിലും കിടന്നാണ് പിള്ളേർ ഉറങ്ങുന്നത്. ആരും ഇല്ലാത്തതു കാരണം ആകെ ഒരു ഏകാന്തത... ചാച്ചയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഉറപ്പായും ഞാൻ ഇന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചേനെ....  ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ചോദിക്കുവാ... പറ്റുവോ?...ഇല്ല അല്ലെ....

ചാച്ച: ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ തിരിച്ചു കിട്ടാത്തതായി പലതുണ്ട് മോനെ ഈ ലോകത്ത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഉള്ള സമയത്ത് അനുഭവിക്കുക, സന്തോഷിക്കുക.

വാഴക്കാവരയൻ: ഇനി എന്നാ സന്തോഷിക്കാനാ ചാച്ചേ... പണ്ടൊക്കെ എന്നും വലിയ പ്രതീക്ഷകൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ ഒക്കെ ആയിരുന്നു. ഫുട്‍ബോൾ കളിക്കാരൻ, ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരൻ, സിനിമാ നടൻ, പ്രധാനമന്ത്രി, മാഫിയ കിങ്, റാലി ഡ്രൈവർ, ബിസിനസ് മാഗ്നറ്റ്... അങ്ങനെ എത്ര സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു....! ഒരു പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ആയിത്തുതീർന്നേനെ, അല്ലേ ചാച്ചേ..?

ചാച്ച: അതുകൊണ്ടു നിനക്കൊരു നോർമൽ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ പറ്റി. എന്തെങ്കിലും ഒന്നു മാത്രം നേടണമെങ്കിൽ അതിനായി ഒത്തിരി നഷ്ടപ്പെടുത്തണം.... നിനക്കെല്ലാത്തതിന്റെയും അരികുപറ്റി നടക്കാൻ സാധിച്ചു, അതു തന്നെ വലിയ കാര്യം.

വാഴക്കാവരയൻ:  ഉവ്വ...വയസ്സനായി, ക്ഷീണം ആയി, ആരോഗ്യം കുറഞ്ഞു. സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും മങ്ങിത്തുടങ്ങി. മക്കളുടെ ഒക്കെ മുന്പിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നു ചുരുണ്ടു കൂടി ഏതോ ഒരു സംരക്ഷണയിൽ എല്ലാം മറന്നു ഒന്നു കിടക്കാൻ മോഹം....

ചാച്ച: നീ നല്ല പൂസാ.... സെന്റി അടിക്കാതെ പോയി കിടക്കൂ...
(ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറകോട്ടു നടന്നുകൊണ്ടു......) സങ്കടപ്പെടേണ്ട മോനെ...നിന്റെ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടടാ..... നീ ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ.... അവൻ വരുവല്ലേ....

"കുഞ്ഞേപ്പ് വരും.... എല്ലാം ശരിയാകും...."


ഒരു ഫ്ലയിങ് കിസ്സ് നൽകി ചാച്ച നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി....... ശരിക്കും ഒരുമ്മ തരാൻ ചാച്ചക്കും കൊതിയുണ്ടെന്നു എനിക്കു തോന്നി....






Read more...

വീണ്ടും ചില പ്രേതകാര്യങ്ങൾ

>> Monday, November 16, 2015

ഭൂതവും പ്രേതവും, യക്ഷിയും കാളിയും, ദുർ ആയും അല്ലാതെയും മരിച്ച സകലരും, പട്ടിയും പാന്പും പഴുതാരയുമെല്ലാം... എന്തിനേറെ പറയുന്നു, കൂരിരുട്ടും ആടുന്ന വാഴയിലയും വരെ ചുമ്മാ രസം തോന്നുന്പോൾ ഒക്കെ പേടിപ്പിച്ചിരുന്ന, ഭീതിയുടെ കരാള ഹസ്തങ്ങളാൽ പുണർന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ വാഴക്കാവരയന്. കാലം ഓർഡിനറി ആയി ബാല്യത്തിലും, ലിമിറ്റെഡ് സ്റ്റോപ്പ്‌ ആയി കൌമാരത്തിലും, ഫാസ്റ്റ് പാസഞ്ചർ ആയി യൗവ്വനത്തിലും ഓടിക്കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ എവിടെയെക്കെയോ എങ്ങനെയെക്കെയോ പകച്ചു പോയ ഒരു ബാല്യവും, കൌമാരവും, യൌവ്വനത്തിന്റെ മുക്കാൽ പങ്കും എല്ലാം ഓടിത്തീർത്തു, ഞാനും എന്റെ പേടിയും.

അങ്ങനെചുമ്മാ പകച്ചു പകച്ചു യൗവ്വനത്തിന്റെ അവസാനമെത്തിയപ്പോളാണ് നമ്മൾ ദുബായിൽ എത്തുന്നത്. രാജ്യം വേറെയാണല്ലോ, അതുകൊണ്ട് തന്നെ യക്ഷിയും രാക്ഷസന്മാരും ഒന്നും ഇവിടെ കാണില്ല എന്ന വിചാരം എന്റെ ഉപബോധമനസ്സിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കണം ഞാൻ ഇത്യാദി കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനൊന്നും പോയില്ല. ഏകദേശം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കല്യാണവും കഴിച്ചു. അതോടെ യക്ഷിയും കാളിയും ഒക്കെ എനിക്കൊരു ഭീഷണിയെ അല്ലാതായി.  ഗ്രഹണി പിടിച്ച പിള്ളേർ ചക്കപ്പുഴുക്ക് കണ്ടപോലെയായ എന്റെ ആക്രാന്താവേശം കൊണ്ട് പിള്ളേർ  കുറച്ചെണ്ണം ചടപടാ ഭൂമിയിലെത്തി,  അതോടെ കുട്ടിചാത്തന്മാരും പ്രശ്നമില്ലതായി. ഇപ്പോൾ സൂപ്പർ ഫസ്റ്റു പോലെ ഓടിത്തകർക്കുന്നുണ്ട്, ഇനി  പതുക്കെ ഒരു എക്സ്പ്രസ്സ്‌ ഒക്കെയായി അവസാനം കട്ടപ്പുറത്ത് കയറ്റാം എന്നാ ലെവൽ എത്തി.

ധൈര്യം കാലാന്തരേ എന്നിൽ വളർന്നു വന്നതോടെ എന്റെ കഴുത്തിലെ കൊന്ത അപ്രത്യക്ഷമായി, നന്മനിറഞ്ഞ മറിയവും കുരിശുവരയും ഇല്ലാതെയായി. അങ്ങനെ വിജ്രുഭിതനായി നിർവൃതിയോടെ നടക്കുന്ന കാലം. പിള്ളേരു വളർന്നു, ഭാര്യയും... ഞാൻ ആണെങ്കിൽ തളർന്നും തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്പോളാണ് താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിൽ  നിന്നും ഇറങ്ങണം എന്ന ഓർഡർ എത്തിയത്. വാടക കൂട്ടിത്തരാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവർക്ക് സമ്മതമല്ല, സമരവും കേസും ഒന്നും നടത്താനുള്ള ഏക്കവും നമുക്കില്ല. അല്ലേൽ തന്നെ കണ്ട പീറഅറബികളോടെ കേസ് കളിക്കാൻ എന്റെ പട്ടി പോകും. ഞാൻ വേറെ വീടുകൾ തകൃതിയിൽ അന്വേഷിച്ചു. എന്റെ കൂലംകുഷമായ, ആവേശത്തോടെയുള്ള അന്വേഷണത്തിനൊടുവിൽ, ദുബായിലെ സുപ്രധാന ഡെവലപ്പെറിൽ ഒരാളായ,ഒരു നല്ല കന്പനിയുടെ, വളരെ വലിയ ഹൌസിംഗ് കോളനിയിൽ ഒരു ഫ്ലാറ്റ് കിട്ടി. അവിടെ വളരെ പ്രയാസമാണ് കിട്ടുവാൻ, പക്ഷെ ഒരു ബിൽഡിങ്ങ് മുഴുവൻ റെന്റിനു കൊടുക്കുന്നു, അവിടെ നിൽക്കുന്പോൾ തന്നെ ശടെശടെന്നു ആൾക്കാർ വരുന്നു, ഫ്ലാറ്റ്എടുക്കുന്നു. ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല, ചെക്ക് എഴുതി കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അതിനു ശേഷമേ അവർ വീട് കാണാൻ കീ പോലും തരൂ. ഇനി രണ്ടു ഫ്ലാറ്റ് മിച്ചമുണ്ട്, മൂന്നാം നിലയിലും ഒന്നാം നിലയിലും ഓരോന്ന്. മൂന്നാം നിലയിലേത് കിഴക്ക് ദർശനം, റോഡിനു പിൻഭാഗം, അതിനാൽ ശല്യങ്ങളില്ല. ഒന്നാം നിലയിലേതിനു പടിഞ്ഞാറാണ് ദർശനം, പോരാത്തതിന് റോഡിന്റെ അടുത്തും, ഒരു കൊച്ചു ഗോവണി ഉണ്ടെങ്കിൽ കള്ളന്മാർക്ക് ബാൽക്കണിയിൽ കയറി വീട്ടിൽ കയറാം. അപ്പൊ നല്ലത് മൂന്നു തന്നെ....

എല്ലാം തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു താഴെ എത്തി, സെക്യുരിറ്റിക്ക് ഒരു ഹായ് പറഞ്ഞു. മലയാളി ആണ്, ആ സ്നേഹത്തിൽ ഒന്ന് ലോഹ്യം വെച്ചു. ഈ ബിൽഡിങ് മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചു കാലിയായതാണോ എന്ന ചോദിച്ചപ്പോൾ  അവൻ പറഞ്ഞു, അല്ല ഇത് കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ ആയി അടച്ചിട്ടിരിക്കുക ആയിരുന്നു എന്ന്. അതെന്താ അങ്ങനെ എന്ന ചോദ്യത്തിനു അവൻ ഒരു ഊശിയ ചിരി ആണ് മറുപടി തന്നത്. അവന്റെ ചേഷ്ടകളിൽ നിന്നും എന്തോ ഒരു അരുതായ്മ തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഫ്ലാറ്റ് കാഴ്ച ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു അവരുടെ ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുന്ന വഴി എന്റെ അപാരമായ ബുദ്ധി അതിഭീകരമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഒന്നാം നില... റോഡിനോടു ചേർന്നുള്ള സൈഡ്... എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടെങ്കിലും ഒന്നാം നിലയിൽ നിന്നും ചാടാം,കൂടി വന്നാൽ കാലോടിയും,അത്രയേ ഉള്ളൂ. റോഡുള്ളത് കൊണ്ട് എപ്പോഴും ആളും അനക്കവും കാണും. അങ്ങനെ മൂന്നു മാറ്റി ഞാൻ ഒന്നെടുത്തു. എല്ലാ ഫോർമാലിറ്റികളും കഴിഞ്ഞു, ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ തന്നെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റും റെന്റിനു പോയി. പോകുന്ന വഴി വെറുതെ ആ ബിൽഡിങ്ങിന്റെ അടുത്ത ബിൽഡിങ്ങിൽ ഒന്ന് ചെന്ന് അവിടുത്തെ സെക്യുരിറ്റിയെ ഒന്ന് കണ്ടു, ബിൽഡിങ്ങ് 33 ന് എന്തായിരുന്നു പ്രശ്നം എന്ന് ചോദിച്ചു. പാക്കിസ്ഥാനി ആയതുകൊണ്ടും ഇപ്പോൾ ഐ ടി യിൽ അവർ വലിയ പുലികൾ ആയതുകൊണ്ടും അവൻ ഇത്തിരി കൂടി തുറന്നു പറഞ്ഞു,  ഗൂഗിൾ ചെയ്തു നോക്കിയാ മതിയെന്ന്.

കൂടി വന്നാൽ വല്ലോരും ആ ബിൽഡിങ്ങിൽ കിടന്നു വല്ലവരും ചത്തു പോയിക്കാണും, അത് നമുക്ക് പുല്ലാ... പോരാത്തതിന്  ഒരു കംപ്യുട്ടർ വിദഗ്ദൻ ആയ എന്നോട് കേവലം ഒരു സെക്യുരിറ്റി ഗൂഗിളിൽ നോക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നോ? നേരെ വീട്ടിൽ വന്നു, ഭാര്യയോടും കിടാങ്ങളോടും ഫ്ലാറ്റ് കിട്ടിയ സന്തോഷ വിവരം പറഞ്ഞു. ആ സന്തോഷത്തിൽ കുപ്പി എടുക്കാനായി അലമാര തുറന്നു, ഏതു ബ്രാൻഡ് അടിക്കണം എന്ന് നോക്കി.  തീരുമാനം പെട്ടെന്നായിരുന്നു, സെയിന്റ് റെമി. ഇനി വല്ല പ്രേത ശല്യവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു സൈന്റ് കൂടെ ഇരിക്കട്ടെ ...

അല്പം മദ്യം വിവേകം ഉണ്ടാക്കും എന്നാണല്ലോ ബൈബിളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, രണ്ടു പെഗ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ ഗൂഗിൾ തുറന്നു, പതുക്കെ ഗോസ്റ്റ് ഇൻ ദുബായ് എന്ന് കൊടുത്തു. Mystery of abandoned building in Dubai എന്ന തലേക്കെട്ട് എന്നെ ഹഠതാകർഷിച്ചു. ആ പേജു ഓപ്പണ്‍ ആയി വരുന്ന സമയത്ത് വെറുതെ എന്റെ കൈ കഴുത്തിൽ പരതി, ഹേയ് അവിടെ കൊന്ത ഒന്നും ഇല്ല. ഒരു ചെറിയ പ്രയാസം, ഒരു ശ്യുന്യത. സെയിന്റ് റെമി കുപ്പിയിൽ ഒന്ന് നോക്കി. മനസ് പറഞ്ഞു... വിശുദ്ധ റെമി, അനുഗ്രഹിക്കണേ...  പെട്ടെന്ന് തന്നെ സ്വർണ്ണമാലയിലെ കുരിശു കയ്യിൽ തട്ടി, അതോടെ ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു. അറ്റ കൈക്ക് പ്രയോഗിക്കാൻ ഒരായുധം ഉണ്ടല്ലോ. കല്യാണത്തിനു ക്രിസ്ത്യാനികൾ പെണ്ണിന്റെ കഴുത്തിൽ താലിയും ആണിന്റെ മാലയിൽ കുരിശും ഇടുന്നതെന്തിനാണോ ആവോ, എന്തായാലും അത് ഭാഗ്യമായി. എന്തായാലും ഗൂഗിൾ പേജു ഓപ്പണ്‍ ആയി, ബിൽഡിങ്ങിന്റെ ഫോട്ടോ ഉൾപെടെ വാർത്ത. ഞെട്ടിയെങ്കിലും  പുച്ഛിച്ചു തള്ളി ഞാൻ.  ദിതൊക്കെ ദെന്ത്, തീയിൽ കുരുത്ത നമ്മളെയാണോ ഒടുക്കു കാട്ടി പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നത്? എങ്കിലും... ഒരു കൊന്തയോ വെന്തിങ്ങമോ...... പറ്റുമെങ്കിൽ മാർപ്പാപ വെഞ്ചരിച്ച ഒരെണ്ണം..... എവിടെ കിട്ടുമെന്ന ചിന്ത പതുക്കെ മനസ്സിൽ ഉടലെടുത്തു.

പിന്നീടുള്ള സമയത്തെല്ലാം വെറുതെ ഓരോരോ ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. എല്ലാത്തിനെയും പോസിറ്റീവ് ആയി അല്ലെങ്കിൽ ഓപ്പർച്യുണിട്ടീസ് ആയിക്കാണുക എന്ന എന്റെ പുതിയ ജീവിത തത്വം അനുസരിച്ചു ചിന്തകളെ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. വരണ്ട യൌവ്വന കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം സാരിയുടുത്ത യക്ഷിവരെ നമ്മളെ മോഹിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇവിടെ ഒരു കറുത്ത ഉടുപ്പിട്ട, ബോംബെ എന്ന മണിരത്നം സിനിമയിലെ, കാറ്റത്തു പാതിമറഞ്ഞ മനീഷാ കൊയ്‌രാളയുടെ രൂപം ഒക്കെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു നോക്കി. എന്ത് ചെയ്തിട്ടും മനസ്സിൽ വരുന്നത് മുഴുവൻ വൃത്തികെട്ട കിരാത രൂപങ്ങൾ മാത്രം. എന്തായാലും ജീവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ, കള്ളിയംകാട്ടു നീലിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു ഭാര്യയുടെ ഒരു ചിത്രം മൊബൈലിന്റെ സ്‌ക്രീൻ സെർവർ ആക്കിയിട്ടു, ഹല്ല പിന്നെ.....

ഭാര്യ കുളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സമയം (അതാകുന്പോൾ പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിവരില്ലല്ലോ) അലമാര തുറന്നു അവളുടെ ഡപ്പികൾ തപ്പി നോക്കി. അവസാനം ഞാൻ കണ്ടു പിടിച്ചു നമ്മുടെ വജ്രായുധം. കല്യാണസമയത്ത് എന്റെ അമ്മ അവളുടെ കഴുത്തിൽ ഇട്ട, മാർപ്പാപാ വെഞ്ചരിച്ച കൊന്ത. പതുക്കെ അതെടുത്ത് അലമാരയുടെ ഷെൽഫിന്റെ അറ്റത്തു വെച്ചു, ഭാര്യ കുളികഴിഞ്ഞു വരുന്നത് നോക്കി ഇരുപ്പായി. ഹോ.... ഇതുങ്ങളുടെ ഒരു കുളി.  വേണമെങ്കിൽ എയർ ഇന്ത്യയിൽ വരെ കയറി കൊച്ചിയിൽ പോയിട്ട് വരാനുള്ള സമയം ഉണ്ടായിരുന്നു.  അവസാനം അവൾ പുറത്തിറങ്ങി. കാച്ചിയ എണ്ണ തേച്ച മുടിയിഴകൾ, മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണമുള്ള ഡിയോഡ്രന്റ്, വെള്ളത്തുള്ളികൾ പുണർന്നു നിൽക്കുന്ന തണുത്ത ശരീരം....ചെറുതായി മനസ്സൊന്നു പതറിയെങ്കിലും ഞാൻ ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിച്ചില്ല. അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്പിൽ വന്ന സമയത്ത് തന്നെ ഞാൻ അലമാര തുറക്കുന്നു, എന്റെ കൈ തട്ടി കൊന്തയിരുന്ന ഡപ്പി താഴെ വീഴുന്നു, സൂക്ഷമില്ലാത്തതിനു ഞാൻ അവളെ ചീത്ത പറയുന്നു... എല്ലാം ശുഭം. താഴെ വീണ ഡപ്പി തുറന്നു കൊന്ത പുറത്തു കിടക്കുന്നു, എല്ലാം നശിപ്പിച്ചോ എന്നാ മുഖഭാവത്തോടെ അവൾ എന്നെ നോക്കുന്നു.

ഈ കൊന്തയൊക്കെ എടുത്തു വല്ല പാവം വിശ്വാസികൾക്കും കൊടുത്തുകൂടെ എന്നായി ഞാൻ. സ്വർണ്ണം ഒന്നുമല്ലാത്തതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ അവൾ ആ കൊന്തയെടുത്തു ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു, എന്നിട്ട് ഇങ്ങനെ മൊഴിഞ്ഞു. "എന്റെ അമ്മായിയമ്മ കല്യാണത്തിന്റെ അന്ന് തന്നതാ മാർപ്പാപ്പ വെഞ്ചരിച്ച ഈ കൊന്ത. ഇത് ഞാൻ ആർക്കും കൊടുക്കില്ല. പുതിയ ഫ്ലാറ്റിൽ ചെല്ലുന്പോൾ ഇത് ഞാൻ അവിടെ തൂക്കും. അന്നേരം വെറുതെ ഉടക്കാൻ വരരുത്, എനിക്കും പിള്ളേർക്കും ഇത്തിരി ദൈവ വിശ്വാസം ഒക്കെ ഉണ്ട്". ഹോ.... ഒരു കുളിർമഴ....മനസ്സിൽ മിക്ചറും കടലയും പൊട്ടി, ഞാൻ കൊതിച്ചതും അവൾ കല്പിച്ചതും ജാക്ക് ഡാനിയേൽ .....

ഇത്തിരി പുതിയ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനായി ഐകിയായിൽ പോയി, അവിടെ ചെന്ന് വെറുതെ ഷെൽഫ് ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ കൂടുതൽ കറങ്ങി. എങ്ങനെ ഇവളെക്കൊണ്ട്‌ വീട്ടില് ഒരു കുരിശുരൂപം വെപ്പിക്കാം എന്നാണു എന്റെ ഗൂഡാലോചന. "ഇവിടെ എന്നാ കാണാനാ കറങ്ങുന്നെ, നമുക്ക് അടുക്കള സെക്ഷനിൽ കൂടുതൽ നോക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞ അവളെ ഞാൻ വീട് അലങ്കോലം, സോറി , അലങ്കാരം ആക്കുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു പ്രലോഭിപ്പിച്ചു. ഈ പ്രാവശ്യം നമുക്ക് വീട് ഇത്തിരി മനോഹരം ആക്കണം, ഫോട്ടോകൾ, ചിത്രങ്ങൾ ഒക്കെ വീട്ടിൽ തൂക്കണം. അങ്ങനെ വളരെ പാടുപെട്ട്, അവസാനം അന്തോനീസു പുണ്യാളനു ഒരു നേർച്ചയും നേർന്നിട്ടാകണം,  കർത്താവിന്റെ കുരിശേ കിടക്കുന്ന രൂപം വെക്കാൻ ഒരു രൂപക്കൂട് വേണം എന്ന് അവളെക്കൊണ്ടു ഞാൻ പറയിച്ചു. ഒരു നിരീശ്വരവാദിയുടെ ഓരോരോ പ്രയാസങ്ങളെ....

അങ്ങനെ ഷിഫ്റ്റിങ്ങ് തുടങ്ങി. സാധങ്ങൾ മാറ്റിയ വഴിയിൽ, ലിഫ്റ്റിൽ വെച്ചു സുനീഷ് ചോദിച്ചു, "എടാ ഈ ബിൽഡിംഗ്‌ അല്ലേ മറ്റേ....." എന്റെ ഷൂവിന്റെ അഗ്രം അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അവനു കാര്യം പിടികിട്ടി. പക്ഷെ ഭാര്യ ആരാ മോൾ, അവളതു മനസ്സിൽ വെച്ചു.  അങ്ങനെ മാറ്റം കഴിഞ്ഞു, സാധാരണ പോലെ തന്നെ അവൾ പാല് കാച്ചി, പുരുഷു ഓൾഡ്‌ മങ്ക് പൊട്ടിച്ചു. മദ്യപരദേവതകളെ ഉപാസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനിൽ കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് നന്നായി സേവിച്ചു, പക്ഷെ കിടന്നുറങ്ങുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ തലയിണയിൽ കവിളുരസി അവൾ ചോദിച്ചു, "ആ സുനീഷ് എന്താ പറയാൻ വന്നിട്ട് പകുതിക്കു വിഴുങ്ങിയത്?"

ഞാനാരാ മൊതല്, ഞാനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്ഥനായ ഭർത്താവ് എന്നു കാണിക്കാനായി ചെയ്യുന്ന സ്ഥിരം പരിപാടി, മറ്റുള്ളവരുടെ പരസ്ത്രീ ബന്ധ കഥ തന്നെ കേൾപ്പിച്ചു. സുനീഷിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾ വിശ്വസിക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവന്റെ വേറൊരു കൂട്ടുകാരൻ കഥയിലെ നായകനായി. സ്വന്തം ഭർത്താവിനു അങ്ങനെ ഒരു വിചാരിത്തിനുള്ള ഗ്യാപ്പുപോലും കൊടുക്കണ്ടാ എന്ന് വിചാരിച്ചു അവൾ താമസം വിനാ കർത്തവ്യനിരതയായി. ആദ്യദിനം അങ്ങനെ ശുഭമായി.


മഴ പൈയ്തു, മാനം തെളിഞ്ഞു, പൊടി പടലങ്ങൾ അടങ്ങി. ജീവിതം ഒഴുകിയല്ലേ പറ്റൂ. രണ്ടാം ദിവസം, കള്ളിന്റെ കെട്ടും കൂട്ടുകിടന്ന അനിലും പോയി,  വഴക്കാവരയൻ വീണ്ടും പേടിയിലാണ്ടു. ഈ ബിൽഡിങ്ങിൽ മാത്രം വേറെ ആരുംവന്നതായി കാണുന്നില്ല. വൈകുന്നേരം ഭാര്യയേയും കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് വണ്ടിയിൽ കയറി, വെറുതെ നമുക്കു സ്ഥലമൊക്കെ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തന്നന്നാ വെച്ചു കറങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ അല്ലാതെ വേറൊരിടത്തും മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം പോലും കാണുന്നതേ ഇല്ല. അപ്പോൾ ഇന്നും നമ്മൾ മാത്രമേ ഇവിടുള്ളൂ..

തിരികെ വന്നു, ഒരു ധൈര്യത്തിനു ഇന്നലത്തെ മിച്ചം ഓൾഡ്‌ മങ്ക് തപ്പി. അനിലാരാ മോൻ, അത് തീർത്തിട്ടു കുപ്പികത്ത് തീപ്പെട്ടി കൊള്ളിയും ഉരച്ചിട്ടിട്ടാ പഹയൻ പോയത്. അങ്ങനെ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അന്ന് ഞാൻ അന്പത്തിമൂന്നുമണി ജപം ചൊല്ലി. ഭാര്യ കുളിക്കാൻ കയറിയ സമയത്ത് കട്ടിലിന്റെ നാല് വശത്തും ആരും കാണാതെ കുരിശു വരച്ചു. അവൾ വന്നു ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യും മുന്പേ പുതപ്പിന്റെ അടിയിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു കണ്ണടച്ചു. ഇനി ഭൂതപ്രേതാദികൾ അല്ല അവരുടെ തന്ത വന്നാൽ ഞാൻ കണ്ണ് തുറക്കില്ല എന്ന കടുപ്പിച്ച തീരുമാനത്തിൽ.

മൂന്നാം ദിനം, മരിച്ച കർത്താവീശോ മിശിഹ വരെ ഉയർത്തെഴുന്നേൽറ്റതാ, പിന്നാ നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ. വണ്ടിയുമെടുത്ത് കറങ്ങിയപ്പോൾ ദേണ്ടേ.... ഒന്നിന് പകരം രണ്ടു ഫ്ലാറ്റുകളിൽ ലൈറ്റ്.

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണം ആണ് അവിടെ ആരംഭിച്ചത്. എവിടെയാ താമസം എന്നാരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാനൊരു തകർപ്പാണ്, രാഹുൽ ഈശ്വർ പറയുന്ന പോലെ ഗൂഗിൾ ചെയ്തു നോക്കാൻ പറയും. പ്രേതബാധയുള്ള ബിൽഡിങ്ങിൽ ആദ്യമായി വന്നു താമസിച്ച അതി ധൈര്യവാൻ വാഴക്കാവരയൻ എന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിളിച്ചു തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ വർഷം ഒന്ന് കൂടി കഴിഞ്ഞു, വീട്ടു വാടക വീണ്ടും കൂട്ടി. അയൽവക്കത്തെ ബിൽഡിങ്ങിൽ താമസക്കാരനും, പഴയൊരു കമ്മ്യുണിസ്റ്റും, തദ്വാര ദൈവത്തെയും പ്രേതത്തെയും എതിർപ്പുള്ളവനും ആയ തോമാച്ചൻ എനിക്കു പല കാര്യങ്ങളും യുക്തി ഭദ്രമായി വിശദീകരിച്ചു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇലക്ട്രിക്കൽ ആയും പ്ലംബിംങ് സംബന്ധമായും ഉള്ള പിഴവുകൾ കൊണ്ടും, പണിത കന്പനിയും ആയുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം ആണ് ആ കെട്ടിടം വെറുതെ കിടന്നത്.  അതുംകൂടി കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഭയങ്കര ധൈര്യശാലി ആയി മാറി, കൂടാതെ യുക്തി വാദികളുമായി ഞാൻ ഓണ്‍ലൈൻ ബന്ധം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. അങ്ങനെ ഞാനും ഒരു പാലാക്കാരൻ സാറായി. അതും പോരാഞ്ഞു എന്തെങ്കിലും ഭയയും ഭീതിയും ഉള്ളവർ ഒക്കെ എന്നോട് അഭിപ്രായം വരെ ചോദിക്കാനും തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ ഒരു ദിനം, സ്ഥലം നമ്മുടെ ഏരിയായിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു മദ്യപാന സദസ്. സംസാര വിഷയം എപ്പോളോ പ്രേതത്തിൽ എത്തി (ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എത്തിക്കും). സുനീഷ് എന്നെ പൊക്കി പറഞ്ഞു. ഈ വാഴക്കാവരയനെ സമ്മതിക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്റെ ധൈര്യത്തെ വാഴ്‌ത്തിപ്പാടി. വയസു നാൽപതു കഴിഞ്ഞല്ലോ, പുകഴ്ത്തൽ കേൾക്കുന്പോൾ കുളിരുന്ന പ്രായം ആയല്ലോ. ഞാൻ ചുമ്മാ ഗമയിൽ ദിതൊക്കെ ദെന്ത് എന്നാ ജാടയിൽ കാലും കുലുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും നമ്മളെ ഒരു ബഹുമാനം. എന്നെ പറ്റി എനിക്ക് തന്നെ വലിയ മതിപ്പ് തോന്നി, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ എന്നെ വിമൽകുമാർ എന്ന് വിളിച്ചു. പക്ഷെ അന്നാണ് നമ്മുടെ ബിൽഡിങ്ങിലെ പ്രേതത്തിന്റെ സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പുതിയ അറിവുകൾ കിട്ടിയത്.

പ്രേതത്തിനു ജലവുമായി നല്ല ബന്ധമുണ്ട്. പ്രേതം വന്നാൽ ഉടനെ കാലിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഉടലിലോ നമുക്ക് ഒരു നനവ്‌ ഒക്കെ അനുഭവപ്പെടും. പിന്നെ പൈപ്പ് തനിയെ തുറക്കുക, ലൈറ്റു തനിയെ ഓഫാകുക, പേസ്റ്റും ബ്രഷും ഒക്കെ നനഞ്ഞിരിക്കുക തുടങ്ങിയ ലൊട്ടുലൊടുക്ക് പേടിപ്പീര് മുതൽ ബാത്ത് റ്റബിൽ കുഴുത്തിനു പിടിച്ചു മുക്കുക, ഫ്ലഷ് ടാങ്കിലെ വെള്ളം ദേഹത്തോട്ടു ചീറ്റുക, ഷവറിൽ നിന്നും തിളച്ച വെള്ളം വീഴ്തുക തുടങ്ങിയ കഠിന പ്രയോഗങ്ങളും പ്രേത ചേച്ചിക്ക് കയ്യിലുണ്ടത്രേ !

നാസയിലെ കാര്യങ്ങൾ വരെ കാര്യകാരണ സഹിതം വിശദീകരിക്കുകയും, മംഗൽയാനിലെ ക്യാമറയുടെ ലെൻസിന്റെ നിലവാരം കാനോണ്‍ ലെൻസിനെക്കാളും പതിനൊന്നേകാൽ  മടങ്ങ്‌ മികച്ചതാണെന്നു തെളിയിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന തോമാച്ചൻ ഉള്ളപ്പോളാണോ വിശകലനത്തിന് പ്രയാസം!  അദ്ദേഹം അത് വളരെ വ്യക്കതമായും ശക്കതമായും തെളിയിച്ചു തന്നു. പണ്ട് വ്യാപ്തം, വെലോസിറ്റി, വോൾട്ടേജ് തുടങ്ങി ഗുരുത്താകർഷണവും ഗുരുത്വവും ഒന്നും പഠിക്കാതിരുന്നതിന്റെ ഗുണം. അങ്ങനെ ഭയത്തിന്റെ നേരിയ കണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്പോൾ തന്നെ തോമാച്ചനെ കണ്ടു ധൈര്യം സംഭരിച്ചു പോന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി, അയൽവക്കത്തു നിന്നും നാട്ടിൽ പോയ ശശിച്ചേട്ടൻ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ കൊണ്ടു വന്ന ഉലത്തിയ പോത്തിറച്ചിയുടെ ഒരു കൊച്ചു വീതം കൈയ്യിലെടുത്ത്, ഇനി ഇത് ഇവിടെ നിന്നും നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്ന ആത്മഗതവുമായി തോമാച്ചന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. ബെല്ലോന്നുമടിക്കാതെ കതകുതുറന്നു കയറിയപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.  അതാ അവിടെ വികാരി അച്ചൻ നിന്ന് പ്രാർഥിക്കുന്നു, മുട്ടേൽ കുത്തി നിന്നു കൈ വിരിച്ചു നിന്ന് തോമാച്ചൻ ആമ്മേൻ ചൊല്ലുന്നു.

അച്ചൻ തലക്കുപിടുത്തവും വെള്ളം തളിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു പോയി. ഞങ്ങൾ തലയ്ക്ക് പിടിക്കാൻ ഇത്തിരി വെള്ളവും അടിച്ചു. തോമാച്ചൻ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും നാസയും മറ്റും ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളും, അവർ നൽകുന്ന അതിനുള്ള തെളിവുകളെ പറ്റിയും, ഐ എസ് ആറോ വരെ റോക്കറ്റ് വിടുന്നതിനു മുന്പ്  തേങ്ങയുടക്കുന്നതിനെ പറ്റിയും വിശദീകരിച്ചു. കൂടെ എപ്പോളോ പത്താം ക്ലാസിലായ മകൾ ഏതോ ഒരു ജാതിക്കാരനെ പ്രേമിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും. വലിയ ബുദ്ധി ഒന്നുമില്ലെങ്കിലുംഅവസാനം പറഞ്ഞ കാര്യം തോമാച്ചന്റെ തലച്ചോറിലെ ചില കോശങ്ങളെ ബാധിച്ചതും, തോമാച്ചന്റെ ചിന്തകൾ കമ്യുണിസവും യുക്തിവാദവും മാറ്റി മതവും പ്രാർഥനയും സ്വീകരിച്ചതിനെയും മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് പ്രയാസമുണ്ടായില്ല. യുക്തിവാദത്തിന് സഹായിയായി അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ പിൻവലിഞ്ഞ പ്രയാസം തോന്നിയെങ്കിലും.    

അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി, വ്യാഴാഴ്ച്ച രാത്രിയിലെ ജലപാനത്തിന്റെ ക്ഷീണവും, തലവേദനയും മാറാൻ ഉച്ചമുതലേ തുടങ്ങിയ സേവ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയ സമയത്താണ് തോമാച്ചൻ വിളിച്ചത്. അവിടെ ചെന്ന എന്നെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ടു തോമാച്ചൻ പറഞ്ഞു, അവൻ വെള്ളമടി നിർത്തിയത്രെ! അവിടെയിരിക്കുന്ന മിച്ചം വന്ന അരക്കുപ്പി റിമി ടോമി, സോറി, റെമി മാർട്ടിൻ തരാൻ വിളിച്ചതായിരുന്നു. ഏതായാലും ചെന്നതല്ലേ, ഇത്തിരി കത്തി വെച്ചു, ഒരു മേന്പോടിക്ക് റിമി ഇടയ്ക്കു ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം സേവിക്കുകയും ചെയ്തു. തോമാച്ചൻ കൂടുതലും ദൈവവും പിശാചും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധവും,  സ്വർഗ്ഗവും നരകവും തമ്മിലുള്ള വിത്യാസവും ഒക്കെയാണ് പറഞ്ഞത്. കൂടാതെ അവിടുത്തെ വാടർ ടാങ്കിൽ കിടന്ന ഒരു ശവത്തിന്റെ കാര്യവും.

തൊമാച്ചൻ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടു എന്ന് മനസിലായ ഞാൻ പാതി രാത്രിയിൽ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച്ച ആയതുകൊണ്ടും ഒരു കൊച്ചു മഴ പെയ്തതുകൊണ്ടും ആയിരിക്കും ആകെ ഒരു വിജനത. വിവധതരം മദ്യം എന്റെ തലച്ചോറിലെ കോശങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഏതോ ഒരു ഞരന്പിനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും മണിച്ചിത്രത്താഴിലെ പപ്പുവിനോടെന്ന പോലെ എന്നോട് വെള്ളം എന്ന് മന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്തു. അത് കേട്ട് ചാടി കടന്ന വഴി എന്റെ ചെരുപ്പിന്റെ വള്ളിയും പൊട്ടി. നഗ്നത ഏതൊരു പുരുഷനെയും ഉത്തേജിപ്പിക്കുമല്ലോ, എന്റെ നഗ്ന പാദങ്ങൾ കുഞ്ഞു കല്ലുകളിൽ കയറി, അതിന്റെ പ്രഷറിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിഞ്ഞ സ്പുലിംഗങ്ങൾ എന്റെ തലച്ചോറിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും തദ്വാര, എന്റെ  ബുദ്ധിക്കും ഓർമ്മയ്ക്കും തെളിച്ചമേകുകയും ചെയ്തു കാണണം.

അങ്ങനെ ഞാൻ നമ്മുടെ കെട്ടിടത്തിൽ എത്തി, ലിഫ്റ്റിൽ ഞെക്കിയെങ്കിലും അത് ആറാം നിലയിൽ നിന്നും താഴേക്ക്‌ വരുന്ന സമയത്ത് ആണ് എന്റെ ഉത്തേജനം വന്ന ബുദ്ധി കൊളസ്ട്രോളും വ്യായാമവും ഒക്കെ ഓർമ്മയിൽ കൊണ്ട് തന്നത്. നേരെ വാതിൽ തുറന്നു നടയിൽ കയറി, അവിടെ വെളിച്ചം ഒന്നും ഇല്ല, സ്വിച്ച് പരത്തി നോക്കി, കണ്ടില്ല. ഒരു നിലകയറാൻ എന്തിനു വെളിച്ചം. പകുതി കയറിയപ്പോളേക്കും ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേർത്ത ചിരി. ഒരു കൊള്ളിയാൻ എവിടെയൊക്കെയോ മിന്നിയെങ്കിലും മനസ്സിൽ ആയിരുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും കാണാൻ പറ്റിയില്ല. ഒരു വിറയൽ എന്നെ ബാധിച്ചു, നിരീശ്വരവാദി കിളി പോയതുപോലെ  പോയി, കൈ കഴുത്തിലെ കുരിശിലേക്ക് നീണ്ടു. പെട്ടെന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌, എന്റെ കാലുകളിൽ നനവ്‌. സെർജി ബുക്കയോ ഉസൈൻ ബോൾട്ടോ ജാക്കിച്ചാനൊ എന്റെ മുന്പിൽ ഒന്നുമല്ല എന്നാ രീതിയിൽ ഞാൻ ചട്ടവും ഓട്ടവും ഒന്നിച്ചുള്ള എന്തോ ഒന്ന് കാണിച്ചു. ഇപ്രാവശ്യം ഒരു യക്ഷിയുടെ അലർച്ച ഞാൻ കേട്ടു, വെളുത്ത ദ്രംഷ്ടകൾ ഞാൻ കണ്ടു. ഒരു ആർത്ത നാദത്തോട് കൂടി ഞാൻ നിലംപതിച്ചു. എല്ലാം പറയണമല്ലോ, ഞാൻ സ്ലോമോഷനിൽ നിലത്തേക്കു പോന്ന വഴിയിൽ യക്ഷിയുടെ നിമ്നോന്നതങ്ങളുടെ ഒരു ഫീലും കിട്ടിയിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അത് യക്ഷി തന്നെ ആയിരുന്നു. 

പിന്നീട് കണ്ണ് തുറക്കുന്പോൾ ഞാൻ നിലത്തു കിടക്കുന്നു, മഗ്ഗിൽ വെള്ളവുമായി നില്ക്കുന്ന ഭാര്യ, അയൽവക്കത്തെ മനോജും ഭാര്യയും, പിന്നെ ആരാണ്ടൊക്കെയോ. തല ഒന്നുകൂടി ചെരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, സെക്യുരിറ്റിയും വേറൊരാളും ചേർന്ന് പൊക്കിയെടുത്ത് കൊണ്ട് പോകുന്ന ഒരു ആഫ്രിക്കൻ പെണ്ണ്. മേന്പോടിക്ക് ഇത്തിരി ശർദ്ദിലിന്റെയും മൂത്രത്തിന്റെയും മണവും.

അവളെ കയറി പിടിച്ചപ്പോൾ അടികൊണ്ടു വീണതെന്ന് പറയണോ അതോ പേടിച്ചു വീണതെന്ന് പറയണോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ചു.....









Read more...

ഫാദേർസ് ഡേ

>> Wednesday, June 24, 2015

അതിരാവിലെ ഉറക്കം മുടക്കികൊണ്ട് മക്കളുടെ വിളി. കണ്‍പോളകളിൽ വിങ്ങി നിന്ന ക്ഷീണം തുടച്ചു മാറ്റി എന്താടാ പിള്ളേരെ പെലെകാലെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ സ്കൂൾ യുണിഫോര്മിൽ നിന്ന മൂത്ത രണ്ടുമക്കളും, നഗ്ന ഫൊർമിൽ നിന്ന മൂന്നാമനും ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞു "ഹാപ്പി ഫാദേർസ് ഡേ"!

കിടക്കാൻ നേരം കുടിച്ച വെള്ളം ഉപയോഗശേഷം മിച്ചം വന്നത് ശാരീരിക പ്രക്രിയയിലൂടെ പുറത്ത് കളഞ്ഞതിന് ശേഷം പതിയെ പോയി ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു. കൊളസ്ട്രോളും ശരീരത്തിലെ വിഷാംശങ്ങളും മാറ്റാൻ പാലിൽ മഞ്ഞൾ കലക്കി ഒരു ബെഡ് കോഫിയായി ഭാര്യ കൊണ്ട് വന്നു, അത് ചൂടോടെ കുടിച്ചു. മഞ്ഞളും കുന്തിരക്കവും ഡറ്റോളുമൊക്കെ ശരീരത്തിന്റെ മാലിന്യം അല്ലെ അകറ്റൂ, മനസിന്റെ എങ്ങനെ മാറുമോ ആവൊ? അതും മോന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കവേ ഭാര്യ പറഞ്ഞു, ഫാദേർസ് ഡേ ആയിട്ട് ഞാൻ നിങ്ങളുടെയും മക്കളുടെയും ഒരു ഫോട്ടോ ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതല്ല ഇതിന്റെ അപ്പുറം ചെയ്താലും ഇവളുടെ പിറന്നാൾ ഞാൻ ഓർക്കത്തില്ല, പാവം അതൊണ്ടോ അറിയുന്നൂ.

അങ്ങനെ പതുക്കെ ചിന്തകൾ പുറകോട്ടു പോയി. എന്റെ പിതാവിനെ കുറിച്ച് ഞാനും ഓർത്തു. ആയുർവേദ ചികിത്സയും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ നിർത്തി നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ വിശ്രമ ജീവിതം നയിക്കുന്നു. ഇപ്പോളാണെങ്കിൽ സകല മുറിവൈദ്യന്മാരും യോഗഗുരുക്കളും ജ്യോതിഷക്കാരും എല്ലാം മനുഷ്യരെ പറ്റിക്കാൻ നടക്കുന്ന സമയത്ത് അദ്ദേഹം ചികിത്സയും ഒക്കെ നിർത്തി ഇത്തിരി കൃഷിയും കൂട്ടുകാരുമായി ജീവിക്കുന്നു. കൂട്ടുകാർക്കു മാത്രം വാത പിത്ത കഫ ശമനത്തിനുള്ള മരുന്നുകളും ചെറിയ മദ്യപാന ചീട്ടുകളി ചുറ്റുവട്ടങ്ങളുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു. അല്ല, മക്കളൊക്കെ വലിയ നിലയിൽ എത്തി, ഇനി ബാക്കിയുള്ള ജീവിതം ഇത്തിരി ആഘോഷിച്ചു ജീവിക്കാമല്ലോ.

ഇടക്കിത്തിരി ആഘോഷം കൂടാറുമുണ്ട്. സൈഡ് കൊടുക്കാത്ത അയ്യപ്പൻ വണ്ടി തടഞ്ഞു നിർത്തി ചീത്ത പറഞ്ഞപ്പോൾ, പഴയ കാലം മാറിയത് ചാച്ച ഓർത്തില്ല. കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ള രാഘവനും പിള്ളേച്ചനും ഇടപെട്ടില്ലേൽ അവിടെ ഒരു വർഗ്ഗീയ ലഹള നടന്നേനെ. പിന്നെ ഒരിക്കൽ ഒതുക്കത്തിൽ വാറ്റിയത് ഒരുത്തൻ ഒറ്റിയപ്പോൾ, പോലീസ് വന്നപ്പോൾ,  ചാച്ചയുടെ പ്രമാദമായ ഈഗോ മറന്നു രക്ഷപെടാൻ പഴയ സതീർത്യൻ മന്ത്രിയെ വിളിക്കേണ്ടാതായും വന്നു. ചാച്ചയുടെ കൂട്ടുകാർ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചീത്ത പറയും, ഇടയ്ക്കു പിണങ്ങി നടക്കും, അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മതത്തെയും കുറ്റം പറയും. പക്ഷെ എല്ലാത്തിനും ഒരു അതിര് ഉണ്ടായിരുന്നു, നല്ല സ്നേഹവും. മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും ഒക്കെ വർഗ്ഗീയമായെങ്കിലും ഇവർ ഒന്നിച്ചിരുന്നു ചീട്ടുകളിക്കും, കള്ളു കുടിക്കും, ഷാപ്പിൽ നിന്നും കപ്പയും വാലാട്ടിയും കഴിക്കും, ലോകത്തെ മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യും. അങ്ങനെ എത്ര കഥകൾ.... പ്രായമാവുംപോൾ മനുഷ്യർ കുട്ടികളെപോലെയാകും എന്നുള്ളത് എത്ര ശരിയാണ്. ജോലിയും പ്രാരാരാബ്ദവും ഒക്കെയായി നടന്ന കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, അവരിൽ മിച്ചമുള്ളവർ ഒക്കെ ഇപ്പോൾ വീണ്ടും കുട്ടിക്കളികളുമായി നടക്കുന്നു....

എന്തായാലും ഫോണ്‍ എടുത്തു, ഒന്ന് വിളിച്ചു. അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഘനഗംഭീര ശബ്ദം, "എന്താടാ രാവിലെ?"
വാഴക്കാവരയൻ - "ഓ ചുമ്മാ വിളിച്ചതാ, എന്നാ ഉണ്ട്‌ ചാച്ചെ വിശേഷം ഒക്കെ?"
ചാച്ച - "ഇവിടെ ഇപ്പൊ ഇനി എന്നാ വിശേഷിക്കാനാ, നിനക്കെന്നാ ഉണ്ട്? വിശേഷം എന്തെങ്കിലും?"
വാഴക്കാവരയൻ - " ഹേയ് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല.. മക്കൾ ഒരു ഫാദേർസ് ഡേ പറയണം എന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് വിളിച്ചതാ.." (ആത്മഗതം - എനിക്കിട്ടു വിശേഷത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു ഒരുപണി ഇടക്കൊക്കെ ഉള്ളതാ, അപ്പനാനെങ്കിലും കുടുംബപരമായി ആ കാര്യത്തിൽ മിടുക്കരാ.. അത് തന്നെ എന്റെ ഭാര്യയും എന്നോട് പറയാറുണ്ട്‌.)

പിന്നെ മക്കൾ ഓരോരുത്തരായി ചാച്ചയോടു മിണ്ടി, ചാച്ചയുടെ പേരുകാരൻ മൂത്ത പുത്രൻ ആണെങ്കിലും പുള്ളിക്ക് ഇത്തിരി പ്രിയം ഏറ്റവും പോക്രി ആയ പാപ്പിയോടാണ്. അവൻ പുതുതായി പഠിച്ച "എന്നെ തല്ലണ്ടമ്മാവാ ഞാൻ നന്നാവൂല്ല" എന്ന പാട്ടൊക്കെ പാടി കേൾപ്പിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ ഇത്തിരി സെന്റി ആയ മൂത്തവൻ ചാച്ചയോടു പറഞ്ഞു അവനൊന്നു കാണണം, സ്കൈപിൽ വരാമൊ എന്ന്.

അങ്ങനെ സ്കൈപിൽ പിള്ളേരും വല്യപ്പനും പരസ്പരം കത്തിവെക്കുന്നത്‌ ഒരു നിർവൃതിയോടെ ഞാൻ മാറിയിരുന്നു കണ്ടു. അത്യാവശ്യം കഷണ്ടി ഉള്ളത് കൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ചാച്ച താടിയൊക്കെ വളർത്തിയിട്ടുണ്ട്. കുടുംബത്തിൽ അവരുടെ തലമുറയിൽ വേറെ ആരും തന്നെ താടിയൊന്നും വെച്ചു നടക്കുന്നില്ല, ഞാൻ ഓര്മ്മ വെച്ച കാലം മുതൽ അവർക്കൊക്കെ ഒരേ രൂപം. വയസായപ്പോൾ എല്ലാർക്കും ഇത്തിരി ചുളുവും വളവും ഒക്കെ വന്നെന്നു മാത്രം. 

വെറുതെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ മക്കളുടെ പ്രായത്തിൽ ഞാനും ചാച്ചയും എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചു.  പഴയ ഓർമ്മകൾക്ക് അത്ര നിറം പോരാ... എങ്കിലും കുറേയുണ്ട്... സപ്പോട്ടയുടെ തണലിൽ ഇരുന്നു പശുക്കിടാവിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്, ലൂവിയിൽ കയറിയതിനു അടി വെച്ച് തന്നത്, എനിമാ വെച്ച് മുറ്റത്തെ മണലിൽ ഇരുന്നത്, കാലിലെ ചൊറി കഥയൊക്കെ പറഞ്ഞു പതുക്കെ ഇഞ്ച വെച്ചു തുടച്ചു കഴുകിയത്, മൂക്കിപോടി തന്നു തുമ്മിച്ചത്, സൈക്കിളിൽ ഇരുത്തി പള്ളിയിൽ കൊണ്ട് പോയത്, പറയെഴുന്നള്ളിപ്പിനു ആനക്ക് പഴം കൊടുത്തത്, മാങ്ങാ പൂളി തന്നത്, തൊട്ടു നക്കി കൂട്ടി ചൂട് ചോറ് വാരി തന്നത്.....

ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി ഇരുന്നു പതുക്കെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോളാണ് സമയം പോയതറിഞ്ഞത്. മതിയെടാ പിള്ളേരെ കത്തി, ഫോണ്‍ താടാ എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ വാങ്ങി. ചാച്ചയോടു പറഞ്ഞു " എനിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകാറായി, വേറെ എന്നാ ഉണ്ട് വാർത്ത, മഴയൊക്കെ ഉണ്ടോ?"

ചാച്ച - "മഴ ഈ പ്രാവശ്യം കുറവാ, തുരുത്തിയിൽ അടുത്ത കൃഷിക്ക് പണി ആകും എന്നാ തോന്നുന്നത്"

വാഴക്കാവരയൻ - " ഇനി ഈ വയസാൻ കാലത്ത് കൃഷി ഒക്കെ നിർത്തിക്കൂടെ, വെറുതെ പണിക്കാരേം ചീത്ത പറഞ്ഞു വേറെ പണി ഒന്നും ഇല്ലേ?"

ചാച്ച - "എടാ ഡാഷേ... ചാകുന്ന വരെ ഇത്തിരി നെല്ലുകുത്തരീം കൊണ്ടുള്ള കഞ്ഞി കുടിച്ചു നടക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്. നിനെക്ക് വേണ്ടേൽ നീ തിന്നണ്ട, ഞാൻ പണിയുന്നതിനു നിനക്കെന്താ ചേതം?"

വാഴക്കാവരയൻ - "എന്നാ എന്തേലും ചെയ്തോയോ.. നമ്മളൊന്നും പറയുന്നില്ലേ. ഇനി അതിലേം ഇതിലേം നടന്ന് എന്തേലും ഉണ്ടാക്കി വെച്ചോ, അറ്റാക്ക് രണ്ടെണ്ണം കഴിഞ്ഞതാ.."

ചാച്ച - " പോടാ കോപ്പേ... നിന്റെ പ്രായത്തിൽ മൂന്നാമത്തെ അറ്റാക്കും കഴിഞ്ഞു ഒരു മരണവും കഴിഞ്ഞതാ ഞാൻ "

എന്റെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി. കഷണ്ടിയും താടിയുമുള്ള, നരച്ച രോമങ്ങളുള്ള ചാച്ചയുടെ രൂപം മാറി ചെറുപ്പമായി വരുന്നു. അരിഷ്ടത്തിന്റെയും കുറുംതോട്ടിയുടെയും പനാമയുടെയും ഒക്കെ ഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒഴുകി വരുന്നു.  

കണ്ണ് തുറന്നു... കലണ്ടറിൽ തീയതി നോക്കി, ജൂണ്‍ 21 കഴിഞ്ഞു പോയി, ഇന്ന് ജൂണ്‍ 24. ചില ഓർമ്മകൾക്ക് ഇന്ന് 33 വയസ്. 











                        എന്റെ ചാച്ചക്കൊപ്പമുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ എനിക്കുമുണ്ട്...   ഹാപ്പി ഫാദേർസ് ഡേ
                                                               


Read more...

ഒരു കോഴിക്കഥ

>> Thursday, May 21, 2015


മഴയും മഞ്ഞും മലകളും ഒക്കെ അങ്ങ് വിരഹമായി (സാദാരണ മറുനാടൻ മലയാളികളുടെ ജാട നൊസ്റ്റാൽജിയ) മനസ്സിൽ വിങ്ങിനിന്നിരുന്ന സമയത്താണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി നാട്ടിൽ പോകേണ്ടി വന്നത്. രാവിലെ കൊച്ചിയിൽ ഇറങ്ങി, വീട്ടിൽ ചെന്നു, അമ്മ വിളംപിത്തന്ന ചോറും, പാവക്കാതോരനും, ചക്കച്ചുള വറത്തതും, മോര് കാച്ചിയതും (വീണ്ടും നൊസ്റ്റി ) ഒക്കെ കൂട്ടി മൃഷ്ടാഞ്ഞ ഭോജനം അടിച്ചു മയങ്ങി എണീറ്റപ്പോൾ മാനം മൂടിക്കെട്ടി നിൽക്കുന്നു. മൂടിയ മാനത്തിന്റെ മനം പിരട്ടൽ തീരത്ത് പിന്നെയൊരു പെയ്തായിരുന്നു. തുള്ളിക്കൊരു കുടം അല്ലെങ്കിൽ കുളം കണക്കേ, ക്ലാരയെയും മഴനനഞ്ഞ എല്ലാ സുന്ദരികളെയും സ്മൃതി പടലത്തിൽ നിരത്തിക്കൊണ്ട്‌. പിന്നെ താമസിച്ചില്ല, നേരെ ജീപ്പെടുത്തു, വാഗമണ്ണിലേക്ക് വെച്ചു പിടിപ്പിച്ചു.

കുരിശുമല ആശ്രമവും, മൊട്ടക്കുന്നും പൈൻ മരക്കാടും ഒക്കെ സ്ഥിരം സ്ഥലങ്ങളായതുകൊണ്ട് പോകുന്ന വഴിക്ക് വെറുതെ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഇലവീഴാപൂഞ്ചിറ ഒന്ന് കണ്ടാലോ എന്ന് തോന്നി. ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല, അങ്ങ് പോയി. വഴി ചോദിക്കവേ ഒരു ചേട്ടൻ മുന്നറിയിപ്പ് തന്നു, ഇടിയും മിന്നലും കൂടുതൽ ഉള്ള സ്ഥലം ആണ്, സൂക്ഷിക്കണം. ഇടിയും ഇരുട്ടും, മിന്നലും മൃഗങ്ങളും, കള്ളനും കുട്ടിച്ചാത്തനും ഒക്കെ എന്നിൽ പേടിയുടെ വലിയ വിറയലുകൾ തീർത്തിരുന്ന കാലം കഴിഞ്ഞു പോയി. കാലിൽ വലിഞ്ഞു കയറിയ തോട്ടപ്പുഴുക്കളെ പറിച്ചെറിഞ്ഞില്ല. ചോരയുടെ ഒഴുക്കിനായി അവ കടിച്ചുതുപ്പിയ വിഷം എന്റെ സന്ധിവേദന മാറ്റാനുള്ള മരുന്നാകട്ടെ എന്ന് കരുതി അവയെ ചോരയീമ്പി കുടിക്കാൻ അനുവദിച്ചു. അങ്ങനെ അവിടത്തെ പാറയിൽ ഇഴഞ്ഞു വലിഞ്ഞു കയറവേ ഒരു വലിയ മിന്നൽ. അതിന്റെ കൂടെയുള്ള ഇടിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിനു മുംപേ ഞാനും തോട്ടപുഴുക്കളും കരിഞ്ഞു കരിക്കട്ടയായി, ആത്മാവ് ഒരു മിന്നൽപിണറായി യമന്റെ അടുത്തു ചെന്നു. 

എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു, പരലോകത്തെ കൂട്ടലും കിഴിക്കലും കഴിഞ്ഞു, ചെയ്ത കർമ്മഫലത്തിനു അനുസരിച്ച് ഒരു പുനർജന്മവും തന്നു. ഒരു കോഴിയായി വീണ്ടും ഒരു ജനനം. കോഴിയെങ്കിൽ കോഴി, കഴുത്തേൽ പപ്പില്ലാത്ത ഒരു പൂവനായി, കൂട്ടിൽ കയറാതെ ജാതിയിൽ അന്തിയുറങ്ങുന്ന, കുറെയധികം പിടകളെ ഓടിച്ചിട്ട്‌ കൊത്തി കൊത്തി ഒരു വീരനായി വിരാചിക്കുന്ന വിചാരത്തിൽ വിജ്രുംഭിതനായി എന്റെ ആത്മാവ് നേരെ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ വെച്ചു പിടിച്ചു.

കുഞ്ഞി ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് കൊത്തി കൊത്തി ഞാൻ എന്റെ മുട്ടത്തോട് കുത്തി തുറന്നു. തല പുറത്തിട്ടു ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. പൊരുന്നയിരിക്കുന്ന തള്ളക്കൊഴിയെയോ ഒന്നും കാണ്മാനില്ല, പകരം നോക്കെത്താ ദൂരത്ത് തോട് പൊട്ടിയതും പൊട്ടുന്നതും പൊട്ടാത്തതും ആയ മുട്ടകൾ മാത്രം. അങ്ങനെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഞാൻ ഏതോ കോഴിക്കച്ചവടക്കാരുടെ ഇങ്കുബേറ്ററിൽ ആണ് എന്ന്.

സ്വതവേ എല്ലാ ജന്മത്തിലും മടിയനെങ്കിലും ഒന്ന് നടന്നേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു എണീറ്റപ്പോളേ ആരോ വന്നു എന്നെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. കൊണ്ട് പോയി ഇട്ടതു ഒരു പറ്റം കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഒപ്പം. പൂവനും പിടയുമായി എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള അനേകം കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ, എല്ലാം ഒന്നിനൊന്നു സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും. ആദ്യം തന്നെ കൊണ്ട് വന്നു എന്തോ മരുന്ന് തന്നു, അസുഖം വരാതിരിക്കാനുള്ള വാക്സിനേഷൻ ആണ് എന്ന് അപ്പുറത്തെ കൂട്ടിലെ ചേച്ചിമാർ പറഞ്ഞു തന്നു. മനുഷേന്മാർക്കും ഇതൊക്കെ ഉള്ളതാണത്രേ. ചേച്ചിമാരുടെ കൂടെ ചേട്ടന്മാരെന്തിയെ ഇല്ലാത്തെ എന്ന് ചോദിച്ചു ഞാൻ. അപ്പോൾകൂട്ടത്തിലെ ഒരു പരട്ട ചേച്ചി പറഞ്ഞു, ഫെമിനിസ്ടുകളാ ഞങ്ങൾ. ഈ പൂവന്മാരുടെ ഓടിച്ചിട്ടുള്ള കൊത്തുവാങ്ങാതെ തന്നെ മൊട്ടയിടാനുള്ള പരിപാടിക്ക് കൊണ്ട് പോകുവാ ഞങ്ങളെ.

ഞാൻ ചിന്താമഗ്ദനായി, കാര്യം മൊട്ടേന്നു വിരിഞ്ഞതെ ഉള്ളെങ്കിലും കൊത്തുന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കണമല്ലോ. ഒരു റൌണ്ട് നോട്ടം കഴിഞ്ഞു ഏറ്റവും ക്യൂട്ട് ആയുള്ള ഒരു സുന്ദരി കോഴിക്കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് മുട്ടിയുരുമ്മി, ചിറകുകൾ കൊണ്ട് ഞോണ്ടി, കൊക്കുകൾ കൊണ്ട് ടിംഗ് ടിംഗ് വെച്ച് ഞങ്ങൾ ലൈൻ ആയി. പ്രാരംഭ ലൈനിംഗ് കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഒരുത്തൻ, ഒറ്റക്കണ്ണടച്ചു, വായും പൊളിച്ചു പിടിച്ചു എന്റെ പിടയെ നോക്കുന്നു. ഡേയ്... എന്നാക്രോശിച്ചു അവനെ ആക്രമിക്കാനോങ്ങിയ എന്നെ കാമുകി പിന്തിരിപ്പിച്ചു. അവൻ ഒരു പാവമാ, ഒറ്റക്കണ്ണേ ഉള്ളൂ ആ പാവത്തിന്, പിന്നെ അവന്റെ വാ അടയുകയേം ഇല്ലത്രെ. അവളെ കാണിക്കാനല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വെറുതെ ഞാനെന്തിനു മേലനങ്ങണം എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാൻ ആ കാര്യം വിടുകയും ചെയ്തു.

അതാ വന്നു കഴിഞ്ഞു ഭക്ഷണവുമായി ജോലിക്കാര്. വായിക്കകത്തോട്ടു ഒരുട്ടി വെച്ച് തന്നു അവർ ഭക്ഷണം, മതി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും പിന്നേം കുത്തി കേറ്റി ഒരു വായും കൂടെ. കൂട്ടിൽ ചത്തു കിടന്നിരുന്ന പന്ത്രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കൂടെ ഇടയ്ക്കു എന്റെ പ്രണയത്തെ ഡിസ്റ്റർബ് ചെയ്ത ഒറ്റക്കണ്ണൻ വാ പൊളിയനെ കൂടെ അവർ ഒരു കൊട്ടയിലാക്കി പുറത്ത് വെച്ചു, കളയാനായി. അപ്പോളാണ് കോഴി മുതലാളിയുടെ മകൻ കുഞ്ഞാണ്ടി ഒരു ടെഡ്ഡി ബെയറുമായി അവിടെ വന്നത്. എന്താ മാണിച്ചേട്ടാ ഈ ജീവനുള്ള കുഞ്ഞിനെ കളയുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു അവൻ. അപ്പോൾ മാണിച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു അവനു ഒരു കണ്ണും ഇല്ല, പിന്നെ വാ അടയുകേം ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് കളഞ്ഞേക്കാം, വളർത്തീട്ടു കാര്യം ഇല്ല. എന്നാപ്പിന്നെ ഞാൻ അവനെ നോക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു കുഞ്ഞാണ്ടി അവന്റെ ടെഡ്ഡി ബെയർ അവിടെ ഇട്ടേച്ചു ഈ കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ എടുത്തോണ്ട് പോയി. ഞാൻ വിചാരിച്ചു, പൊട്ടൻ കുഞ്ഞാണ്ടി! നല്ലൊരു കളിപ്പാട്ടം കളഞ്ഞു ഒരു വിരതൂറി കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ എടുത്തോണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിയില്ലാത്തവാനും അംഗവൈകല്യം ഉള്ളവനും ഒന്നും ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നതിലും നല്ലത് ചാകുന്നതാ. അതല്ലേ മനുഷേന്മാരൊക്കെ സ്കാൻ ചെയ്തു എല്ലാം നോക്കി എല്ലാം തികഞ്ഞ പിള്ളേരെ ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌.

ദിവസങ്ങൾ നീങ്ങി. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. നടു ഒക്കെ നിവർത്തി, ഒന്ന് ചിറകടിച്ചു പറന്നാലോ എന്നാലോചിച്ചു. പറന്നാൽ പിന്നെ ആരുടെ എങ്കിലും മുതുകത്തു ലാന്റു ചെയ്യണം. എന്നാ പിന്നെ കോപ്പു പരിപാടി പിന്നീടാവട്ടെ എന്ന് വെച്ചു, അല്ലാതെ മടിയായിട്ടല്ല. ദാ അപ്പോളേക്കും എത്തി അടുത്ത ഭക്ഷണം. എന്തൊക്കെയോ ഇറച്ചിയും നെയ്യും ഒക്കെ ചേർത്ത സാധനങ്ങൾ. ബർഗറും പിസ്സായും ഒക്കെ ദിവസവും നാല് നേരം കഴിച്ചാൽ എന്ത് തോന്നുവോ അത് പോലെ തോന്നി. എന്നാലും വലിച്ചു കേറ്റി. ശ്വാസവും മുട്ടി, ശർദിക്കാനും വന്നു. ഒന്ന് സമാധാനമായി കാഷ്ടിച്ചിട്ട് എത്ര സമയമായി, ഒരു മാതിരി മുറുകി കൊഴഞ്ഞു ഹോ... പുറകെ വന്നു ജോലിക്കാർ, വണ്ണം കുറവാണെന്നും പറഞ്ഞു ഒരു ഇഞ്ഞെക്ഷനും തന്നു. എന്ത് ചെയ്യാം, കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിൽ സ്വന്തം പിള്ളേരുടെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് തള്ളിയതും ഇത് പോലെ തന്നെ അല്ലായിരുന്നോ? അങ്ങനെകുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ട് അത്യാവശ്യം എഴുന്നേൽക്കാൻ പറ്റാത്ത വണ്ണം ആയി. അല്ല, ഇനി എഴുന്നെല്ക്ക്കണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ. എല്ലാം സമയാസമയത്ത് നടക്കുന്നുണ്ട്. ദൈവത്തിനു പോലും ഇങ്ങനെ ഒക്കെ വല്ലതും നടക്കുമോ ആവോ?

രാവുകൾ പകലുകൾ ഒക്കെ കടന്നു പോകുന്നു. തിന്നുന്നു, കാഷ്ടിക്കുന്നു, ഒരു മാതിരി പുത്തൻ പണക്കാരുടെ വീട്ടിലെ മടിച്ചി തള്ളകളെ പോലെ. ഒന്ന് ചിരകടിക്കുക പോലും വേണ്ട, ഭക്ഷണവും സൌകര്യങ്ങളും എല്ലാം ഉണ്ട്, സുഖം സുന്ദരം. കുഞ്ഞാണ്ടി എടുത്തു വളർത്തിയ ഒറ്റക്കണ്ണൻ മുറ്റത്തു ചികഞ്ഞു നടക്കുന്നു. അവന്റെ വിരതൂറിയ ഭാവം ഒക്കെ മാറി ജാതിയുടെ മൂട് ചികഞ്ഞു വിരയും ചിതലും ഒക്കെ തിന്നു ജീവിക്കുന്നു. ആരോഗ്യദൃഡഗാത്രനായ കഴുത്തേൽ പപ്പില്ലാത്ത അവൻ പിടകളെ ഓടിച്ചിട്ടു കൊത്തുന്നു. തടിയനും മടിയനുമായ ഞാൻ അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന പിടയുടെ അടുത്തു പോലും പോകാൻ വയ്യാതെ ഒറ്റക്കണ്ണന്റെ പ്രകടനം കണ്ടു ഊഞ്ഞാലാടി ഇരിക്കുന്നു.

അവസാനം ഒരു ദിനം, കാറ്റും വെയിലുമേറ്റ് ഒരു കോഴിവണ്ടിയിൽ, തകരകൂടിനകത്ത് കുത്തിനിറച്ചു പൊരിവെയിലിൽ ഒരു യാത്ര. അവസാനം അവശരായ ഞങ്ങളെ തൂക്കിയെടുത്ത് ഏതോ ഒരു കോഴിക്കടയിൽ ഇട്ടു. മനുഷ്യർക്ക്‌ ഭക്ഷിക്കാനായി ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നു ഇട്ടതാണെന്ന് മനസിലായി.

രണ്ടു കോഴി കൂടുകൾ അവിടെ, അതിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു കോഴികൾ. പച്ച ചോരയുടെയും, അഴുകിയ കൊടലും പണ്ടത്തിന്റെയും, കോഴിക്കാഷ്ടത്തിന്റെയും പുഴുങ്ങിയ മണം.  ആദ്യമൊക്കെ പിടിക്കാൻ വരുന്ന കശാപ്പുകാരന്റെ കയ്യിൽ പെടാതെ ഓടി മാറി.

കുന്തിരിക്കം പുകക്കുന്ന മുറിയിൽ, അത്തറു പൂശിയ പട്ടു മെത്തയിൽ, സ്വർണ തളികയിൽ പൊന്നുരുക്കി കഴിച്ചവനെങ്കിലും പന്നിക്കൂട്ടിൽ രണ്ടു നാൾ കഴിഞ്ഞാൽ അവന്റെ അറപ്പും മണവും മാറും. ഞാനും പൊരുത്തപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ രണ്ടു മൂന്നു ദിനം കഴിഞ്ഞു. ആദ്യമൊക്കെ കടക്കാരാൻ കൂട്ടിൽ കയറുംപോൾ ഓടി മാറിയിരുന്ന ഞാനും മറ്റൊരുവനും അതിനിടയിൽ കൂട്ടായി. ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്നു ഞങ്ങൾ കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയിരുന്നു. ആളുകൾ വരുന്നു, ഒരു കോഴികളുടെ എണ്ണം പറയുന്നു. കശാപ്പുകാരൻ വലുതോ ചെറുതോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നു, കോഴിയെ പിടിക്കുന്നു, കൊന്നു പീസാക്കി പാക്ക് ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നു.

അതാ ഒരു തടിയൻ കടയിലേക്ക് വരുന്നു. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ എൽ പി സ്കൂളിൽ പഠിച്ച, എന്റെ സുഹൃത്തായിരുന്ന തടിയൻ മഞ്ജിത്ത്. അവൻ ഇപ്പോൾ വലിയ നിലയില ആണെന്ന് തോന്നുന്നു, വലിയ വണ്ടിയിലാ വന്നിരിക്കുന്നെ, വണ്ടിയിൽ ഒത്തിരി കൂട്ടുകാരും കയ്യിൽ ഒരു ഗോൾഡ്‌ ഫ്ലേക്ക് കിങ്ങ്സും ഒക്കെ ഉണ്ട്.  ചേട്ടാ ഒരു രണ്ടു കിലോയുടെ ഒരെണ്ണത്തിനെ എടുത്തോ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. കടക്കാരൻ വരുന്നത് ഞങ്ങളുടെ നേരെ ആണെന്ന് കണ്ട ഞാൻ മാറി, പക്ഷെ എന്റെ കൂട്ടുകാരാൻ അവിടെ തന്നെ തലകുനിച്ചു നിന്നു.  ഞാൻ വിഷമത്തോടെ അവനെ നോക്കി, അവൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

അരയിൽ നിന്നും കത്തി എടുത്ത കടക്കാരാൻ കൂട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്ന വഴിയെ തന്നെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ വരഞ്ഞു. ഒരു പ്ലാസ്റിക് വീപ്പയിലേക്ക് അവനെ എറിഞ്ഞു.  തൊണ്ട മുറിഞ്ഞ അവന്റെ ബീഫൽസമായ കരച്ചിൽ, പ്രാണൻ വിടപറയുന്ന പിടച്ചിൽ, വീപ്പയിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്ന അവന്റെ ചിറകടിയൊച്ചകൾ, എന്റെ പപ്പിൽ വീണ ചുടു ചോരയുടെ പച്ച മണം, ഹോ... ഭീകരം തന്നെ. ജീവൻ മുഴുവനായും ആ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പടിയിറങ്ങും മുംപേ അവന്റെ തൊലി പൊളിച്ചു. വലിച്ചെറിഞ്ഞ അവന്റെ അവയവ ഭാഗങ്ങളെന്തോ എന്റെ കാലിൽ  വീണു. അതിന്റെ ചെറു ചൂടും, ചെറിയ തുടിപ്പും എന്നിൽ ഭയാനകമായ ഒരു വികാരവും നിർവികാരതയും നിറച്ചു. അടുത്ത കസ്റ്റമറുടെ ഇരയായി ഞാൻ എന്നെ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

അതാ രണ്ടു കുട്ടികൾ വരുന്നു, ഞാൻ റെഡിയായിരുന്നു. . ദൈവമേ, എന്റെ മനുഷ്യ ജന്മത്തിലെ കുട്ടികൾ തന്നെ അല്ലെ അത്? അതവർ തന്നെ. വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവർ കടക്കാരനോട് പറഞ്ഞു, അങ്കിളേ, ഒരു കോഴിയെ തരാമോ എന്ന്.

എത്ര കോഴിയെ വേണമെങ്കിലും തരാമെടാ മോനെ എന്ന് പറഞ്ഞു കടക്കാരൻ അകത്തു കയറി. ഞാൻ പുള്ളിയുടെ മുമ്പിലേക്ക് അടുത്ത് നിന്നു. പക്ഷെ എന്നെ തള്ളി മാറ്റി കടക്കാരൻ മറ്റു രണ്ടു കോഴികളെ എടുത്തു, ഇതിൽഏതു വേണം മക്കൾക്ക് എന്ന് ചോദിച്ചു. മൂത്തവാൻ പറഞ്ഞു അങ്കിളിനു ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുത്തോളാൻ...

ഇപ്പോൾ ചാകുവാണേൽ സ്വന്തം മക്കളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുവാൻ കഴിയുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എവിടെ നിന്നോ ഒരു ഊർജം. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരിക്രമണ പ്രകൃയയിൽ ഭാഗമാകുമ്പോൾ സ്വന്തം ചോരയിൽ തന്നെ ഒഴുകാനായി ഒരു ഭാഗ്യം ഉണ്ടായെങ്കിലോ ....  ഞാൻ വർദ്ധിച്ച വീര്യത്തോടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പറന്നു. അത് കണ്ട എന്റെ രണ്ടാമത്തെ മോൻ കടക്കാരനോട് പറഞ്ഞു. അങ്കിളേ.. ദാണ്ടേ അവനെ പിടിച്ചോ, അവനു ഇത്തിരി അഹങ്കാരം കൂടുതലാ എന്ന്. അത് കേട്ട കടക്കാരാൻ എന്നെ പിടിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ കുട്ടികളെ നോക്കി കണ്ണടച്ചു.......







Read more...

തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ആവില്ല മക്കളെ......

>> Saturday, August 9, 2014

കടുംവെട്ടായതിന്റെ ബാക്കിപത്രം എന്ന നിലയില്‍ സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നതാണ് എന്ന് കരുതരുത്, എന്‍റെ സ്വഭാവത്തില്‍ വളരെ നല്ല ഒത്തിരി കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അതില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് എന്‍റെ ഒടുക്കത്തെ വിനയം, പിന്നെ ഉറക്കത്തില്‍ പോലുമുള്ള മാന്യമായ, കുലീനമായ പെരുമാറ്റം. എന്റെ അപ്പന്‍ മരിച്ചു പോയില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഒരു പത്ത് വയസായപ്പോളെ എന്റെ പേര് വല്ല വിനീത് എന്നോ, വിധേയന്‍ എന്നോ, വിനയന്‍ എന്നോ മാറ്റിയേനെ (അന്ന് നമ്മുടെ സംവിധായകന്‍ വിനയന്‍ ഇത്ര വിനയന്‍ ആയില്ലായിരുന്നല്ലോ). അങ്ങനെ ഞാന്‍ എന്‍റെ കുലീനത്വവും വിനയവും ഒക്കെ ഭീകരം തന്നെ എന്ന് വിചാരിച്ചു വിജ്രുംഭിച്ചു നടക്കുന്ന സമയം.

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ ഗള്‍ഫുകാര്‍ക്കൊക്കെ വെള്ളിയാഴ്ച ആണല്ലോ ഞായറാഴ്ച, ശരിക്കുള്ള ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ മറ്റു പല കാര്യങ്ങള്‍ക്കും ആണ് ഉപയോഗിക്കാറ്. തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്, വീക്കെണ്ട് കഴിഞ്ഞു ഹാങ്ങോവറുമായി ഓഫീസില്‍ ചെന്ന് ഹാങ്ങോവര്‍ ഉള്ള മേലുദ്യോഗസ്ഥന്റെ തെറി കേള്‍ക്കുന്ന കാര്യം ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്.

അങ്ങനെ ആ വെള്ളിയാഴ്ച അതിരാവിലെ 11 മണിക്ക് തന്നെ എന്‍റെ മൂന്നാമന്‍ കാ‍ന്താരി പാപ്പി, അവന്‍റെ ലാണ്ട്ക്രൂയിസര്‍ എന്‍റെ ഡ്രൈനേജ് ഏരിയയുടെ പരിസരത്ത് കൂടെ, മരുഭൂമിയിലെ മണ്കൂനകളില്‍ എന്നപോലെ ഓടിച്ചപ്പോള്‍, ആ വണ്ടിയുടെ ഊരിപ്പോയ ടയറിന്റെ ഭാഗത്തുള്ള കമ്പി എന്‍റെ മേനിയില്‍ കൊച്ചു പോറലുകള്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍, മാന്യത ഒക്കെ മടക്കി നാലായി കക്ഷത്തില്‍ വെച്ചു, നാലഞ്ച് ബീപ് ചേര്‍ത്ത് അവന്‍റെ തന്തക്കും തന്തയുടെ അപ്പനും വരെ വിളിച്ചലറി എണീറ്റു. തലേന്നത്തെ 65% ആള്‍ക്കഹോള്‍ ഉള്ള ലബനീസ് ചാരായത്തിന്റെ ആയിരിക്കാം, വയറ്റിലും നല്ല കാളല്‍. ഒരു കടുംകാപ്പി തായോ എന്നു അടുക്കളയെ നോക്കി വിളിച്ചു കൂവി. കൊളസ്ട്രോള്‍ കുറയാന്‍ കാ‍ന്താരി അടിച്ചു കേറ്റിയപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു എന്ന് ഭാര്യയുടെ വക കടുംകാപ്പിയും ഉപദേശവും. ആ സമയത്ത് കാന്താരിക്കു പകരം വല്ല ഗോമൂത്രമോ സ്വമൂത്രമോ കുടിക്കാതിരുന്നത് എത്ര നന്നായി എന്നാശ്വസിച്ചു, മൂത്രം വീണ തൊട്ടാവാടി ഇലപോലെ ഞാന്‍ കട്ടിലില്‍ കൂമ്പി ഇരുന്നു.

എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ മൂന്ന് എന്നാ സംഖ്യക്ക് ഒത്തിരി പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്. ജന്മദിനം,മാസം, വര്ഷം എല്ലാം അക്കങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ കൂട്ടിയാല്‍ മൂന്നാണ്, കുട്ടികളും മൂന്നുണ്ട് ( ഭാര്യ ഒന്നെ ഉള്ളു). പക്ഷെ മൂന്ന് പല കാര്യങ്ങളിലും പ്രശ്നക്കാരന്‍ ആണ്. ഒന്നി പിഴച്ചാല്‍ മൂന്ന്, മൂന്നു പേര് പോയാല്‍ മൂഞ്ചി പോകും (ഉദാഹരണം ലാല്‍ ജോസിന്‍റെ ലോക സമാധാന യാത്ര) അങ്ങനെ പലതുണ്ട്. ഈ മൂന്നാമന്‍ കുട്ടിച്ചാത്തനെ എങ്ങനെ എന്നെ പോലെ ഒരു മാന്യന്‍ ആക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാന്‍ വീണ്ടും കൂലംകുഷമായി ചിന്ത തുടങ്ങി, പാപ്പിയാകട്ടെ ഞാന്‍ അവനെ ശിക്ഷിക്കാനായി ചാരി വെച്ചിരിക്കുന്ന ചൂരവടിയില്‍ വന്നു മൂത്രമൊഴിച്ചു എന്നെ നാക്കും നീട്ടി കാണിച്ചു ഓടി പോയി.

അപ്പോളാണ് നമ്മുടെ സുഹൃത്ത് അനില്‍ എത്തിയത്. വാഴക്കവരയോ, ചുമ്മാ ചൊറിയും കുത്തി ഇരിക്കാതെ വാ,ചുമ്മാ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു ഡ്രൈവിനു പോകാം. വീട്ടിലിരുന്നാല്‍ ഇവന്മാരുടെ ഞോണ്ടല്‍ കാരണം ഭ്രാന്തു പിടിക്കും, എന്നാ പീക്കിരികളെ എല്ലാം റെഡി ആക്കി പോരെടീ എന്നു ഭാര്യക്ക് ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തിട്ടു നമ്മള്‍ റെഡി ആയി. എല്ലാത്തിനെയും പൊക്കി എടുത്ത് വണ്ടിയുടെ പിന്‍സീറ്റില്‍ ഭാര്യക്കൊപ്പം ഇരുത്തിയിട്ട് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടങ്ങി.

പുറകില്‍ നിന്നും വെടിയും പുകയും കരച്ചിലും ഒക്കെ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്, ഞാനും അനിലും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പാലസ്തീന്‍ ഇസ്രയേല്‍ വെടിയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. പാവം ഭാര്യ, വണ്ണം കുറക്കാന്‍ വേണ്ടി അതി രാവിലെ എണീറ്റ് ഓടുന്നതൊക്കെ വെറുതെയാ. ഇങ്ങനെ ഓരോ യാത്ര പോകുമ്പോള്‍ സന്താനങ്ങള്‍ മെതിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായുള്ള നീരാണ് അവളുടെ വണ്ണം എന്ന് തോന്നി പോകാറുണ്ട്.

നമ്മള്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് സുഖമല്ലേ,  ഒരു സുഖം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ വേദനിക്കുന്നതും പ്രസവിക്കുന്നതും വളര്‍ത്തുന്നതും ഒക്കെ പെണ്ണുങ്ങള്‍. കഴിഞ്ഞ ദിവസം നമ്മുടെ ഒരു ചേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍, എന്‍റെ മാന്യന്മാര്‍ ആയ മൂന്നു പീക്കിരികളെ കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍, പുള്ളിക്കാരന്‍ എന്‍റെ ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞു.
 "ഇനി ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞും കൂടി ആയാല്‍ അടിപൊളി ആകും അല്ലെ".
അത് കേട്ടു ചേട്ടത്തി പറഞ്ഞു
"ഒന്ന് പതുക്കെ പറ മനുഷ്യ, അവന്‍ കേള്‍ക്കണ്ട, എന്തേലും ഒന്ന് കേള്‍ക്കാന്‍ നോക്കി നിക്കുവാ അവന്‍, ഈ പെങ്കൊച്ചിന്റെ കഷ്ടപാട് നിങ്ങള്‍ക്കറിയില്ലല്ലോ"
ചേട്ടന്‍റെ ഡയലോഗില്‍ ഒന്ന് വിജ്രുംഭിച്ച ഞാന്‍ ചേച്ചിയുടെ ഡയലോഗോടെ വീണ്ടും ഏതാണ്ട് തട്ടിയ തൊട്ടാവാടി ഇലപോലെ വീണ്ടും കൂമ്പി ഇരുന്നു.

അങ്ങനെ യാത്രയുടെ ഇടയില്‍ എപ്പോളോ പാമ്പ് കടിക്കാനായി മടിയെ കുറിച്ച് ഒരു സംസാരം വന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മടിയില്ലാത്ത വ്യക്കിതി ആണ് ഞാന്‍. പക്ഷെ എന്‍റെ യോഗത്തിനു മറ്റാര്‍ക്കും ആ അഭിപ്രായം ഇല്ല എന്നു മനസിലായി. മദ്യപാനം കുറക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഉപദേശിച്ചതിന്റെ പകരം വീട്ടിയതാവാം, എന്‍റെ ഭാര്യതന്നെയാണ്ഞാന്‍ ഇത്രയും മടിയനാവാന്‍ കാരണം എന്ന് വരെ ആ ദാരിദ്രവാസി അനില്‍ പറഞ്ഞു കളഞ്ഞു. മര്യാദക്ക് ഇത്തിരി സുഖിച്ചു ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്നോടുള്ളസൂയ,അല്ലാതെന്താ. പക്ഷെ നമ്മള്‍ വിട്ടുകൊടുക്കില്ലല്ലോ. എടാ മക്കളെ, ഭാര്യേ.... ചാച്ചയുടെ മടിയില്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ എണ്ണി എണ്ണി പറയൂ... എന്നായി ഞാന്‍...

ഓരോരുത്തരും പറയാന്‍ തുടങ്ങി

കള്ളുകുടിക്കാന്‍ മടിയില്ല - കറിയാച്ചന്‍
ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാന്‍ പോകാന്‍ മടിയില്ല - കോക്കു
ഡെസേര്ട്ടില്‍ പോകാന്‍ മടിയില്ല - പാപ്പി
ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഒരു മടിയും ഇല്ല - ഭാര്യ

അങ്ങനെ ടിവി കാണാന്‍, വെറുതെ ഇരിക്കാന്‍, വായില്‍ നോക്കാന്‍ എന്ന് തുടങ്ങി അപ്പി ഇടാന്‍ വരെ ഒരു മടിയും ഇല്ല എന്ന് ഓരോരുത്തരും ലിസ്റ്റു വെച്ചു. ആ ലിസ്റ്റില്‍ ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു കാര്യം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നുള്ളത് എന്നെ വ്യസനിപ്പിച്ചു. അനില്‍ ഒരു ഓക്ലേഷിച്ച ചിരിയുമായി വണ്ടി ഓടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്ക് എല്ലാം ഞാന്‍ വെറും കൊള്ളരുതാത്തവന്‍ അല്ലെ? ഞാന്‍ സെന്റിമെന്റല്‍ ആയി. എടീ,നീ എന്നാല്‍ എന്‍റെ നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഉള്ളത് പറയ്‌. എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഗുണങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ നിങ്ങള്‍ എല്ലാരും എന്നെ സ്നേഹിക്കില്ലല്ലോ. ഭാര്യയും മക്കളും ഒക്കെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് സംശയം ഇല്ല താനും.

അവള്‍ ആലോചന തുടങ്ങി, ഞാന്‍ ഒന്ന് ഇളകി ഇരുന്നു. ഇപ്പൊ കേട്ടോ അനിലേ, എന്‍റെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ എന്‍റെ  ഭാര്യയുടെ വായില്‍ നിന്ന് എന്ന ഭാവത്തില്‍ അനിലിനെ ഒന്ന് നോക്കി. മിനിറ്റുകള്‍ നീണ്ടു പോയി, വണ്ടി കല്‍ബാ ടണല്‍ കയറി ഇറങ്ങി, അവളുടെ കൈകള്‍ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു തലോടുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ അങ്ങ് വരുന്നില്ല. ഭര്‍ത്താവിനെ മറ്റൊരാളുടെ മുമ്പില്‍ നാണം കെടുത്താതിരിക്കാന്‍ എതുഭാര്യയും ശ്രമിക്കും, ഇവളും കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തെങ്കിലും കൊള്ളാവുന്ന ഒരു ഗുണം പറയാന്‍ കിട്ടേണ്ടേ?

അങ്ങനെ ഡ്രൈവും കഴിഞ്ഞു ഫുജേറയില്‍ രണ്ടു കുപ്പിയും വാങ്ങി തിരിച്ചു വണ്ടിയില്‍ കയറി. അപ്പോള്‍ ഭാര്യ എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി. ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല വഴക്കാവരയാ എന്ന് അവള്‍ പറയാതെ പറഞ്ഞു.

സ്വന്തം വീട്ടുകാര്‍ നോക്കിയിട്ട് കാണാത്ത മഹത്വം നാട്ടുകാര്‍ നോക്കിയാല്‍ കാണുമോ?  വെറുതെയല്ല കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഓഫീസില്‍ നിന്നും മുതലാളിയുടെ തലതെറിച്ച മോന്‍ നീയൊക്കെ ഒരു പണിയും ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന് കുറ്റം പറഞ്ഞത്. എന്തെങ്കിലും ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്‌താല്‍ അതിന്‍റെ മേന്മ മുഴുവന്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്. നിനക്ക് ചായ ഞാന്‍ കൊണ്ടുവന്നു തന്നത് കൊണ്ടല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു ഓഫീസ് ബോയ്‌ മുതല്‍ , നിനക്ക് ഞാന്‍ ജോലി തന്നത് കൊണ്ടല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞു മുതലാളി വരെ അതിന്‍റെ ക്രെഡിറ്റ്‌ എടുക്കും. കുറ്റം വന്നാലോ,സകല ദിക്കില്‍ നിന്നും ഊടുപാടു തെറിയും.

ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ ആരും ഞാന്‍ ഭയങ്കര മിടുക്കനാണെന്നോ, കഴിവുള്ളവനാണെന്നോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എന്നാല്‍ പാവമാണെന്നും, കഴകത്തില്ലാത്തവന്‍, എടുത്തു ചാട്ടക്കാരന്‍, പരാജിതന്‍, ഭാഗ്യമില്ലാത്തവന്‍ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പല വിശേഷണങ്ങളും ചാര്‍ത്തുകയും ചെയ്യും. എന്തെങ്കിലും ഒരു നല്ല കാര്യം വന്നാല്‍ അതിനു ഉത്തരവാദികള്‍ പലരുണ്ടാവും, അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍റെ ഭാഗ്യം എന്ന് പറയും. അവഗണനയും ഒഴിവാക്കലും വിലയില്ലായ്മയും പലപ്പോഴും വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷെ ഭാര്യയുടെ മുമ്പില്‍ ഞാന്‍ വിഷമങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാത്തവനായി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കനായി, ബുദ്ധിമാനായി നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. എന്‍റെ കഴിവില്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ ഭയന്നിട്ടാണ് എന്നെ പലപ്പോഴും അവഗണിക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞ്‌, അവരുടെ മണ്ടത്തരങ്ങളും കുറവുകളും പറഞ്ഞ്‌, ഞാന്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.  

അതെല്ലാം വെറും പാഴ്ശ്രമങ്ങള്‍ ആയിരുന്നോ? വൃഥാവില്‍ ആയിപ്പോയോ? വിനയവും മാന്യതയും കൈവിട്ടു, സ്വയം പുകഴ്ത്തലും പൊങ്ങച്ചവും തുടങ്ങണമോ? മനസ്സ് കലങ്ങി മറിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ വിഷണ്ണനായി വിഷാദനായി ഊഞ്ഞാലാടി വീട്ടില്‍ വന്നു കയറിയപ്പോള്‍ അനില്‍ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, സാരമില്ല വാഴക്കാവരായാ വിട്ടുകള.

എന്‍റെ ഉള്ളിലെ രാജ രക്തം തിളച്ചു, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,

"അതൊന്നും വേണ്ടാ...സഹതാപം, അതുകൊണ്ട് പോയി നീ വേറെ ആര്‍ക്കേലും കൊടുത്തേക്ക്. നീയൊക്കെ എന്താ വിചാരിച്ചത്? ഞാന്‍ എന്താ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയാണെന്നോ? കോപ്പാ....   ഞാന്‍ സിംഹം ആണ്. ആണ്‍ സിംഹങ്ങള്‍ രാജാവായി ഇരിക്കും, സിംഹിയാണ് ഇരപിടുത്തവും ബാക്കികാര്യങ്ങള്‍ നോട്ടവും ഒക്കെ. അതു പോലെ ഞാന്‍ രാജാവായി ഇവിടെ ഇരിക്കും, കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ മറ്റുള്ളവര്‍ നടത്തും. നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും അതിനു യോഗം ഇല്ല മോനെ, വെറുതെ അസൂയപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യം ഇല്ല. വാഴക്കാവരയനെ  തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ആവില്ല മക്കളെ......"

പെട്ടെന്ന് ഒരു ഉപമയും ഉല്പ്രേഷയും ഒക്കെ എത്തിയതിന്‍ പേരില്‍ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ഒരു ബഹുമാനം തോന്നി. എന്നെ ഞാന്‍ തന്നെ വിമല്‍കുമാര്‍ എന്ന് വിളിച്ചാലോ എന്ന് വിചാരിച്ചു.

അപ്പോളാണ് കാ‍ന്താരി പാപ്പി കമ്പ്യുട്ടറിന്റെ സ്ക്രീന്‍ സേവര്‍ ആയി കിടന്ന പടം നോക്കി ചോദിച്ചത്. ഇതില്‍ ഏതാണ് ചാച്ചേ രായാവ് സിംഹം?

ആ പടം ദേണ്ടെ താഴെ...




അങ്ങനെ വീണ്ടും തോല്‍വികള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ വാഴക്കാവരയന്റെ ജന്മം ബാക്കിയായി......

Read more...

മഞ്ഞില്‍ പൊതിഞ്ഞ കുറച്ചു ഓര്‍മ്മകള്‍..

>> Tuesday, June 24, 2014

കാലാന്തരത്തില്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാഞ്ഞു പോവാം. പുതിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ പഴയതിന്‍ മുകളില്‍ അടയിരിക്കാം. പുസ്തകത്താളുകളില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച ഇലകള്‍ ഭംഗിയുള്ള  അസ്ഥിപഞ്ചരങ്ങള്‍ മാത്രമാവാം. പക്ഷെ ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ പുസ്തകത്താളുകളില്‍ കാത്തുവെച്ച മയില്‍പീലികളാണ്. വര്‍ഷം തോറും പ്രസവിക്കുമെന്ന മിത്തില്‍ വിശ്വസിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചവ.

കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍, മക്കളില്‍ ഒന്ന് ന്യൂനം ചെയ്താല്‍ ആകെക്കൂടെ സമാനതകള്‍, നേരവും കാലവും എന്തിന് സ്വഭാവത്തില്‍ വരെ. എങ്കിലും ചരിത്രം ആവര്ത്തിച്ചുകൂടല്ലോ? ഇനിയത് വേണ്ട, ഇനി നമുക്ക് തേനിന്റെയും പാലിന്‍റെയും ഓര്‍മ്മകളാവട്ടെ.

അങ്ങനെ ഇന്നും എന്‍റെ പുസ്തകത്താളുകള്‍ തുറന്നു നോക്കി, മയിപീലി പ്രസവിച്ചില്ല, പക്ഷെ അതിന്നും സുന്ദരം.....

നിറമുള്ളതും, മഴനനഞ്ഞതും, വെയിലേറ്റു വാടിയതും, മഞ്ഞില്‍ പൊതിഞ്ഞതുമായ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ.....മുപ്പത്തിരണ്ട് വര്‍ഷത്തിനു മുകളില്‍ പഴക്കമുള്ള, കയ്പ്പും മധുരവുമുള്ള, ചില നുനുനുനുത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍.... 

Read more...

ഒരു മാനേജരുടെ ജനനം.....

>> Tuesday, November 19, 2013

മനുഷ്യന്‍റെ ആജ്ഞാശക്തിയും മറ്റുള്ളവരെ മാനേജ് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവും കുറെയൊക്കെ ജന്മസിദ്ധമാണ്. ഒരു ദാശാബ്ദത്തോളമായി എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ഒരു മാനേജര്‍ എന്ന പദം ജോലിസ്ഥാനത്തിനോപ്പം ചേര്‍ത്തുവെച്ചു നടക്കുന്നവനാണ് ഈയുള്ളവന്‍ എങ്കിലും, അതിനും എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പ് തന്നെ എന്റെ ആജ്ഞാശക്തിയും, ഭരിക്കുന്നതിനുള്ള കഴിവും എല്ലാവരും മനസിലാക്കിയിരുന്നു. കാര്യം ഭയങ്കര ലുക്കും ബുദ്ധിയും സൗന്ദര്യവും ഒക്കെയാണെങ്കിലും ഒരു കുഞ്ഞു കരിയില പോലും ഞാന്‍ മാനേജ് ചെയ്യാന്‍ ചെന്നാല്‍ സഹിക്കില്ല.

പക്ഷെ അതൊന്നും എന്റെ കഴിവ് കേടായിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനി,  അല്ലെങ്കില്‍ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍, ഇതിന്റെയൊക്കെ കുഴപ്പം ആയിരുന്നു. ആദ്യം ഞാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു മാനേജര്‍ എന്ന നിലക്ക് ജോലിക്കാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. പക്ഷെ ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ചു എന്റെ കീഴില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരുത്തനും അത് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് കാണില്ല. പിന്നെ ഞാന്‍ തന്നെ അത് ചെയ്തു കാണിക്കും. അങ്ങനെ ക്രമേണ അത് എന്‍റെ ജോലിയായി തീരുകയും എന്‍റെ കീഴില്‍ ഉള്ളവര്‍ വെടിയും പറഞ്ഞിരിക്കുകയും ചെയ്യും. പത്തിരുപതു വര്‍ഷം ജീവിതത്തിലും, പിന്നെ ഒരു ഇരുപതു വര്ഷം ജോലിയും ജീവിതവും കൂടി ഒന്നിച്ചു നടത്തിയിട്ടും എന്റെ ഗതി അത് തന്നെ. എന്തിനു പറയുന്നു, വെറും ഒരു പട്ടിക്കുഞ്ഞു പോലും ഞാന്‍ ട്രെയിനിംഗ് നല്‍കിയാല്‍ ണ്ടാം ദിവസം എന്നെ തിരിച്ചു ഓടിച്ചിട്ട്‌ കടിക്കുമായിരുന്നു. 

അങ്ങനെ ഏകദേശം മൂന്നുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഞാന്‍ ഈ വിഷയം നന്നായി ഒന്നു വിശകലനം ചെയ്തു. എന്താണ് എന്റെ കുറവ്, അല്ലെങ്കില്‍ പ്രശ്നം? അതിനുള്ള കാരണം എന്ത്? അത് എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പ്രശ്നത്തിന്‍റെ മൂലകാരണം തേടി എന്‍റെ ചെറുപ്പകാലത്തേക്ക് ഒന്ന് തിരിച്ചു പോയി. 

അതിപുരാതന ജന്മികുടുംബത്തില്‍ (ഹോ എന്തൊരു സുഖം), മഹാ ക്രൂരന്മാരുമായ വലിയപ്പന്റെയും വലിയമ്മയുടെയും കൂടെ ജീവിച്ച ഒരു ബാല്യം. അപ്പനില്ലാത്ത ഞങ്ങള്‍ നാലുമക്കളെ ക്രൂരമായി ദ്രോഹിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ വിനോദം. പഠിക്കുക, കുരിശു വരക്കുക, മിണ്ടാതിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ ചെയ്യിച്ചു. രാവിലെ കുളിക്കാനും പല്ലു തേക്കാനും നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ നിര്‍ദോഷ വിനോദങ്ങള്‍ക്ക് എത്രയെത്ര ക്രൂരമര്‍ദ്ദനങ്ങള്‍... വല്ല്യപ്പന്റെ തോര്‍ത്തെടുത്ത് കാലില്‍ കെട്ടി കമുകില്‍ കയറിയതിനു തുടയില്‍ തിരുമ്മിയ വല്യമ്മ. വാട്ടര്‍ ടാങ്കില്‍ കയറി കുളിച്ചതിനു പുളിവാര്‍ കൊണ്ട് തുടയില്‍ തഴുകിയ വല്യപ്പന്‍. പത്ത് മിനുറ്റ് വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നാല്‍ ഏതു കുഞ്ഞും മൂത്രമൊഴിക്കുമെങ്കിലും അരമണിക്കൂര്‍ ടാങ്കില്‍ കിടന്ന ഞാന്‍ സത്യമായും ഒഴിച്ചില്ല, ബാക്കി മൂന്നു പേരും ഇല്ലാ എന്നാണു പറഞ്ഞതും. അല്ലെങ്കിലും ആ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു, പല്ലു തേച്ചു കുളുക്കുഴിയാനും, കഴിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് കൈ കഴുകാനും, പിന്നെ കുളിക്കാനും ഒക്കെയാണ് അതുപയോഗിച്ചിരുന്നത്.

കൊച്ചുമക്കളായ ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു എങ്കില്‍ വീട്ടിലെ ജോലിക്കരോടുള്ള സമീപനം പറയണോ? ആരോഗ്യസ്വാമി, അന്നമ്മ, ഗണേശന്‍, സരസന്‍, സുന്ദരന്‍ അങ്ങനെ എത്ര പേര്‍,  എത്രയോ ജന്മങ്ങള്‍. ഞാനൊക്കെ ഒന്ന് ഏറ്റു നിന്ന്  തൂറ്റാറായപ്പോളെക്കും അത് വരെ സഹായി ആയി നിന്നിരുന്ന ആരോഗ്യസ്വാമി കല്യാണം ഒക്കെയായി പിരിഞ്ഞു പോകാറായി. മൂക്കളയും ഒലിപ്പിച്ചു, വിര പോലെ ഇരുന്ന ഇവനോക്കെ, നാല് നേരം വല്ലതും കഴിച്ചു ഇത്തിരി ആരോഗ്യം ഒക്കെ വന്നപ്പോളേക്കും കെട്ടാന്‍ പോകുന്നു എന്നായിരിക്കും ബൂര്‍ഷ്വാസികള്‍ ആയിരുന്ന വല്യപ്പനും വല്യമ്മയും ഒക്കെ അന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുക. എന്തായാലും ആരോഗ്യസ്വാമി നന്ദി ഉള്ളവനായിരുന്നു. ഒരു തമിഴന്‍ പയ്യനെ പുള്ളിക്കാരന്‍ ഒപ്പിച്ചു തന്നു. എന്നെക്കാള്‍ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഗണേശന്‍. എന്റെ രണ്ടിരട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കും, ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ പണിയും ചെയ്യും. വന്നു ആദ്യത്തെ ദിവസം രാത്രി തന്നെ ചായിപ്പില്‍ നിന്നും അവന്‍റെ നെച്ചത്തടിച്ചുള്ള കരച്ചില്‍ കേട്ടു ഞങ്ങള്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ആ കുഞ്ഞു പയ്യന്‍ വാവിട്ടു കരയുകയാണ്, നാടും വീടും ഒക്കെ വിട്ടു പോന്നതിന്റെ വിഷമത്തില്‍. രണ്ടാഴ്ചമുമ്പ് വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വന്ന നാടന്‍ അല്‍സേഷന്‍ ക്രോസ് ആയ ടിപ്പുവും ഇത് പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസം. ഗണേശനെ വിളിച്ചു വല്യപ്പന്റെ മുറിയില്‍ കിടത്തിയതല്ലാതെ അവനെ തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി  വിടാഞ്ഞതില്‍ പ്രതിക്ഷേധിച്ചു ഞാന്‍ അന്ന് രാത്രിയില്‍ പാല് കുടിച്ചില്ല,അതാരും ശ്രദ്ധിച്ചും ഇല്ല. എന്തായാലും രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞതോടെ ടിപ്പുവിന്‍റെ കണക്കു ഗണേശനും എന്നെ ഭരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

കോടാലി കൊണ്ട് വിറകു കീറുക, കൈക്കോടാലി കൊണ്ട് മരക്കമ്പ് മുറിക്കുക, വാക്കത്തി കൊണ്ട് പ്ലാവില ഇറക്കുക, ചക്ക ഇടാന്‍ പ്ലാവില്‍ കയറുക, അരിവാ കൊണ്ട് പുല്ലരിയുക, വാളുകൊണ്ട് തടി അറക്കുക, മമ്മട്ടി തൂമ്പാ കൊണ്ട് പുല്ലു കിളക്കുക, തൂമ്പാ കൊണ്ട് വാഴയ്ക്ക് തടം എടുക്കുക തുടങ്ങിയ ഗ്ലാമര്‍ പണികള്‍ ഒക്കെ വളരെ വേഗം ഗണേശന്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. നമുക്കാണെങ്കില്‍ ഈ പണിയായുധങ്ങള്‍ ഒക്കെ എടുത്ത് ഗണേശനു കൊടുക്കുന്ന ഒരു മാതിരി ഊഞ്ഞാലാടിയ ഡ്യുട്ടിയും, ഒരു മാതിരി പ്രൈവറ്റ് ബസിലെ കിളിയുടെ പോലത്തെ ജോലി.

അങ്ങനെ എല്ലാ രീതിയിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് എതിരായിരുന്ന വല്യപ്പനും വല്യമ്മക്കും എതിരായി, പണിക്കാരുമായി വളരെ നല്ല സ്നേഹത്തിലും ബന്ധത്തിലുമായി. ജോലിക്കാര്‍ ഞങ്ങളുടെ കാര്‍ന്നോന്മാര്‍ക്ക് നല്‍കിയ പണികള്‍ക്കൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ നല്ല പിന്തുണയും കൊടുത്തിരുന്നു. അടിച്ചു കോണ്‍തെറ്റി ജീപ്പുകൊണ്ട് പോയി ഓടയില്‍ താഴ്ത്തിയതിനു ഡ്രൈവര്‍ തോമസുചേട്ടനെ പിരിച്ചു വിട്ട നടപടിക്കെതിരെ പ്രതിക്ഷേധിച്ചു ഞാന്‍ ജീപ്പിന്റെ കാറ്റ് രണ്ടു പ്രാവശ്യം ഊരിവിട്ടു. മഴ പെയ്ത സമയത്ത് പാല്‍ എടുക്കാതെ, അയല്‍വക്കത്തെ പണിക്കാരി ജാനുവുമായി വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞ റബര്‍ വെട്ടുകാരന്‍ ചാക്കോയെ വഴക്ക് പറഞ്ഞതിന്,  ആണിയുമായി റബറിന്റെ പട്ടയില്‍ കുത്തി വരച്ചു. അങ്ങനെ സാഹചര്യവും ദേഷ്യവും വിരോധവും അനുസരിച്ച്  ടാങ്കില്‍ പോയി നിരന്നു നിന്ന് മൂത്രമൊഴിക്കുക, ക്ടാവിനെ അഴിച്ചു വിട്ടു പശുവിന്‍റെ പാല് കുടിപ്പിക്കുക, എലിപ്പെട്ടിയില്‍ വീണ എലിയെ തുറന്നു വിടുക അങ്ങനെ ഞങ്ങളാല്‍ ചെയ്യാവുന്ന പണികള്‍ ഞങ്ങളും കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോള്‍ അങ്ങനെ ദരിദ്രരുടെയും പീഡിതരുടെയും ആരാധകന്‍ ആയിപോയതാണ്‌ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ മാനേജ് ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് കുറയാന്‍ കാരണം എന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി. അങ്ങനെ മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും നാട്ടില്‍ വന്നു എന്തേലും ഒക്കെ ബിസിനസ്ചെ യ്യാമെന്ന ചീറ്റിയ പ്ലാനും കഴിഞ്ഞു, വെറുതെ തേരാപാര നടക്കുന്ന സമയം. ഇനിയിപ്പോള്‍ ബാല്യകാലത്തേക്ക്‌ തിരിച്ചുപോയി ജോലിക്കാരെ ഒക്കെ പീഡിപ്പിക്കുകയും മാനേജ് ചെയ്യുകയും ഒക്കെ ചെയ്യാമെന്ന് വെച്ചാല്‍ വലിയ പാടല്ലേ? അന്നേരമാണ് എന്‍റെ അമേരിക്കയിലുള്ള സുഹൃത്ത് സണ്ണി പ്രോജക്റ്റ് മാനേജ്മെന്റ് കോഴ്സിനെ പറ്റി പറയുന്നത്. അങ്ങനെ ഞാനും മാനേജര്‍ ആകാന്‍ പഠനം തുടങ്ങി.

സ്കോപ്, കോസ്റ്റ് ആന്‍റ് ടൈം ഒക്കെ മാനേജ് ചെയ്യാനും ഉള്ള പഠനമൊക്കെ തീവ്രമായി നടക്കുന്ന സമയം. കയ്യിലാണെങ്കില്‍ ജീവിതകോസ്റ്റ് നടത്താന്‍ ഒന്നുമില്ല, പഠിക്കാന്‍ ടൈം ഒട്ടുമില്ല, ഇതൊക്കെ ചെയ്താലും വലിയ സ്കോപ്പും ഇല്ല. എന്നിട്ടും ഞാന്‍ പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു, അതും പോരാഞ്ഞിട്ട് ഭാര്യയെ വിഷ്വല്‍ ബേസിക്കും പഠിപ്പിച്ചു. എന്തായാലും അതിന്‍റെ ഇടക്ക് നല്ല രണ്ടു മഴ പെയ്തു, പിള്ളേര്‍ നന്നായി ഉറങ്ങി, ഭാര്യയുടെ ബേസിക് വിഷ്വല്‍ കണ്ടു എന്‍റെ സ്കോപ്പും പോയി. എട്ടൊമ്പതു  മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം എനിക്ക് പി എം പി (Project Management) സര്‍ട്ടിഫിക്കേറ്റ്  കിട്ടി, പാപ്പി ഭൂജാതനും ആയി.

അങ്ങനെ മീനച്ചിലാര്‍ വീണ്ടും ഒഴുകി, മാണിസാര്‍ വീണ്ടും മന്ത്രിയായി, പിസി ജോര്‍ജ്ജുമായി വരെ ഒന്നിച്ചു,  ഞാനും വീണ്ടും ദുഫായില്‍ എത്തി, പഴയ കമ്പനിയില്‍ തന്നെ ജോലിക്കും കയറി. സകല ലോകത്തെയും, എന്റെ കമ്പനിയേയും, വഴിയില്‍ കാണുന്ന അഹങ്കാരികളായ അറബികളെയും മാനേജ് ചെയ്യുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഒക്കെ മടക്കി കക്ഷത്തില്‍ വെച്ചു ഞാന്‍ സമാധാനമായി ജീവിതം നടത്തി തുടങ്ങി. ടിവിയില്‍ നികേഷും വേണുവും വീണയും ഹാര്‍മോണിയവും ഒക്കെ തകര്‍ക്കുമ്പോള്‍, ഞാനും ഭാര്യയുടെയും മക്കളുടെയും അടുത്ത് തകര്‍പ്പ് നടത്തി. കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെയും, ജനങ്ങളെയും, ഈ വാര്‍ത്ത വായിക്കുന്നവരേയും ഒക്കെ ഞാന്‍ അവളുടെ മുമ്പില്‍ മാനേജ് ചെയ്തു ആശ തീരത്തു. അവള്‍ക്കറിയാവുന്ന ഗണേശനെയും, ശാലുമേനോനെയും ഒക്കെ സോളാറും, ടി പിയും, പാക്കിസ്ഥാനും ഒക്കെയായി ചേര്‍ത്ത് വെച്ചു ഞാന്‍ വേണുവിനെയും നികേഷിനെയും ഒക്കെ ചിലപ്പോള്‍ ചീത്തവിളിച്ചും, മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ അനുകൂലിച്ചും വീട്ടില്‍ ഒരു പുലിയായി.  ഞാന്‍ ഒരു സംഭവം ആണെന്ന് വിവരമില്ലാത്ത അവളും എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത മക്കളും വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് സങ്കല്‍പിച്ചു ഞാനും പുളകം കൊണ്ടു. എന്തായാലും എന്‍റെ ഭാര്യക്കും മക്കള്‍ക്കും ഒക്കെ ഒരു ബഹുമാനം ഉണ്ട് എന്നാണു എന്റെ ഒരു (തെറ്റി) ധാരണ.

 ഇളയവന്‍ ആയ പാപ്പി (രണ്ടു വയസ്) പക്ഷെ ആളൊരു ധിക്കാരിയും, ആരെയും വക വെക്കാത്തവനും ആണ്. വീട്ടില്‍ ഒരു സംഭവം ആയ ഈ എന്നെ പോലും പേടിയില്ലതാനും. ഈ ജീസസ് ക്രൈസ്റ്റ് നു  യേശുക്രിസ്തു എന്നൊരു പേരുള്ളത് മൂപ്പര്‍ക്കറിയാമോ എന്ന് പ്രാഞ്ചിയേട്ടന്‍ സംശയിച്ചെങ്കിലും,  നമ്മുടെ പാപ്പി ദേഷ്യത്തോടെ "യ ര ല വ ഷ സ ഹ " ഇങ്ങനെ ഏതു അക്ഷരം ഉപയോഗിച്ചാലും ഭാര്യക്കും മൂത്ത പിള്ളേര്‍ക്കും (കറിയാച്ചന്‍ , കോക്കു) ഒരു സംശയവും കൂടാതെ മനസ്സിലാവും. പക്ഷെ അവന്‍ കുഞ്ഞല്ലേ, ക്ഷമിച്ചേരെ, വിട്ടുകളയെടാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു അവന്‍റെ കൊച്ചുകൊച്ചു പിടിവാശിയും വഴക്കും ഒക്കെ ഞാനും സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തിരുന്നു.

അങ്ങനെ തുമ്മലും ചീറ്റലും ഒക്കെയായി ജീവിതം മുമ്പോട്ട്‌ പോകുന്നു. അങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആണ് നമ്മുടെ കൂട്ടുകാരന്‍ സുരേഷ് അവന്‍റെ പിള്ളേര്‍ക്ക് സ്കൂട്ടര്‍ എന്ന് പറയുന്ന ഒരു സാധനം വാങ്ങിച്ചു കൊടുത്തു. രണ്ടു വീലും ഒരു ഹാന്റിലും, ഉള്ള ഒരു കാലുകൊണ്ട്‌ ചവിട്ടിത്തള്ളി ഓടിക്കുന്ന ഒരു കുന്ത്രാണ്ടം. നമ്മുടെ വീട്ടിലും കിടക്കപ്പൊറുതി ഇല്ലെന്നായി. അവസാനം ഞാനുമൊരെണ്ണം വാങ്ങി.

കാര്യം നേരെ നിന്നാല്‍ കാറ്റടിച്ചു താഴെവീഴുന്ന കോലം ആണെങ്കിലും പാപ്പി ആദ്യം തന്നെ അതില്‍ തന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം സ്ഥാപിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു സായാഹ്നം, ഞാന്‍ പതിവ് പോലെ നികേഷും വേണുവുമായി ചാനലില്‍ മാറി മാറി സംവാദം നടത്തുന്നു. കോക്കു എന്റെ കൂടെയിരുന്നു ടിവിയിലെ വാര്‍ത്ത മാറ്റി കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ആക്കാനുള്ള ശ്രമം നടത്തുന്നു, കറിയാച്ചന്‍ സ്കൂട്ടറില്‍ ചൊറിയുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് പാപ്പി ഉറക്കം ഒക്കെ അവസാനിപ്പിച്ചു രംഗപ്രവേശം നടത്തിയത്. "കാ" "ശു" "മാ" എന്ന് എന്തൊക്കെയോ രൂക്ഷമായി കറിയാച്ചനോട് പറഞ്ഞു, അതോടെ അവന്‍ ആ സ്കൂട്ടറും പാപ്പിക്ക് കൊടുത്ത് എന്റെ മടിയില്‍ വന്നിരുന്നു.

എന്തായാലും അഞ്ചുമിനിറ്റിനുള്ളില്‍ രണ്ടു പ്രാവശ്യം അവന്‍ എന്റെ കാലില്‍ വണ്ടി കയറ്റി. കാര്യം ജീവന്‍ പോകുന്ന വേദനയായിരുന്നു എങ്കിലും, ആദ്യത്തെ പ്രാവശ്യം ഞാന്‍ രൂക്ഷമായി നോക്കിയെങ്കിലും അവന്‍ എന്നെ നോക്കിയതു പോലുമില്ല. പക്ഷെ രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം അതി ഭീകരമായ വേദനയില്‍ എന്റെ കുരു പൊട്ടി. ഞാന്‍ ജ്വലിച്ചു കൊണ്ട് എണീറ്റു. ഗള്‍ഫില്‍ ഒക്കെ, മര്യാദക്ക് വണ്ടിയില്‍ പോകുന്ന നമ്മുടെ പുറകില്‍ വന്നു ലൈറ്റും മിന്നിച്ചു ഹോണും അടിച്ചു നമ്മളെ അടുത്ത ട്രാക്കിലോട്ടു മാറ്റിയ ശേഷം രൂക്ഷമായിനോക്കുന്ന അറബി പിള്ളേരുടെ കണക്ക് അവന്‍ എന്നെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ സോറി പറഞ്ഞു പോയി. പിന്നെ കാലു രണ്ടും എടുത്തു സോഫയില്‍ വെച്ചു വണ്ടി കയറിയ ഭാഗം തിരുമ്മി വീണ്ടും വാര്‍ത്തയില്‍ ലയിച്ചു.

അങ്ങനെ വണ്ടി ഓടിച്ചു മടുത്ത പാപ്പി അവസാനം ഇത്തിരി വെള്ളം എടുത്തു ബോറടി മാറ്റാന്‍ ഭാര്യയുടെ പിന്‍ഭാഗത്ത് ഒഴിക്കുകയും, അവള്‍ എന്തോ പറയുകയും,  അതില്‍ പ്രതിക്ഷേധിച്ച് അവന്‍ സ്കൂട്ടര്‍ കൊണ്ട് വന്നു ടിവിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി എറിയുകയും ചെയ്തു. അവനു നല്ല ആരോഗ്യം ആയതുകൊണ്ട് എന്‍റെ ടിവി രക്ഷപെട്ടു. എന്തായാലും ആകെ ചൂടായത് കൊണ്ടാവും,  അവന്‍ ഏഴാം പ്രാവശ്യം കുളിമുറിയില്‍ കയറി വീണ്ടും കുളി തുടങ്ങി.

സാഹചര്യം മനസ്സിലാക്കിയ കോക്കു പതുക്കെ സ്കൂട്ടര്‍ എടുത്തു. കറിയാച്ചനും പുറകെ ചാടി.രണ്ടു പേരും അടിയായി. ഞാന്‍ ഇടപെട്ടു. "എന്താടാ പ്രശ്നം?". കോക്കു പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ ഓടിക്കാന്‍ നേരം ചേട്ടാ വന്നു ചേട്ടായ്ക്ക് വേണം എന്ന് പറയുകയാണ്‌" എന്ന്. ഞാന്‍ തീരുമാനം എടുത്തു, കറിയാച്ചനോട് പറഞ്ഞു "കോക്കു ഇത്തിരി നേരം ഓടിച്ചിട്ട്‌ നിനക്ക് തരും ഒക്കേ?" നീതിനിര്‍വ്വഹണം നടത്തി കൃതാര്‍ഥനായി ഞാന്‍ ഇരുന്നത്തെ വീണ്ടും അവിടെ ബഹളം. ഞാന്‍ ചൂടായി കറിയാച്ചനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ കറിയാച്ചന്‍ പറഞ്ഞു " ഞാന്‍ ഓടിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ പാപ്പി വന്നു വാങ്ങിയതാ, അപ്പോള്‍ എനിക്കല്ലേ ആദ്യം കിട്ടേണ്ടത്?" ഞാന്‍ ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ അതും ശരിയാണ്. ഞാന്‍ കോക്കുവിനോട് പറഞ്ഞു, " മോനെ, ചേട്ടാ ഇത്തിരി നേരം ഓടിക്കട്ടെ, അത് കഴിയുമ്പോള്‍ ചാച്ച വാങ്ങി തരാം." അവന്‍ അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല, ഞാന്‍ ചൂടായി, വടിയെടുത്തു, രണ്ടു പേരും കരച്ചിലും ആയി. ഞാന്‍ അടുത്ത അടവെടുത്തു. നിങ്ങളില്‍ ചാച്ചയോടു കൂടുതല്‍ സ്നേഹം ഉള്ളവര്‍ ഇപ്പോള്‍ ആശയടക്കം ചെയ്യുക എന്ന് പറഞ്ഞു. രണ്ടു പേരും നല്ല സ്നേഹവും സെന്റിമെന്റ്സും ഒക്കെയുള്ള പിള്ളേരായിരുന്നു. പക്ഷെ രണ്ടു പേരും സ്കൂട്ടറില്‍ നിന്നും പിടി വിട്ടില്ല. ടി വി യില്‍ ആണെങ്കില്‍ നികേഷിന്റെ ഒപ്പം ചര്‍ച്ചക്ക് പിസി ജോര്‍ജും എത്തി. എങ്ങനെ ഇതൊന്ന് ഒതുക്കും എന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍ ആണ്  നിന്നപ്പോള്‍ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.

പണ്ടത്തെ മൂട്സ് പ്ലീസ് എന്ന പരസ്യം പോലെ,  ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു ഉറച്ച പാദങ്ങളോടെ പാപ്പി എത്തി. എന്താടാ പ്രശ്നം എന്ന രീതിയില്‍ കറിയായെയും കോക്കുവിനെയും നോക്കി. ഒരു നിമിഷം അവന്‍ എന്തോ ഒന്നാലോചിച്ചു. പിന്നെ "മാ", "പാ" എന്നോക്കെ കോക്കുവിനോട് രൂക്ഷമായി പറഞ്ഞു. എന്തായാലും "ഇവിടെ താടാ" എന്നാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് കോക്കുവിനു മനസിലായി, അവന്‍ സ്കൂട്ടറില്‍ നിന്നും പിടി വിട്ടു. അടുത്തതായി പാപ്പി കറിയാച്ചനെ ഇത്തിരി മയത്തില്‍ നോക്കി, "വേണേല്‍ എടുത്തു ഓടിച്ചോ" എന്നാണ് അവന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു കറിയാച്ചനും മനസ്സിലായി.  എല്ലാം ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നത്തോടെ നോക്കി കണ്ട എനിക്കും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. എന്‍റെ പി എം പി മാനേജ്മെന്‍റ്  പഠനത്തിന്‍റെ ഗുണം മുഴുവന്‍ ഒരു "ബീജം" കൊണ്ടുപോയ കാര്യം.....






Read more...

Jaalakam

ജാലകം

About This Blog

Lorem Ipsum

  © Blogger templates Inspiration by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP