ഞാനൊരു പാവം പാലാക്കാരന്‍

സ്വർഗ്ഗം

>> Wednesday, November 14, 2018

നവംബർ ഒക്കെ ആയി, തണുപ്പൊക്കെ തുടങ്ങി. പതിവുപോലെ ആഴ്ചാവസാനം ആഘോഷിക്കാനായി ഞാനും സുരേഷ് ജോണും അനിൽ മാത്യുവും മരുഭൂമിയിൽ രാത്രികിടപ്പിനായി കുടുംബവുമൊത്തു യാത്ര പോയി. കുറച്ചു ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിയതും, പിന്നെ ചൂടോടെ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള പാത്രങ്ങൾ, മുട്ട, എണ്ണ, കാപ്പിപ്പൊടി,പഞ്ചാര എന്ന് തുടങ്ങി കിടക്കാനുള്ള പുതപ്പ്, തലയിണ, പിള്ളേരുടെ കോണകം തുടങ്ങി അവശ്യവസ്തുക്കൾ പെണ്ണുങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പുരുഷകേസരികൾ മദ്യപരദേവതകളെ പൂജിക്കാനുള്ള സാമഗ്രികൾ എടുത്തു. പണ്ടൊക്കെ തണുപ്പ് മാറ്റാൻ എന്തെങ്കിലും എങ്ങനെയെങ്കിലും മോന്തിയാൽ മതിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഓരോരുത്തർക്കും അവനവന്റെ സാമ്പത്തിക, ശാരീരിക അവസ്ഥകളും, പിറ്റേദിവസത്തെ പ്രഭാത വിഭ്രാന്ത അവസ്ഥകളും അനുസരിച്ചു വിവിധ രീതികൾ ആയി. കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിന്റെ മുമ്പുള്ള വലിയ ചോദ്യചിഹ്നം ആയിരുന്നു ആദ്യരാത്രി കഴിഞ്ഞു എങ്ങനെ മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങും, മറ്റുള്ളവരെ നോക്കും എന്നപ്രശനം. ഇന്നിപ്പോൾ രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചിട്ട് രാവിലെ എങ്ങനെ തലവേദന ഇല്ലാതെ എണീക്കാം എന്നതായി കൂലംകുഷമായ ചിന്ത.

എന്തായാലും മരുഭൂമിയിലെ പരന്ന പ്രതലം തപ്പി കണ്ടു പിടിച്ചു, കുറ്റിച്ചെടികളും മരങ്ങളും ഒന്നും ഇല്ലാത്ത പ്രദേശം അല്ലെങ്കിൽ വല്ല പാമ്പോ ചേമ്പോ തേളോ പഴുതാരയോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ രാത്രിക്കു പണിയാകും. പിള്ളേരെ ഒക്കെ അഴിച്ചു വിട്ടു, സാധന സാമഗ്രികൾ എടുത്തു നിരത്തി. സുരേഷ് ജാക്ക് ഡാനിയേൽ ഒരു ഗ്ലാസിൽ എടുത്തു രണ്ടു ഐസും ഇട്ടു കുലുക്കി. അനിൽ ഒരു ഗ്ലാസിൽ അര നാരങ്ങാ പിഴിഞ്ഞ്, അതിൽ ഇത്തിരി ഉപ്പിട്ട്, ഒരു കാന്താരി ഞെരടി ചേർത്ത്, ഒരു രണ്ടു ബക്കാർഡി അങ്ങോഴിച്ചു കുറച്ചു സോഡയും ചേർത്ത് പതച്ചു. ഞാൻ നമ്മുടെ വൃദ്ധ സന്യാസി എടുത്തിട്ടു, കുറച്ചു നാരങ്ങാ നീരും ഇത്തിരി മിന്റ് ലീഫും ചേർത്ത് അതിൽ നിറച്ചു ജിൻജർ എയ്ൽ ഒഴിച്ച് മുണുങ്ങാനായി റെഡിയായി. മൂന്നുപേരും ആവേശത്തോടെ എന്തിനോ വേണ്ടി ഗ്ലാസ് കൂട്ടിമുട്ടിച്ചു മുട്ടിച്ചു, എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പി. പിന്നെ നമ്മുടെ ലൈലാൻഡ്, ടാറ്റാ, വോൾവോ ബസുകൾ പോലെ പല രീതിയിൽ കഴിപ്പ് തുടങ്ങി.

രാത്രിക്കു നീളം പോരാ എന്ന പാട്ടും പാടി രാഷ്ട്രീയം, കല, കായികം, കുത്തിത്തിരുപ്പു, കുന്നായ്മ വർത്തമാനങ്ങൾക്കിടെ സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ക ഖ ഗ, ട ട്ട ഡാ ഒക്കെ മാറി നാക്ക് ഇപ്പോൾ വെറും യ ര ല വ മാത്രമേ പിടിക്കുന്നുള്ളൂ. പിള്ളേരൊക്കെ നനഞ്ഞ പട്ടി വെള്ളം കുടഞ്ഞു കളയുന്നപോലെ ഇടക്കൊക്കെ അടുത്തു വന്നു മണൽ തെറിപ്പിക്കുന്നു. ബുൾസെയിൽ ഉപ്പിനു പകരം പഞ്ചസാര വീണു തുടങ്ങി, എവിടെയൊക്കെയോ മുരൾച്ചകൾ കേട്ട് തുടങ്ങി. ഞാനും
നിദ്രതൻ പൊൻമയിൽപ്പീലിയിൽ വിരിഞ്ഞു നിന്നാടി, എൻജിൻ ഫുൾ സ്വിങ്ങിൽ ഓടിത്തുടങ്ങി.

ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ക്യൂവിലാണ്. വർഷങ്ങൾ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു, എന്നെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് തന്നെ പ്രായം തോന്നുന്നു. മുടി മുഴുവൻ നരച്ചു, താടിയും. അനിലിന് ഫുൾ കഷണ്ടി ആയി, വയർ എട്ടാം മാസം പോലെയും. സുരേഷിന് മുഖവും ശരീരവും മുഴുവൻ ചുക്കും ചുളിവും. സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള പോക്കായിരുന്നു അത്. പത്രോസ് അവിടെ ഇരുന്നു ഓരോരുത്തർക്കും അവരോർക്കു വേണ്ട സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.തൊട്ടപ്പുറത്തെ മേശപ്പുറത്ത്  ചിത്രഗുപ്തനും ഇരുന്നു പെടാപ്പാടു പെടുന്നത് കാണാം, അതിനപ്പുറവും ആരൊക്കെയോ ഉണ്ട്. 

പത്രോസിന്റെ അടുത്തെത്തും വരെ ഞങ്ങൾ കത്തിവെച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യത്തെ പരിപാടി ഭക്ഷണം ആയതുകൊണ്ട് പത്രോസ് ഞങ്ങളുടെ താല്പര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു. പോത്തും പന്നിം താറാവും വരാലും പോരാഞ്ഞിട്ട് എട്ടുകാലിയെ വരെ ചുട്ടു തിന്നോണ്ടിരുന്ന അനിൽ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. പുള്ളി ഇപ്പോൾ വേഗൻ ആയത്രേ. നമ്പൂരിയായ ഭാര്യയുടെ ഭീഷണി കാരണം സുരേഷ് ബീഫ് മാത്രം കഴിക്കാത്ത വെജിറ്റേറിയൻ ആയി മാറി, ഇത്തിരി നാൾ കൂടെ ജീവിച്ചിരുന്നാൽ ഫുൾ വെജ് ആയേനെ. ഞാനെന്തായാലും രുചിയുള്ള എന്തും കഴിക്കുന്ന, അതിപ്പോ ഇത്തിരി തിരിച്ചു കടിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ലാത്ത  കൂട്ടത്തിൽ ആണ് ഇപ്പോളും. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മൂന്നു വഴിക്കായി.

ഈ സ്വർഗ്ഗം എന്നൊക്കെ വെച്ചാൽ ഫുൾ ടൈം സന്തോഷം ആണല്ലോ. അകത്തോട്ടു കയറിയാൽ പിന്നെ ഓരോരോ സന്തോഷത്തിനും ഓരോരോ വാതിൽ ആണ്. മാപ്പിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ മെസ്സിന്റെ വാതിൽ കുറച്ചപ്പുറത്താണ്, അത് കൊണ്ട് പോകുന്ന വഴിക്ക് ഓരോ വാതിലൂടെയും ഒന്ന് നോക്കീം കണ്ടും പോകാം എന്ന് വെച്ചു. ആദ്യമേ കണ്ടത് കുഞ്ഞു പിള്ളേരുടെ ഒരു ഹാൾ ആയിരുന്നു. കയ്യിൽ നല്ല റോസാപ്പൂവും പിടിച്ചു മഞ്ഞിന്റെ ഇടയിൽ നിന്ന് കർത്താവിനു സ്തോത്രം പാടുന്ന കൃസ്ത്യാനി കുഞ്ഞു പിള്ളേർ. കൂടെ ഇത്തിരി ഇരുന്നാലോ എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും പൊതുവെ ഒരു കൊതിയനായ ഞാൻ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞിട്ടാവാം എന്ന് വെച്ചു. അടുത്ത വാതിലിൽ നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മൂമ്മമാർ ഇരുന്നു നാമം ജപിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ കണ്ട എന്റെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ തോന്നി, അല്ലേലും പണ്ടേ സംശയാലു ആണല്ലോ. ഈ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വന്നിട്ടും ഹാലേലൂയ പാടുകേം നാമം ജപിക്കുകേം ആണോ പരിപാടി? ശരിക്കും  ഉള്ള കാര്യം ആയിരിക്കുമോ?

അടുത്ത സ്ഥലത്തു ചെന്നപ്പോൾ സംഗതി മനസ്സിലായി. അവിടെ കുറെ കോളേജു പിള്ളേർ കിടന്നു സിനിമാറ്റിക് ഡാൻസ് കളിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പോ മറ്റു പല ഡാൻസും, പിന്നെ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും കാണും എന്ന ഗൂഢ വിചാരവുമായി ഞാൻ നടന്നു മെസ്സിലെത്തി. ആവശ്യത്തിന് കഴിച്ചു. ഇനിയിപ്പോ കൊളസ്‌ട്രോൾ ഒന്നും നോക്കണ്ടല്ലോ, അതിനു കൊണ്ട് വെളിച്ചെണ്ണയിൽ ഒലത്തിയതും, നെയ്യിൽ മൂപ്പിച്ചതും, മുട്ടയുടെ ഉണ്ണിയും ഒക്കെ എടുത്തു നന്നായി അങ്ങ് തകർത്തു. 

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വിശ്രമിക്കണമല്ലോ, നേരെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഗൂഗിൾ മാപ്പിൽ നോക്കി വിശ്രമിക്കാനുള്ള ഓപ്ഷൻസ്. പ്രകൃതി രമണീയമായ സ്ഥലങ്ങൾ, മഞ്ഞും മഴയും, തണുപ്പും ഇളംവെയിലും, സംഗീതവും നൃത്തവും അങ്ങനെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു സ്വർഗ്ഗം തന്നെ ഈ സ്വർഗ്ഗം. അരുവിയുടെ തീരത്ത് കിളികളുടെ കളകളാരവം കേട്ട് അപ്സരസുകൾ കാലുതിരുമ്മി തന്നു കിടക്കാനുള്ള ഒരു സ്ഥലം കണ്ടു പിടിച്ചു. പോകുന്ന വഴിക്ക് ഒരു സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്ന സ്ഥലം ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും ആദ്യത്തെ ദിവസം അല്ലെ എന്ന് കരുതി വേണ്ടന്ന് വെച്ചു.

അങ്ങനെ കാലും തിരുമ്മി ആ പാവം അസ്പര....അരസ്പ..., കോപ്പ്... ആ പെങ്കൊച്ചു ഇരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്കു ഞാൻ അവൾക്കു ബോറടിക്കാതിരിക്കാനായി വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു. അപ്പൊ അവളാണ് പറഞ്ഞത് പണ്ട് സ്വർഗ്ഗം ഇങ്ങനൊന്നും അല്ലാരുന്നു എന്ന്. ഇപ്പോൾ ഗൂഗിൾ ഒക്കെ വന്നതിൽ പിന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിലും കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം എളുപ്പമായി.  പണ്ട് ഇവിടെ എന്തൊക്കെയുണ്ട്, എവിടെയാണ് ഓരോ കാര്യങ്ങളും ഉള്ളത് എന്നൊക്കെയറിയാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. ആൾക്കാർ ഒരിടത്തിരിക്കും, അവിടെ കുറെ സമയം സന്തോഷിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ പതുക്കെ നടക്കും, ആ വഴിക്ക് ഇന്റെറസ്റ്റിംഗ് ആയ സ്ഥലം കണ്ടാൽ അവിടെ അങ്ങ് കയറുമായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ജി പി എസ് പോയിന്റും മാപ്പും ഒക്കെ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഭയങ്കര ഇടിയാണത്രെ, നമ്മുടെ വീഗാലാൻഡിൽ ഒക്കെ നല്ല റൈഡിൽ കയറാൻ നിക്കുന്ന പോലെ. 

എന്തായാലും ഓരോയിടത്തും കയറി നമ്മൾ സ്വർഗീയ സുഖത്തിൽ ആറാടി നടന്നു. സുരേഷും അനിലും പോയിട്ട് നമ്മുടെ മരിച്ചു പോയ കാർന്നോന്മാരെയോ പരിചയക്കാരെയോ,  എന്തിനു സിൽക്ക് സ്മിതയെയോ ശ്രീദേവിയെയോ പോലും കാണണമെന്ന് തോന്നിയില്ല. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നമുക്ക് സ്വന്തക്കാരും ബന്ധുക്കാരും ഒന്നുമില്ല എന്ന് പണ്ട് പറഞ്ഞേക്കുന്നതു സത്യമാ. അതുകൊണ്ടു തന്നെ എന്റെ ഭൂമിയിലെ ഭാര്യ നേരത്തെ തന്നെ ഇവിടെ എത്തിയിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോലുമില്ല.

അതിനിടക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലും ചില മാറ്റങ്ങൾ നടന്നു. ജനസംഖ്യ ബാഹുല്യം കാരണം സ്വർഗ്ഗം മാനേജ് ചെയ്യാൻ പത്രോസും ചിത്രഗുപ്‌തനും എന്തിനേറെ പറയുന്നു ദൈവങ്ങൾ പോലും മടുത്തു. അങ്ങനെ മൈക്രോസോഫ്റ്റും ആപ്പിളും ഗൂഗിളും കൂടെ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി. അങ്ങനെ തിക്കും തിരക്കും പണിത്തിരക്കും ഒക്കെ ഒഴിവായി, ദൈവങ്ങളും ജോലിക്കാരും ഫ്രീ ആയി. അങ്ങനെ അലസമായ അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് മന്ദം മന്ദം നമ്മുടെ ഫേസ്ബുക്കും എത്തി, പിന്നാലെ വാട്സ്ആപ്പും. 

എല്ലാവര്ക്കും സന്തോഷമായി. ദൈവങ്ങളും സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ജോലിക്കാരും മനുഷ്യന്മാരും അപ്സരസുകളും ഗന്ധർവന്മാരും അങ്ങനെ സകലരും ഫേസ്‍ബുക്കിൽ പണിയായി. നേരിട്ട് കണ്ടു കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു അവിടുത്തെ ആൾക്കാർ ഒക്കെ ഇപ്പോൾ ഫേസ്ബുക് വഴി എല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്തു തുടങ്ങി. ഡാൻസും പാട്ടും തീറ്റയും കുടിയും പ്രാർത്ഥനയും പ്രണയവും എല്ലാം ഇപ്പോൾ ഫേസ്‍ബുക്കിലൂടെ ലൈവ് ആയി, ഓരോ ഹാളുകാരും പരസ്യം വരെ ഇട്ടു തുടങ്ങി. സ്വർഗ്ഗത്തിലുള്ള പഴയ കാമുകിമാരെ ഫേസ്ബുക്ക് വഴി തപ്പിയെടുത്തു വാട്സ്ആപ്പുവഴി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.  പക്ഷെ അതിനിടയിൽ സുക്കൻ ഒരു കൊച്ചു പണി ചെയ്തിരുന്നു. ബിസിനസ് വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് ഭാഗമായി നേരത്തെ തന്നെ വളരെ അഡ്വാൻസ്ഡ് ആയ നരകത്തിൽ നിന്നുള്ള അക്കൗണ്ടുകൾ കൂടി ഈ കൂട്ടത്തിൽ ചേർത്തു. അങ്ങനെ ഫേസ്ബുക് വാട്സാപ്പ്, സ്വർഗ്ഗം നരകം, ഇതെല്ലം ഒന്നായി.

അങ്ങനെ മൊത്തത്തിൽ ആൾക്കാർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നത് വരെ ഈ രണ്ടു മീഡിയ വഴി ആയി. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു പ്രതിമ ഉണ്ടാക്കി അതുകൊണ്ടു വരുമാനം ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ പറ്റി പറയുന്ന സ്വർഗ്ഗ സങ്കികൾ, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ കമ്യുണിസ്റ്റുകളായ എ എം എസ്സിന്റെയും വി കെ ജിയുടെയും പ്രൊഫൈലിന് താഴെ വികട സരസ്വതി വിളമ്പിയവരോട് വൈരുദ്ധ്യാൽമിക സ്വർഗ്ഗീയതയുടെയും പെരിസ്‌ട്രോയിക്കയുടെയും ഇടയിലുള്ള അന്തർധാരയെക്കുറിച്ചു വിശദീകരിച്ചു വലഞ്ഞ സ്വർഗ്ഗ സഖാക്കൾ, സ്രാങ്കോ പിതാവിന്റെ പ്രൊഫൈലിന്റെ കീഴെയുള്ള വിശ്വസികളുടെ അടിപിടി. വനിതാ നായരുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ഫോട്ടോയുമായി തമ്മിൽ തല്ലുന്ന സ്വർഗ്ഗീയ കൊങ്ങികൾ. അങ്ങനെ എല്ലാം എല്ലാം ഇപ്പോൾ ഇതിലായി. ഞാനും മോശമല്ലല്ലോ. ആദ്യം മോഹമില്ലാത്ത വൈദ്യനെയും ദുർ ഗുരുവിനെയും ഫോളോ  ചെയ്തു, ഇപ്പോൾ പ്രൊഫ. സൗരയൂധചന്ദ്രനെയും അധികപ്രസംഗി ലക്ഷ്മണയേയും പിന്തുടരുന്നു. സ്വർഗ്ഗീയ മരുഭൂമിയിലെ ഡെസേർട്ട് ഡ്രൈവ് ക്ലബിൽ അംഗമായി, ഹെവൻ ഡെസേർട്ട് ഹാവ്‌ക്സ് (HDHOC) എന്നാണ് പേര്.

മൊത്തത്തിൽ ഒരു പന്തികേടൊക്കെ തോന്നിയെങ്കിലും ഞാനും വളരെ ആക്റ്റീവ് ആയി തന്നെ തുടർന്നിരുന്നു. പക്ഷെ പതുക്കെ പണി വന്നു തുടങ്ങി. ഞാൻ ഇട്ട പെറോട്ടയും ബീഫും കഴിക്കുന്ന ഫോട്ടോയിൽ ലൈക് ചെയ്തതിനു സുരേഷിന്റെ ഭാര്യ അവനെ ഇടിച്ചു. എന്റെ സ്‌കൂളിലെ വൺവേ കാമുകിയുടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പ്രൊഫൈൽ പിക്ചർ ഞാൻ ലൈക്കിയത് കണ്ട ഭാര്യ എന്നെ വാട്സ് ആപ്പിൽ, തെറി വിളിച്ചു. താറാവും പുട്ടും കൂട്ടിയടിക്കുന്ന ഫോട്ടോ ഇട്ടതോടെ അനിൽ അൺഫ്രണ്ട് ചെയ്തു. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു വിഷണ്ണനായ ഞാൻ നിരാശയും വൈക്ളബ്യവും മാറ്റാനായി ഇത്തിരി കപ്പയും പന്നിക്കറിയും പ്ളേറ്റിൽ എടുത്തപ്പോളേഒരു പട്ടം ആൾക്കാർ വന്ന് അടിപൊട്ടിച്ചു. പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോൾ ഊരിപ്പിടിച്ച തോക്കും ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച കുന്തവുമായി നിന്ന് ആക്രോശിച്ചവരുടെ  മുമ്പിൽ തന്നെ അനിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓടി പുറത്തിറങ്ങി ആദ്യം കണ്ട മുറിയിൽ കയറിയപ്പോൾ, ആരെടാ ബ്രൗൺ തെണ്ടി വെള്ളക്കാരുടെ സ്ഥലത്തു കയറുന്നതു എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിളച്ച വെള്ളം കാർഷർ പ്രഷർ വാഷർ വഴി ഒഴിച്ചു.

ആ ചൂടിൽ ഞാൻ ഉരുകിയൊലിച്ചു. ജാതി, വർണ്ണം, പാർട്ടി, മതം ഇതൊക്കെയുള്ള ഇതെന്തു സ്വർഗം എന്ന് വിലപിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ അത് നിർത്താനായി ആ പ്രഷർ വാഷറിന്റെ അഗ്രത്ത് ഞെക്കി. പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു നിലവിളി ശബ്ദം കേട്ടു. അത് ഡയപ്പർ ഇടാതെ കിടന്ന കുഞ്ഞേപ്പിന്റേതായിരുന്നു....




   

Read more...

ഓർമ്മകൾ

>> Sunday, June 24, 2018

കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ വിത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു. സാധാരണ എല്ലാവർക്കും തന്നെ പട്ടി, പൂച്ച, ആട്, കോഴി, പശു എന്ന് തുടങ്ങിയ വളർത്തു മൃഗങ്ങൾ തുടങ്ങി  സിംഹം പുലി തുടങ്ങിയ വന്യമൃഗങ്ങളോടായിരുന്നു പ്രിയം. വ്യത്യസ്തനാം ഒരു  ബാലനായ എനിക്ക് വളർത്താൻ ഏറ്റവും ഇഷ്ടം കുരങ്ങനെയും മയിലിനെയും ആയിരുന്നു. ഞാനൊരു ഭൂലോക പേടിത്തൊണ്ടനായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ വിത്യസ്തനായത് എന്നാണു ശത്രുക്കൾ പറഞ്ഞു പരത്തിയിരുന്നത്. പട്ടികുഞ്ഞുങ്ങളെയും കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഒക്കെ എത്ര ഓമനിച്ചു വളർത്തിയാലും അവർ നേരെ നിക്കാറാകുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മളെ ഓടിച്ചു കടിയും കൊത്തും തരാൻ തുടങ്ങും, പിന്നെ ശത്രുക്കളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ലല്ലോ. എന്തായാലും എന്റെ കുരങ്ങൻ പ്രേമത്തിന് കാരണം വേറൊന്നുമല്ല, നമുക്ക് കയറാൻ പ്രയാസമുള്ള മരങ്ങളും അതിൽനിന്നും കിട്ടുന്ന പഴങ്ങളായ ആനിക്കാവിള(ആഞ്ഞിലി), കരിക്ക്, നാട്ടുമാങ്ങാപ്പഴം  ഇതൊക്കെ   പറിക്കാൻ കൂട്ടുകാരനായ കുരങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ. ഇഷ്ടം പോലെ മയിൽ‌പീലി പുസ്തകത്തിൽ വെക്കുകയും ക്ലാസിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് സമ്മാനം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോ എന്നുള്ളതായിരുന്നു മയിൽ പ്രേമത്തിന് കാരണം.

അങ്ങനെ അടക്കാകുരുവി ചെത്തിപ്പൂവിൽ വന്നിരുന്നു ബാലൻസ് ചെയ്തു തേൻ കുടിക്കുന്നതും, കുഴിയാന മണ്ണിൽ കുഴിയെടുത്തു പോകുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു ബാല്യം ഒഴുകി പോയി. കൗമാരവും യൗവനവും ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാതെ വെറുതെ പോയി. ദാമ്പത്യം വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ തട്ടിയും മുട്ടിയും തടവിയും ഒക്കെ പോകുന്നു. വെറുതെയിരിക്കാൻ ഒട്ടും സമയം കിട്ടാഞ്ഞതുകൊണ്ടു തട്ടീം മുട്ടീം പിള്ളേർ നാലെണ്ണം ആയി. അവർ തിരിച്ചു കടിക്കാനുള്ള പ്രായം ആകാത്തത് കൊണ്ടും, പക്ഷി മൃഗാതികളുടെ കാഷ്ട, പൂട ജംഗമ വസ്തുക്കളോട് താല്പര്യം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും, ഒരു ഫിഷ് ടാങ്ക് മാത്രം വീട്ടിൽ വെച്ചിരുന്നു. പിള്ളേര് നാലായതു കൊണ്ട് ഇനി തട്ടും മുട്ടും നടന്നാൽ വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ, കൂട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും കൂമ്പിനിടിക്കും എന്നുറപ്പുള്ളതു കൊണ്ട് കുറച്ചു ഗപ്പി, മോളി, പ്ലാറ്റി എന്നീ പ്രസവിക്കുന്ന മീനുകളെ വളർത്തി അവയുടെ പ്രസവവും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഒക്കെ കണ്ടു ആശാ തീർത്തിരിക്കുന്ന കാലം.

രാവിലെ ഉണക്കാനിട്ട ഷഡ്ഢി എടുക്കാൻ പോയ മൂത്ത പുത്രൻ കറിയാച്ചൻ ആണ് അത് കണ്ടത്, കടുത്ത ചൂടിൽ പറക്കാനാവാതെ ബാൽക്കണിയിൽ വന്നിരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പക്ഷി. നമ്മുടെ  അടക്കാകുരുവി പോലെ തീർത്തും ചെറിയ, നല്ല  പോലെ സ്പീഡിൽ പറക്കുന്ന ഒരു കിളി. അനങ്ങാൻ വയ്യാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അവൻ അതിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. ഞങ്ങൾ വെള്ളം കൊടുത്തു, കുടിക്കാതെ ഇരുന്ന അതിന്റെ വായിൽ ഞാൻ വിരലിൽ വെള്ളം തൊട്ടു നനച്ചു കൊടുത്തു.  എന്റെ കൈ വിരലുകളിൽ നിന്നും അത് വെള്ളം തുള്ളി തുള്ളിയായി കുടിച്ചു. പ്രാണൻ പിടയുന്ന ഒരു ജന്മം, അതിനെന്തു ശത്രു അല്ലെങ്കിൽ മിത്രം



 അങ്ങനെ കുട്ടികൾ കൊടുത്ത അരിപൊടിയിലും പഴങ്ങളിലും ഒക്കെ എന്തോ കഴിച്ചു, ആവശ്യത്തിന് വെള്ളവും കുടിച്ചു ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് അതിനു നല്ല ജീവനായി. ബാൽക്കണി തുറന്നിട്ടിട്ടും അത് പോയില്ല, വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പറന്നു നടന്നു.

അങ്ങനെ മൂന്നാം ദിനം രാത്രിയിൽ പതിവ് ഓൾഡ് മോങ്ക് മാറ്റി ഒരു Hoegaarden ബിയർ അടിച്ചു ഇങ്ങനെ ചിന്തകളിൽ ഊളിയിട്ടിറങ്ങിയ നേരം. ഒരു ജീവൻ രക്ഷിച്ചെടുത്ത ചാരിതാർഥ്യത്തിൽ ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ, ആയുസ്സിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെ പലവിധ ചിന്തകൾ കൊണ്ട് കലുഷിതമായ മനസ്സുമായി ഇരിക്കുന്നു.

അപ്പോളാണ് പാപ്പി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ബാൽക്കണിയിൽ വന്നത്. കയ്യിൽ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ പക്ഷി. പുറകെ എല്ലാവരും എത്തി, എല്ലാവർക്കും സങ്കടമായി. രണ്ടു തുള്ളി എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും വീണു, ഇരുട്ടത്ത്. ഫ്രിഡ്ജിനു പുറകിൽ പോയിരുന്നപ്പോൾ ഷോക്കടിച്ചതാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്ന് ഭാര്യ പറഞ്ഞു. അവരോടു പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചിരുന്നു.

ആ കിളിയുടെ ആയുസ് എത്രയായിരുന്നിരിക്കും? നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വരാനും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇത്തിരി വെള്ളം കുടിക്കാനും അതിന്റെ തലയിൽ എഴുതി വെച്ചിരുന്നോ?  ഇനി നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ആരുടെയെങ്കിലും പുനർജന്മമായി വന്നതാണോ? മരിച്ചു പോയ എന്റെ ചാച്ചയുടെ ആത്മാവായിരിക്കുമോ?

ആ ചിന്തയിൽ ഞാൻ ഒന്ന് കുലുങ്ങി. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചു മരിക്കാനായി വന്ന വെറും ഒരു കിളിയോ അതോ ?

കൈ പിടിച്ചു നടത്താൻ, വഴക്കു പറയാൻ, ഉപദേശിക്കാൻ, സ്നേഹത്തിന്റെ നോട്ടം പകരാൻ എല്ലാറ്റിനും അവസാനം മക്കളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചു മരിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയ  ഒരു പാവം കറിയാച്ചൻ എന്ന ഞങ്ങളുടെ ചാച്ചയുടെ മരണത്തിനു ഇന്ന് 36 വയസ്.

കല്യാണത്തിന് പള്ളിയിൽ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് സ്തുതി കൊടുക്കാൻ നേരം ഒരു നഷ്ടബോധം തോന്നിയിരുന്നു എങ്കിലും കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്ന വരെ എന്റെ നഷ്ടങ്ങൾ വലുതായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇന്നിപ്പോൾ എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ, അവരെപ്പറ്റി എനിക്കുള്ള കരുതൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, എന്റെ സഹോദരങ്ങൾക്കുള്ള നഷ്ടവും കഷ്ടവും കാണുമ്പോൾ...... ഞാനറിയുന്നു ഞങ്ങളുടെ  നഷ്ടം എത്ര വലുതായിരുന്നു എന്ന്.


Read more...

അമ്മ

>> Sunday, May 13, 2018

അമ്മ ദിനം, വനിതാ ദിനം, ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, ഓ എം കെ വി, മീൻ വറുത്തത് എന്നിങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങൾ ദിവസേന കേട്ടിരുന്നപ്പോളാണ് സ്ത്രീകളെ പറ്റി എനിക്കുള്ള അഭിപ്രായം എന്തെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചത്. ചെറുപ്പകാലത്ത് അമ്മ, വല്യമ്മ, രണ്ടു പെങ്ങന്മാർ, സ്‌കൂളിലെ നിഷ്കളങ്ക / വൺവേ പ്രണയിനികൾ എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങി, മടിയനും അരസികനും ആയ എന്നെ സഹിച്ചു പൊറുത്തു, സന്തോഷകരമായ ഒരു ദാമ്പത്യം കൊണ്ടുപോകുന്നതിൽ വലിയ ഭാഗം വഹിക്കുന്ന ഭാര്യ എന്ന സ്ത്രീയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു എന്റെ പെണ്ണുങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം. എങ്കിലും കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീയുടെ തട്ട് ഇപ്പോഴും ഇത്തിരി ഉയർന്നിരുന്നു. വേറെ ആരാകാൻ, എന്റെ അമ്മ തന്നെ.

പത്തറുപതു വർഷം മുമ്പ്, ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അറുപതുകളിൽ പത്താം ക്ലാസൊക്കെ തന്നെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ വിദ്യാഭ്യാസംആയിരുന്നിരിക്കണം. എന്നാൽ വിവേകമുണ്ടായിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജനിച്ചതിനാലാവണം, അമ്മ വീണ്ടും പഠിച്ചു.  ചങ്ങനാശേരി അസംഷനിൽ നിന്നും ഡിഗ്രിയെടുത്തു. അവിടെത്തന്നെ എസ് ബി കോളേജിൽ നിന്നും മാസ്റ്റർ ഡിഗ്രി എടുത്തു. തിരുവന്തപുരത്ത് നിന്നും ബി എഡും എടുത്തു. ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്, അന്നത്തെ കാലത്ത് എങ്ങനെ പഠനം തുടരാറായി എന്നുള്ളത് എനിക്ക് ഇന്നും ഒരു വലിയ ചോദ്യമാണ്.

ധൈര്യവതിയായിരിക്കണം അന്നത്തെ അമ്മ. ഹോസ്റ്റലുകളിൽ നിന്നു പഠിക്കാനും തനിയെ  യാത്ര ചെയ്യാനും ഒക്കെ കുറച്ചു ധൈര്യം ഒക്കെ വേണ്ടിയിരിക്കുമല്ലോ അന്നത്തെ കാലത്ത്. തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും പാലാക്കുള്ള ഏക വണ്ടിയിൽ വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോൾ അമ്മ മാത്രമായിരിക്കും ചില സമയങ്ങളിൽ സ്ത്രീയായുണ്ടാകുക. അന്നത്തെ നീണ്ട യാത്രയുടെ അവസാനം, വീടിന്റെ പടിക്കൽ നിർത്തി തരുന്ന പാലാ ഫാസ്റ്റിന്റെ ഡ്രൈവർ, അമ്മയും വല്യപ്പനും പതിനെട്ടാം പടി കയറുന്ന വരെ ലൈറ്റിട്ടു കൊടുത്തിരുന്ന സന്മനസ്. അവർക്കും ബഹുമാനം ആയിരുന്നിരിക്കാം ആ സ്ത്രീയെ. പിന്നീട് ഗുരുവായൂർ ലിറ്റിൽ ഫ്‌ളവർ കോളേജിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു, കുറച്ചു നാൾ. ഇടക്കൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അമ്മയുടെ കൂടെ പഠിച്ച, പഠിപ്പിച്ച കൂട്ടുകാരികളുടെ ഒക്കെ കാര്യങ്ങൾ, ടീച്ചേഴ്സിന്റെ കാര്യങ്ങൾ, അവരുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു രസങ്ങൾ.

വളരെ മിടുക്കിയായിരിക്കണം അമ്മ, അനിയത്തിമാർക്കും അനിയന്മാർക്കും ഒക്കെ മാതൃകയായിരുന്നിരിക്കണം. വലിയപ്പനും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അമ്മയെ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് കല്യാണം, മൂന്നാലു കുഞ്ഞുങ്ങൾ, അങ്ങനെ ജീവിതം മറ്റൊരു ചാലിലൂടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിക്കാണും. എന്തായാലും അതിനു ശേഷമാണ് ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ ഉള്ള ഇന്നത്തെ അമ്മയുടെ രൂപം പിറന്നത്.

ഭർത്താവ് മരിച്ചു, നാല് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ഏല്പിച്ചു, കിഴക്കൻ മലയോരങ്ങളിലെ എൽ പി സ്‌കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, നൊന്തുകരഞ്ഞുകൊണ്ടാവണം അവിടെ ഓരോ ആഴ്ചയും തള്ളി നീക്കിയത്. അവിടുത്തെ ഹെഡ്മാസ്റ്ററെക്കാളും യോഗ്യതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അമ്മ തുല്യ വേതനത്തിനു പരാതി പറഞ്ഞില്ല. വാരാന്ത്യത്തിൽ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കൂടെ കിടക്കാൻ അടിയുണ്ടാക്കുന്ന നാലുമക്കളെയും ഊഴം വെച്ചു ചേർത്തു കിടത്തുമ്പോൾ ആണാണോ പെണ്ണാണോ എന്നു തുന്നിച്ചു നോക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു അമ്മ. മറിച്ചു, പെൺകുട്ടികൾക്ക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽകെട്ടി ചെല്ലുന്ന വീട്ടിൽ എങ്ങനെയാണെന്നറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഇടക്കൊക്കെ ചില അലവൻസും കൊടുത്തിരുന്നു. അമ്മവീട്ടിലെ ചടങ്ങുകൾക്കെല്ലാം നല്ല കാര്യപ്രാപ്തിയോടെ, എന്നാൽ ഒരു വിധവക്ക് സമൂഹത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മുൻവിധികളെയും അശുഭ നിമിത്തങ്ങളെയും പറ്റി തികഞ്ഞ ബോധ്യത്തോടെ, അകത്തളങ്ങളിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ, ഒന്നിലും അമ്മ  പരാതി പറഞ്ഞതായി അറിയില്ല. കുറച്ചു ബന്ധുക്കളെങ്കിലും ഞങ്ങളോടടുത്താൽ സഹായം കൊടുക്കേണ്ടി വരും എന്ന്ചിന്തിച്ചു അകന്നു നിന്നിരിക്കണം, പെരുമാറിയിരിക്കണം. പക്ഷെ ആരുടെയും കാര്യം ഒരു പരാതിയായി  പറഞ്ഞിട്ടില്ല, അതൊരു വിധിയായി കരുതിയാതെ ഉള്ളൂ.

ജീവിത യാത്രകൾക്കിടയിൽ ഏതെങ്കിലും മൂലയിൽ വെച്ചു എപ്പോളെങ്കിലും തന്റെ പഴയ സഹപാഠികളെ ഒക്കെ കണ്ടപ്പോഴൊന്നും, അവരുടെ ജീവിതാവസ്ഥയോ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയോ ഒന്നും അമ്മയെ ഒരു താരതമ്യത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചതായി അറിയില്ല. സമത്വം അല്ലെങ്കിൽ തുല്യത എന്നൊന്നില്ലെന്ന ജീവിത സത്യം പറഞ്ഞു തരാൻ അമ്മക്കല്ലാതെ വേറാർക്കു പറ്റും?

ടീച്ചർ, ടീച്ചറമ്മ, എന്നു തുടങ്ങി മമ്മി എന്ന് സ്വന്തം അമ്മയെ വിളിക്കുകയും അമ്മ എന്ന് എന്റെ അമ്മയെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. അമ്മ ഉരുട്ടി നൽകുന്ന ചോറുരുളകൾക്ക് പ്രത്യേക രുചി ഉള്ളതായി പറഞ്ഞു കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോൾ പലരും ആ കൈയ്യിൽ നിന്നും കഥകൾ കേട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്നും പലരുടെയും സ്നേഹവും ബഹുമാനവും കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നാറുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയുള്ള നല്ല സ്ത്രീകളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോളാണ്, സ്ത്രീകളെ / വ്യക്തികളെ ബഹുമാനം തോന്നുന്നത്. മോശക്കാരായ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ലോകത്തിൽ പണ്ടും ഉണ്ട്, ഇന്നും ഉണ്ട്. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയും മാർഗരറ്റ് താച്ചറും ഒന്നും പുരുഷന്മാർ അല്ലായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് അവർക്കു ഓരോ രാജ്യങ്ങൾ ഭരിക്കാൻ സാധിച്ചു എന്നുള്ളപ്പോൾ, ഇന്നും ഫെമിനിസ്റ്റുകളായി ആൺ വർഗ്ഗത്തെ പഴിചാരി നടക്കുന്ന ചില പാഴ് ജന്മങ്ങളെ ഒക്കെ എന്ത് പറയാൻ.

ഇന്നിപ്പോൾ മക്കളുടെയും, കൊച്ചുമക്കളുടെയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളിൾ വേവലാതി പൂണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അമ്മ. പണ്ടത്തെ അമ്മയുടെ ഒരു നിഴൽ മാത്രമായിരിക്കണം ഇന്നത്തെ അമ്മ. ധൈര്യമൊക്കെ ചോർന്ന്, ആധിയും വ്യാധിയും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.

സന്തോഷിക്കാൻ മറന്നു പോയ അമ്മയെ വീണ്ടും ഒന്ന് ചിരിപ്പിക്കാൻ, സന്തോഷത്തിന്റെ കുറച്ചു നാളുകളെങ്കിലും സമ്മാനിക്കാൻ, ഞങ്ങൾക്കാവുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു പക്ഷെ പരിഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ കുറച്ചു നാളുകൾ എങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ  കഴിയാൻ ആ അമ്മക്ക് പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ, ജീവിതം എന്നത് ചിലർക്കെങ്കിലും വളരെ അർത്ഥമില്ലാത്തതായി തീരുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത് .

പക്ഷെ ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെ കൂലംകുഷമാകുമ്പോൾ, സ്വതവേ പരാജിതൻ എന്ന വിലയിരുത്തൽ ഉള്ള ഞാൻ, ഒരു വലിയ പരാജയംആണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നുന്നു. ആ അമ്മക്ക് കളിക്കാനായി കുറച്ചു കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി എന്നത് മാത്രമാണ് ഞാൻ ചെയ്‌ത നല്ല കാര്യം. പക്ഷെ വല്ലപ്പോളും ഷോക്കേസിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ വെക്കേഷനും കാത്തിരിക്കണം....

Read more...

യാത്ര

>> Monday, March 26, 2018

മിടുക്കിയായിരുന്നു അവൾ. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, എന്റെ കൂടെ കൂടുമ്പോൾ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ. എന്റെ സന്തത സഹചാരിയായി നടക്കുമ്പോൾ, ജീവിത യാത്രയിലെ കുണ്ടിലും കുഴിയിലും പൂവിരിച്ച പാതകളിലും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ കൂടെ നിന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സുന്ദര നിമിഷങ്ങളിൽ, എന്റെ കുട്ടികളുടെ കളിചിരികളിൽ, എന്റെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ പ്രണയ ചേഷ്ടകളിൽ, എല്ലാം അവൾ സന്തോഷത്തോടുകൂടി പങ്കുചേർന്നിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ മേളത്തിൽ അവളുടെ ഉടുപ്പിൽ വീണ ചെളിയും ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളും അവളെ ഉലച്ചതേയില്ല. 

കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ചെറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടായി അവൾക്കും. എങ്കിലും രണ്ടു മൂന്നു പരുക്കൻ ചെറുക്കന്മാർക്കിടയിൽ കിടന്നു വളർന്നതുകൊണ്ടാവണം, എല്ലാറ്റിനും മുൻനിരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾ. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവരുടെ കൂടെ മത്സരിച്ചു തളർന്നു വീണപ്പോൾ ഒക്കെ ആ ചെക്കന്മാർ അവളെ സഹായിച്ചു കര കയറ്റിയിരുന്നു. വെയിലും മഴയും തണുപ്പും ചൂടും മഞ്ഞും കുളിരും ഒന്നും അവൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് എന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി അവൾ ഭാര്യയുടെ കൂടെയായി. എങ്കിലും ഇടക്കൊക്കെ എന്നോടൊപ്പം വരുമായിരുന്നു, ചില ഓർമ്മ പുതുക്കൽ പോലെ.

കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്, അവൾ എന്നന്നേക്കുമായി ഞങ്ങളെ വിടപറഞ്ഞു. എന്റെ ഭാര്യക്കും കുഞ്ഞേപ്പിനും കറിയാച്ചനും, ഓഫീസിലെ ഞങ്ങളുടെ കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്കും ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാക്കാതെ, അവരെ പട്ടുമെത്തയിൽ എന്നപോലെ സുരക്ഷിതരാക്കി എന്നെ ഏല്പിച്ചു അവൾ പോയി.

പോലീസിന്റെയും നിയമപരവും ആയ ചടങ്ങുകൾ തീർക്കുന്നതിനായി അവളുടെ ആടയാഭരണങ്ങൾ എന്നെ ഏല്പിച്ചപ്പോൾ, അതുമായി ഞാൻ പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിട്ടപ്പോൾ, അറിയാതെ ഇത്തിരി ചുടുകണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു വീണു. വെറും ഒരു യന്ത്രമായിരുന്നിരിക്കാം.... പക്ഷെ എനിക്കവളെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

Good Bye my Sweety.... J 61312



അവൾ ഒരു ഫെമിനിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു, ആണുങ്ങളുടെ ഒപ്പം അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ മുമ്പിൽ.



കാലങ്ങളായി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ...

എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും സാഹസങ്ങൾക്കും കൂടെ...


പെട്ടുപോയാൽ രക്ഷിക്കാൻ ചെക്കന്മാരും...


മരണത്തിലും ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു സംരക്ഷിച്ചു...



അവസാന യാത്രയിൽ 








Read more...

അമ്പിളിചേച്ചി

>> Friday, December 15, 2017

പണ്ടു പണ്ടൊരു ഒരു ശനിയാഴ്ച ദിവസം. പഠനം ആറാം ക്ലാസിൽ. ഇന്നത്തെപോലെ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസും ട്യുഷനും ഒന്നും ഇല്ലാത്തതു  കാരണം പ്രത്യേകിച്ച് പണിയൊന്നുമില്ലാതെ മുറ്റത്തുകൂടി തേരാപാരാ നടക്കുന്നു.പയ്യെ ആരും അറിയാതെ തോട്ടിൽ ചാടാൻ പോകാൻ തോർത്ത് എങ്ങനെ അടിച്ചു മാറ്റാം എന്ന കൊനഷ്ടു ചിന്തയുമായി മാട്ടേൽ ചാരിനിന്നു ആലോചന തുടങ്ങിയതേ വല്യമ്മയുടെ വിളി വന്നു.


"എടാ... നീയാ പടിഞ്ഞാറേ ചെരുവിൽ നിക്കുന്ന ആടിനേം കുഞ്ഞുങ്ങളേം കൂടെ താഴത്തെ തൊട്ടിയിലേക്ക് ഒന്ന് മാറ്റിക്കെട്ട്. റബറേൽ കെട്ടിയാൽ അതിന്റെ തൊലിപോകും, അതുകൊണ്ടു ആ കയ്യാലേൽ ചാരിവെച്ചേക്കുന്ന അലവാങ്കും കൂടെ എടുത്തോ കെട്ടിയിടാനായി. അവിടെ ഇച്ചിരെ തൊട്ടാവാടി നിപ്പുണ്ട്, അതും തിന്നോളും പിന്നെയാ കൂഴപ്ലാവിന്റെ പഴുത്ത ഇലയും കൊടക്കമ്പിയെ കോർത്ത് കൊടുത്താ അതും തിന്നോളും. നീ അവിടെ നിന്ന് അതുങ്ങളെ തീറ്റിച്ചിട്ടേ വരാവൂ... വല്ല നരിയോ കില്ലപ്പട്ടിയോ വന്നോ ആട്ടിൻകുട്ടികളെ പിടിക്കും, രണ്ടു ദിവസമേ ആയിട്ടുള്ളൂ..."


കിട്ടി നല്ല കട്ട പണി. പടിഞ്ഞാറേ ചെരുവ് നമ്മുടെ പേടി സ്വപ്നം ആണ്. അവിടെ നിന്നാൽ വീട് കാണാൻ പറ്റില്ല, വിളിച്ചാലും കേക്കില്ല. പോരാത്തതിന് പാറയും പൊത്തും കുഴിയും പള്ളയും ഒക്കെ ഉള്ളതുകൊണ്ട് അവിടെ ഇല്ലാത്ത ജീവികൾ ഒന്നും ഇല്ല. എന്നോടെങ്ങാനും രണ്ടാം പാൽ എടുക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ ആ ഭാഗത്തുള്ള റബറിനെ നമ്മൾ നൈസ് ആയി ഒഴിവാക്കി വെട്ടുകാരന് കുറച്ചു കൂടുതൽ ചണ്ടിപാൽ കിട്ടാനുള്ള വഴി ഉണ്ടാക്കും, അത്ര തന്നെ. ഒരിക്കൽ അതിന്റെ അടുത്തതോടെ പോയ എന്നെ, പെറ്റുകിടന്ന ഒരു കില്ലപ്പട്ടി ഓടിച്ചിട്ട് അധികം കാലം ആയില്ല. ഇനി പേടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, പിന്നെ നീയൊക്കെ എന്തിനാ ആണാണെന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചു പെങ്ങളെയും അനിയനേം കൂടെ വിടും. എല്ലാരും കൂടി നമ്മളെ വെറും കിഴങ്ങൻ ആക്കും, ആക്കാനായി ഇനി ഒന്നും ബാക്കി ഇല്ലെങ്കിലും. പതുക്കെ സൂത്രത്തിൽ അവിടെ നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞു ആഞ്ഞിലിയേ കയറാൻ വരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടു അവർക്കാർക്കും നോ ഇന്റെറസ്റ്റ്. കഴുത്തേൽ കിടക്കുന്ന രാത്രിക്കു തിളങ്ങുന്ന കൊന്തക്ക് സപ്പോർട്ടിനായി, വാച്ചിലെ കിടന്ന കൈക്കോടാലിയുടെ പിടി എടുത്തു മുകളിൽ ഒരു കുഞ്ഞുപലകയും വെച്ച് ചാക്കുനൂലിട്ടു കെട്ടി ഒരു കുഞ്ഞു തടിക്കുരിശാക്കി ചങ്കേൽ മുട്ടിച്ചുവെച്ചു, ആടിനെയും അഴിച്ചു ഞാൻ യാത്രയായി.


അവിടെച്ചെന്നു തള്ളയെ ഒരു കവുങ്ങിൽ കെട്ടിയിട്ടു, തെളിച്ചിട്ടിരുന്ന ജാതിയുടെചോട്ടിൽ  ആട്ടിൻകുട്ടികളുടെ ചാട്ടം കണ്ടു കിടന്നു. വെറുതെ നിന്ന നിൽപ്പിൽ മുകളിലോട്ടു പൊങ്ങും, സ്പ്രിങ്ങു കാലിന്റടിയിൽ പിടിപ്പിച്ച പോലെ. ഉണ്ടായിട്ടു രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോളെ ആട്ടിൻകുട്ടികൾ ഇതുപോലെ ചാടും. നാലുമാസം മുമ്പുണ്ടായ ആന്റിയുടെ മോൻ ഇന്നലെ കമിഴ്ന്നു തുടങ്ങി എന്ന് പറഞ്ഞു എന്തൊരു ബഹളം ആയിരുന്നു! ഇനി അവനൊന്നു എണീറ്റ് നടക്കണമെങ്കിൽ എത്രനാൾ കഴിയണം? ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ടു വെറും രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ ആട്ടിൻകുട്ടി ചുമ്മാ സ്പ്രിങ്ങുപോലെ ചാടുന്നു. ഇനി ആട്ടിൻപാൽ നേരിട്ട് കുടിച്ചാൽ ഇതുപോലെ ചാടാൻ പറ്റുമോ ആവൊ? ഒന്ന് ട്രൈ ചെയ്താലോ എന്നാലോചിച്ചു എന്റെ നോട്ടം അകിടിൽ ചെന്നു. പിന്നെ മുഖം ഉയർത്തി ആട്ടിൻ തള്ളയെ ഒന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ ഒരു നോട്ടം.., ഇവനേതാ ഈ അയറ്റപ്പെഴ എന്ന ഭാവത്തിൽ.....കോപ്പ്, വെറുതെ നോക്കിയത് മിച്ചം.  സ്പ്രിങ്ങുപോലെ ചാടാനുള്ള ആഗ്രഹം ഞാൻ ഏതായാലും ഉപേക്ഷിച്ചു.


വെറുതെ നിന്നാൽ ഉള്ള ചെകുത്താന്റെയും പാമ്പിന്റെയും പട്ടിയുടെയും ചിന്ത തന്നെ മനസ്സിൽ വരും. വല്ല കൊച്ചരുവായോ നമ്പക്കത്തിയോ എടുത്തിരുന്നേൽ വാഴക്കൈ വെട്ടി പട പടാ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന സുനാ ഉണ്ടക്കാരുന്നു, കത്തിയുടെ ഒരു ധൈര്യവും കിട്ടിയേനെ, ഒച്ച കേട്ടു ജന്തുക്കൾ പിശാചുക്കൾ ഒക്കെ മാറി പോകുകയും ചെയ്തേനെ. ഇനി എന്നാ പിന്നെ വല്ലോ മരത്തേലും കയറാം. ഏതു മരത്തിൽ കയറി കായ് കനികൾ ഭക്ഷിക്കാം എന്ന ചിന്തയുമായി ഒരു ജാതിക്കാ തൊണ്ടെടുത്ത് കടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒന്ന് ഉലാത്തി. അതാ നിക്കുന്നു നമ്മുടെ കുഞ്ഞാഞ്ഞിലി. ആടേ നീ വേണേൽ നിന്റെ പിള്ളേരെ നോക്കിക്കോ, ഞാൻ ആനിയെ കേറാൻ പോവ്വാ എന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ പറമ്പിന്റെ കൊണേലുള്ള ആഞ്ഞിലിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ചെറിയ ആഞ്ഞിലിയാണേലും നിറച്ചു കായ്ച്ചിട്ടുണ്ട്. പാകമായതും പച്ചയും പടുവിളയും പെർലിക്കിനും എല്ലാം ഉണ്ട്.


പതുക്കെ തോർത്ത് ചുരുട്ടി തായിപ്പിരി ആക്കി ആനിയിൽ കയറി. നല്ല രണ്ടു ആനിക്കാവിള പറിച്ചു കവലയിൽ ചാരിയിരുന്നു പതുക്കെ തീറ്റ തുടങ്ങി. കുരു അതിന്റെ കൂഞ്ഞിലിൽ തന്നെ വെച്ച് പഴം വലിച്ചെടുത്തു തിന്നുന്ന അതിനൂതന സാങ്കേതിക വിദ്യ പരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാണ് അപ്പുറത്തെ പറമ്പിൽ നിന്നും കരിയിലയനങ്ങുന്ന ഒച്ചകേട്ടതു.  കില്ലപ്പട്ടി, പാമ്പ്, ചെകുത്താൻ, യക്ഷി, പോത്തിൻകാല് അങ്ങനെ ഒത്തിരി ചിന്തകൾ നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പൊങ്ങിവന്നു, നനുത്തപൂടകൾ എല്ലാം ശടേന്ന് പൊങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ചെറിയ പേടിയോടെ ആനിയുടെ കവലയിൽ മുറുക്കിപിടിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കി.


അഴിച്ചിട്ട മുടിയും, സെറ്റുസാരിയും കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി, പിന്നെ ആഞ്ഞു ശ്വാസം വിട്ടു. അയലോക്കത്ത് വാടകക്ക് താമസിക്കാൻ വന്ന വീട്ടിലെ ബാലൻ സാറിന്റെ മകൾ അമ്പിളി ചേച്ചി ആയിരുന്നു അത്. ബാലൻസാർ തൃശൂർ പാലക്കാട് സൈഡിൽ ഉള്ള നെന്മാറയിൽ നിന്നും വന്നതാണ്, പഞ്ചായത്തിലോ വില്ലേജിലോ മറ്റോ ആണ് ജോലി. മലബാറിന് പോയ കൂഞ്ഞൂഞ്ഞുചേട്ടന്റെ സ്ഥലം വാങ്ങിയ വേലിക്കര പാക്കരൻ ആണ് അവർക്കു വാടകക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്.


അമ്പിളിചേച്ചി ഒരു നല്ല ചേച്ചിയാണ്. സമയം താമസിച്ചിട്ടും പ്രീഡിഗ്രിക്കു പാലാ അൽഫോൻസായിൽ വല്യപ്പനാണ് സീറ്റു വാങ്ങിക്കൊടുത്തത്. എന്നും രാവിലെ പാലുവാങ്ങാൻ വീട്ടിൽ വരും അമ്പിളിചേച്ചി. കുളിച്ചു മുടിയും ഈറനായിട്ടു ചന്ദനവും ഒക്കെ നെറ്റിയിൽ തേച്ചു വരുന്നത് കാണാൻ തന്നെ ഒരു സുഖമാണ്. സാധാരണ അയലോക്കത്തുള്ളവർ എടാ, ചെക്കാ, പൂയ് എന്നൊക്കെ നമ്മളെ വിളിക്കുമ്പോൾ അമ്പിളിചേച്ചി എന്നെ മോനെ എന്നെ വിളിക്കൂ. കണ്ടാൽ നമ്മുടെ സിനിമാ നടി ശ്രീദേവിയുടെ ഒരു ലുക്കും, ആള് നല്ല സുന്ദരിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ മൊത്തത്തിൽ ഒരു അഴുകൊഴമ്പനായി ഓമനത്തവും ഇല്ല, ശൂരത്തവും ഇല്ല, കാശിനു കൊള്ളാത്തവൻ, ഉണ്ണാക്കൻ, ഓക്കൻ എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നിയിരുന്ന സമയത്ത് നമ്മടെ ആരെങ്കിലും മോനെ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചാൽ നമുക്കുണ്ടാകുന്ന സുഖം പറഞ്ഞാൽ ആർക്കു മനസിലാകാൻ !


ഈ നേറ്റിയിടുന്ന ഉടുപ്പ് മാറ്റി പെരുന്നാപ്പൊടി ഇട്ടോണ്ട് വരുവാരുന്നേ ഇത്തിരി കൂടി ആത്മവിശ്വാസം വന്നേനെ. എന്തായാലും പോട്ടെ, പേടിയൊക്കെ മാറിയ ഞാൻ വേഗം ഉഷാറായി.   ആനിയുടെ മണ്ടേൽ ഇരുന്നു തന്നെ വിളിച്ചു. "ചേച്ചിയേ പൂയ്....ആനിക്കാവെള വേണോ? "


ആനിയുടെ മുകളിൽ എന്നെ കണ്ട ചേച്ചി പേടിയോടെ പറഞ്ഞു. "എന്തൂട്ടാ മോനെ ഈ കാട്ടണത്, താഴെ ഇറങ്ങു, കണ്ടിട്ട് പേടിയാവണു."


നല്ല രണ്ടു ആനിക്കാവിളയും പറിച്ചു ഞെട്ടിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചു ഞാൻ ഇത്തിരി ഷോ ഒക്കെ കാണിച്ചു വീരശൂര പരാക്രമി ആകാനുള്ള ശ്രമത്തോടെ താഴേക്കിറങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ആഴ്‌ച ഏതോ പയ്യൻ ആഞ്ഞിലിയിൽ നിന്നും വീണു കാലൊടിഞ്ഞതാ, മോൻ സൂക്ഷിച്ചിറങ്ങൂ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ചേച്ചി, പക്ഷെ ഞാൻ ഒരു കുരങ്ങച്ചനെപ്പോലെ ഞാന്നും നിരങ്ങിയും താഴെയെത്തി.


അവരുടെ പറമ്പിന്റെ ഏറ്റവും താഴത്തെ തൊട്ടിയിൽ ഉള്ള ലൂവിയിൽ നിന്നും അച്ചാറിടാൻ ലൂവിക്കാ പറിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു ചേച്ചി. ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിന്റെ ഇടയിൽ ഒരാൾ താഴ്ച ഉള്ള ഒരു ഇടവഴി ഉണ്ട്. നാടൻ കല്ലുകൾ അടുക്കിവെച്ച പഴയ ഇടവഴി ആയതു കൊണ്ടും, താഴ്ച ഉള്ളതുകൊണ്ടും അപ്പിടി ഇലയും പള്ളയും ആണ് ഇടവഴിയിൽ. മഴ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഒച്ചും അട്ടയും ഇഷ്ടം പോലെ. കല്ലിന്റെ ഇടയിലെല്ലാം വലിയ പൊത്തുള്ളതുകൊണ്ടു പാമ്പു കാണും എന്ന പേടിയിൽ ഞാൻ ആ ഏരിയായിലേക്കെ പോകത്തില്ല.


ഞാൻ ആനിക്കാവിളയുമായി ഇടവഴിയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. ചേച്ചി അപ്പുറെ നിക്കുന്നതുകൊണ്ടു പേടി തോന്നിയില്ല. നമ്മുടെ അടുത്ത ഹീറോയിസം കാണിക്കാനായി ഇടവഴി ചാടാനുള്ള പുറപ്പാട് കണ്ട ചേച്ചി പറഞ്ഞു വേണ്ട എന്ന്. ആനിക്കാവിള അങ്ങോട്ട് ഇട്ടു കൊടുത്താൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞു. നമ്മൾ സമ്മതിക്കുമോ? ഇതൊക്കെ ദെന്തു, ഇതിനപ്പുറം കടന്നവനാണ് ഈ  കെ കെ ജോസപ്പ് എന്ന സ്റ്റൈലിൽ ആണ് നമ്മൾ. പക്ഷെ ഇത്തിരി വിവരവും സ്നേഹവും ഉള്ളതുകൊണ്ട് ചേച്ചി സമ്മതിച്ചില്ല. ആനിക്കാവിള എറിഞ്ഞിട്ടു കൊടുത്താൽ അത് ചിതറിപോകും, മരത്തിൽ നിന്നും പറിക്കുമ്പോൾ സാധാരണ പഞ്ചാര ചാക്ക് ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിൽ ആട്ടിയാണ് അത് പിടിക്കുക എന്നുള്ള എന്റെ വാദങ്ങളൊന്നും വിലപ്പോയില്ല. മൂന്നാലു തൊട്ടി താഴെയുള്ള നടക്കല്ലു കയറി വരാമെന്നു അവർ സ്നേഹപൂർവ്വം നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വഴങ്ങി.


ഇനി എന്ത് കോനാകൃതി ആണ് ചേച്ചിയുടെ മുമ്പിൽ കാണിച്ചു വീരനാകുക എന്ന് വിചാരിച്ചു അടുത്തുള്ള കാമുകിൽ ചാരി ഞാൻ ചേച്ചി വരുന്നതും കാത്ത് നിന്നു. ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിൽകൂടി താഴെനിന്നുള്ള ചേച്ചിയുടെ വരവ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിന്നു. കാണാൻ എന്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നെന്നോ. ഞങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ മാലാഖ എന്നെ പറയാൻ പാടുള്ളു എങ്കിലും അമ്പിളിച്ചേച്ചിയെ കണ്ടാൽ ഒരു ദേവിയെ പോലെ ഇരുന്നു. ആറാൻക്ലാസിൽ മാത്രം ആയ എനിക്ക് മറ്റുവിധ (മറ്റേപ്പണി) ചിന്തകൾ ഒന്നും ആകാനുള്ള ശാരീരിക വലുപ്പം ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ടു ഉറപ്പിക്കാം അത് വളരെ നല്ല ഒരു ഇഷ്ടം ആയിരുന്നുഎന്ന്. വെറുതെ അടുത്തു നിക്കാൻ, മിണ്ടാൻ, ആ മോനെ വിളി കേക്കാൻ, ഒരു തലോടൽ വാങ്ങാൻ ഒക്കെയുള്ള ഒരു ഇഷ്ടം.


"എന്തൂട്ടാ മോനെ നിങ്ങ ഈ ആഞ്ഞിലിയെ ആനിയെന്നും അതിന്റെ കായെ ആനിക്കാ എന്നും വിളിക്കുന്നത് "  എന്ന് ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യം. നമ്മൾ കോട്ടയം കാർ അച്ചടി ഭാഷയുടെ ആൾക്കാരാണല്ലോ. അപ്പോൾ എന്താണ് ഒരു കാരണം പറയുക എന്നാലോചിച്ചു. പിന്നെ ആധികാരികമായി പറഞ്ഞു. " അതായത് ഈ കൊള്ളാവുന്ന മരങ്ങൾ എല്ലാം രണ്ടക്ഷരത്തിൽ ആണല്ലോ, ഉദാഹരണത്തിന് മാവ്, പ്ലാവ്, തേക്ക്, ഈട്ടി, തെങ്ങ്, പന, ജാതി, വാഴ, പേര.... മിടുക്കനാണല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു ചേച്ചി ചിരിച്ചു. എനിക്കും സന്തോഷമായി, ഞാൻ വിള ചേച്ചിക്ക് കൊടുത്തു. അതിന്റെ ഞെട്ടിൽ പിടിച്ചു തൊലി പൊളിച്ചു കളയുന്നതിന്റെ ഇടക്ക് ചേച്ചി ചോദിച്ചു, " അപ്പോൾ ഈ കായക്ക് നിങ്ങൾ എന്തിനാ ആനിക്കാവിള എന്ന നീളമുള്ള പേരിട്ടത്? ചക്ക, തേങ്ങാ, മാങ്ങാ എന്നിങ്ങനെ അല്ലെ മറ്റുള്ളവയുടെ പേരുകൾ


എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. "ഓറഞ്ച്, ആപ്പിൾ, മുന്തിരിങ്ങ, ചാമ്പങ്ങ, കൈതച്ചക്ക,സപ്പോട്ടക്ക, ഇളുമ്പിപുളിക്ക, വാഴക്ക അങ്ങനെ എത്ര എണ്ണം വേണം? എന്റെ പൊന്നു ചേച്ചി, പേരിന്റെ നീളം നോക്കി നിക്കാതെ വേണേ ഇത് കഴിക്കു."


ഒരെണ്ണം അമ്പിളിചേച്ചി കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞു, മുഖം കണ്ടപ്പോൾ മനസിലായി ചേച്ചിക്ക് അത് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന്. എന്നാൽ ഒരു രണ്ടെണ്ണം കൂടി പറിച്ചു തരാം എന്ന ജാടയിൽ മരത്തിൽ കയറാൻ പോയ എന്നെ ചേച്ചി വിലക്കി. ഇനി എന്ത് കാണിച്ചു ഞാൻ വീരനാകും എന്നാലോചിച്ചു ചേച്ചി തൊലി കളയുന്നതും നോക്കി ഇരുന്നപ്പോളാണ് അടുത്ത ബുദ്ധി തെളിഞ്ഞത്. ഈ ആനിക്കാവിള കഴിക്കുന്നതിനും ഒരു ചെറിയ പ്രത്യേകത രീതി ഉണ്ട്. വെറുതെ എടുത്തു കഴിച്ചിട്ട് കുരു തുപ്പിക്കളയുന്നതല്ല അതിന്റെ രീതി. കുരു അതിന്റെ ഞെട്ടിൽ തന്നെ നിർത്തി ചുള വലിച്ചെടുത്തു തിന്നണം.


അങ്ങനെ കുരു കൂഞ്ഞിലിൽ നിർത്തി ചുള വലിച്ചു തിന്നാൻ അമ്പിളി ചേച്ചിക്ക് പരിശീലനം നടത്തുന്ന സമയത്താണ് കന്നുകാലിക്കൂടിന്റെ സൈഡിൽ കൂടി വന്ന വെട്ടുകാരൻ അന്തോനി ഞങ്ങളെ കണ്ടത്. എന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് പൊക്കം അഡ്ജസ്റ് ചെയ്തു ആനിക്കാവിള തിന്നോണ്ടിരുന്ന അമ്പിളിചേച്ചിയെ കണ്ട അന്തോണി അലറി...... "എന്നതാടി പിശാശേ നീ ഞങ്ങടെ ചെക്കനെ കാണിക്കുന്നേ, വീട്ടി പോടീ **&@#$%^% " പെട്ടെന്ന് അമ്പിളിചേച്ചി ഞെട്ടി മാറി.


മൂക്കുമുട്ടെ കള്ളും പോരായ്മയുണ്ടേൽ കഞ്ചാവും അടിക്കുന്ന ആളാണ് വെട്ടുകാരൻ അന്തോനി. പെന്പ്രന്നോരുടെ കൂമ്പിന് ആവശ്യത്തിന് ഇടിയും മുതുകത്ത് അത്യാവശ്യം ചവിട്ടും കഴിഞ്ഞു വന്ന അന്തോനിക്കു ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ പിശകു തോന്നിയതിൽ അത്ഭുതം  ഇല്ല. വീട്ടിൽ വന്നു ഈ വേണ്ടാതീനം പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചു വല്യപ്പന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും രണ്ടു കുപ്പിക്കുള്ള കാശ് വാങ്ങാം എന്ന് വിചാരിച്ച അന്തോനിക്കു പക്ഷെ തെറ്റി. കരണക്കുറ്റിക്ക് രണ്ടു പെട വെച്ച് കൊടുത്ത് ആട്ടിയിറക്കി വിട്ടു അന്തോനിയെ.


പക്ഷെ നേരെ ഷാപ്പിൽ ചെന്ന അന്തോനി വിവരം പരസ്യമാക്കി, അതോടെ കാര്യങ്ങൾ പതുക്കെ കൈവിട്ടു പോയി. രാത്രിയിൽ ബാലൻസാർ വീട്ടിൽ വന്നു. വല്യപ്പനും അമ്മാവനും ഒക്കെ കൂടി എന്തൊക്കെയോ തീരുമാനിച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ അവർ ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമം ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി.


പക്ഷെ അതോടെ എന്റെ കാര്യവും പരുങ്ങലിൽ ആയി. സകല ആൾക്കാരും ഒതുക്കത്തിൽ പറയുന്നത് കേട്ട് എന്റെ കൊച്ചുമനസ് വിഷമിച്ചു. കവലകളിലും സ്‌കൂളിലും ഒക്കെ ഞാൻ പ്രശസ്തൻ ആയി. തോട്ടിൽ ചാടാൻ പോകുമ്പോൾ കേൾക്കാം തുണിയലക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മച്ചിമാരുടെ കുശുകുശുപ്പു. ബസിൽ നിന്നപ്പോൾ ഏതോ ചേച്ചി സുനാപ്പിക്കൊരു ഞൊട്ടു തന്നു. പലപ്പോഴും ആൾക്കാരെ നേരെ നോക്കാൻ തന്നെ പേടിയായി, എല്ലാവരും എന്നെ ആക്കി ചിരിക്കുന്നപോലെ ഒരു തോന്നൽ. ആണുങ്ങൾ കുറേക്കൂടി പ്രശ്നക്കാരായിരുന്നു. കുനിഞ്ഞുള്ള നടത്തത്തിനിടയിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ട് "ഈ പീക്കിരിയാ ആ ചരക്കിനെ പൂശിയ തെണ്ടി, ഇവന്റെയൊക്കെ ഒരു ഡാഷ് യോഗം " എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്. കൂടാതെ തുടയിൽ പിടിക്കാനും ഞെക്കാനും മറ്റും വന്നതും ചോദിച്ചതും ആയ ഒരു പറ്റം നാറികളും.


കാലം ഒഴുകിപൊക്കോണ്ടിരുന്നു. മാറ്റങ്ങൾ എനിക്കും വന്നു, ആൾക്കാരെ ഒക്കെ നേരെ നോക്കാനുള്ള ആമ്പിയറായി. കുടുംബവും ചറപറാ കുട്ടികളും ഒക്കെ ആയി. അങ്ങനെ ഒരു അവധിക്കാലം, ഞാനും അനിലും സുരേഷും ചേർന്ന് പറമ്പിക്കുളത്തിനു ഒരു യാത്ര പോയത്. പെരുമഴയത്തുള്ള രാത്രിയിലെ നീണ്ട വണ്ടി ഓടീരിനു ശേഷം, വെളുപ്പാൻകാലമായപ്പോളേക്കും ഏതോ ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശം ആയി. സുരേഷും അനിലും നല്ല ഉറക്കം, കുറെ നേരം കമ്യുണിസ്റ്റും ബിജെപിയും കോൺഗ്രസും ആയി ചേരി തിരിഞ്ഞു കുറച്ചു നേരം അടി ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും അവർ രണ്ടും എപ്പോളോ ഉറങ്ങി. വിശന്നിട്ടാണേ വയ്യ. നേരം പരപരാ വെളുക്കന്നതേ ഉള്ളൂ. വണ്ടി പതിയെ സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി.


ഭാര്യ ഉണ്ടാക്കി തന്ന പൊതി പതുക്കെ തുറന്നു അടുത്തു കണ്ട പീടികയുടെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു. കപ്പയും ഉണക്കമീൻ ഇടിച്ചു തേങ്ങയും കാന്താരിയും കൂടി തിരുമ്മിയതും  കടൂമാങ്ങയും കൂടി ഇലയിൽ പൊതിഞ്ഞു തന്നതാ പാവം രാത്രിക്കു. പ്രകൃതി സൗന്ദര്യവും ആസ്വദിച്ചു പച്ചക്കപ്പയും കൂട്ടാനും കഴിച്ചപ്പോളേക്കും പ്രകൃതിയുടെ വിളി വന്നു. കടത്തിണ്ണയിൽ ഉറച്ചിരുന്നു ഈ വിളിക്കെന്തുത്തരം എന്നാലോചിച്ചു മാനത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോളാണ് സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് കണ്ടത്, നെന്മാറ.


പ്രഭാതസൂര്യന്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയുടെ അവശേഷിപ്പുകളായ മഴത്തുള്ളികളിൽ തട്ടി ചിന്നിചിതറുന്ന ആ പുലരിയിൽ, കുളികഴിഞ്ഞീറനണിഞ്ഞ മുടിയിഴകളുമായി വരുന്ന അമ്പിളിചേച്ചിയെ എനിക്കോർമ്മ വന്നു. ഈ നെന്മാറയുടെ പൊൻവീഥികളിലൊന്നിൽ മന്ദം മന്ദം നടന്നുവരുന്ന ചേച്ചിയെ സങ്കല്പിച്ചു ഞാൻ നിക്കുമ്പോൾ അതാ പടിഞ്ഞാറേ കോണിൽ നിന്നും ഒരു ചേട്ടൻ തലേക്കെട്ടും കെട്ടി നടന്നു വരുന്നു.


" ചേട്ടോ... ഈ സർക്കാരിൽ ഉണ്ടാരുന്ന ഒരു ബാലൻ സാറിനെ അറിയാമോ, ഈ ഏരിയായിലെങ്ങാണ്ടാ പുള്ളിക്കാരന്റെ വീട്? "


"അയ്യോ മോനേ, ബാലേട്ടൻ മരിച്ചു പോയി. പഞ്ചയാത്തിലൊക്കെ വർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന സാറല്ലേ, മരണം നടന്നിട്ടു നാലുവർഷം കഴിഞ്ഞു, അവരുടെ വീട് ഒരു മൂന്നുകിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്താണ്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ  മോൾ അമ്പിളിക്കൊച്ചു ആ പറമ്പിന്റെ അപ്പുറത്താണ് താമസിക്കുന്നത്."


നന്ദ്രി ചേട്ടാ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ചേട്ടനെ യാത്രയാക്കി. വേഗന്നുതന്നെ അനിലിനെയും സുരേഷിനെയും വിളിച്ചു. അമ്പിളി എന്ന് കേട്ടതേ അനിൽ ചാടി എണീറ്റു, സുരേഷ് ചാടാതെയും എണീറ്റു. എന്റെ പഴയ പീഡനകഥയിലെ അമ്പിളിചേച്ചിയുടെ വീട് ദാണ്ടെ എവിടെയാ, പോയി അവരെയും കണ്ടു ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയിട്ട് പോകാം. രാവിലെ എങ്ങനെയാടാ വല്ല വീട്ടിലും കേറി ചെല്ലുന്നേ എന്ന് സുരേഷ് ചോദിച്ചെങ്കിലും അനിൽ ഡബിൾ ഒക്കെ.


ഞങ്ങൾ ആ വീട്ടിലേക്കു കയറി ചെന്നു. വാതിൽ തുറന്ന അമ്മച്ചിയോടു പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ അമ്പിളിചേച്ചിയുടെയും ബാലൻ സാറിന്റെയും പരിചയക്കാർ ആണ്, ഈ വഴി വന്നപ്പോൾ കയറിയതാണ് എന്നൊക്കെ. അവർ ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, അമ്പിളി അമ്പലത്തിൽ പോയിരിക്കുകയാണ്, ഇപ്പോൾ വരും, നിങ്ങളിരിക്കൂ, ഞാൻ ചായ ഇടാം എന്ന് പറഞ്ഞു അവർ മോനെ എന്ന് വിളിച്ചു. പത്തിരുപതു വയസുള്ള ഒരു ജിമ്മൻ ചെറുക്കൻ വന്നു. അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു മോനെ നിന്റെ അമ്മയോട് ഒത്തിരി താമസിക്കാതെ വരാൻ പറയു, അങ്ങു കോട്ടയത്ത് നിന്നും ഇവരൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയൂ എന്നും.


ആ ചെറുക്കനെ കണ്ടതോടെ അനിലിന്റെ താല്പര്യം ഒക്കെ പോയി. എന്നാലും ഭിത്തിയിലിരിക്കുന്ന ഫോട്ടോ കണ്ടപ്പോൾ പതുക്കെ ഒന്ന് തപ്പി നോക്കാം, എങ്ങാനും ബിരിയാണി കിട്ടിയാലോ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൻ മൊബൈൽ എടുത്ത് അതിൽ ചൊറിയാൻ തുടങ്ങി. എന്തായാലും പുള്ളി അവസാനം അമ്പിളിചേച്ചിയുടെ ഫേസ്ബുക് കണ്ടു പിടിച്ചു. "ദേണ്ടടാ നിന്റെ ചേച്ചി, ആള് കൊള്ളാല്ലോ...   മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചു കടുംവെട്ട്‌ ആണെന്ന്. ഇത് ചേച്ചി സൂപ്പറാണല്ലോ "


ദിദൊക്കെ എന്ത്...എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞാൻ അത് വാങ്ങി നോക്കി. ചേച്ചിയുടെ പ്രൊഫൈലിൽ താഴെയുള്ള പോസ്റ്റുകൾ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഗമ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു കൈ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. നല്ല കറ തീർന്ന പോസ്റ്റുകൾ. മദർ തെരാസാ മതം മാറ്റിയതും, ഗോവയിൽ ഫ്രാൻസിസ് സേവ്യർ ഹിന്ദുക്കളെ തല്ലിക്കൊന്നു മതം മാറ്റിയതും, നോർത്ത് ഇന്ത്യയിലെ മതം മാറ്റവും ഉൾപ്പടെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിട്ടു നല്ല പണി. പണ്ടു അന്തോനി കൊടുത്ത പണി ഇപ്പോൾ എനിക്കിട്ടു പാഴ്‌സലായി കിട്ടുവോ ദൈവമേ എന്ന ചിന്തയിലായി ഞാൻ.


പതുക്കെ മുങ്ങിയാലോ എന്നു അനിലിനോട് ചോദിച്ചു, അവൻ പറഞ്ഞു ഇനി പ്രയാസമാ. ഇനി മുങ്ങിയാലും പണി തരാനാണേൽ അവർക്കു പറ്റും. ഞാൻ ഒന്നുമല്ലേലും നാട്ടിലെ ശാഖേടെ വിവരം ഒക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കാം. നീ ഘർ വാപ്പസി ചെയ്യാൻ പോവ്വാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു രക്ഷപെടാം എന്ന രീതിയിൽ അവൻ ധൈര്യം തന്നെങ്കിലും അവനും എനിക്കും സുരേഷിനും നല്ല പേടി തോന്നി. ടി പി വധത്തിലെ അമ്പത്താറു വെട്ടിന്റെ ഫോട്ടോ, ജോസഫ് മാഷിന്റെ കയ്യുടെ പടം ഒക്കെ മനസ്സിൽ വന്നു. അത്രേം നേരം വിരിഞ്ഞിരുന്ന ഞാൻ പിന്നെ കുനിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നേ വരെ ആൾബലത്തിന്റെ പേരിൽ ആരെയും അടിക്കാൻ പോയിട്ടില്ല, ആളെക്കണ്ടു പേടിച്ചു അഭിമാനം പണയം വെച്ചിട്ടുമില്ല. പക്ഷെ മതവും രാഷ്ട്രീയവും മൂലം ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ജനക്കൂട്ടം ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഇളക്കിവിട്ട കടന്നൽകൂട് പോലെയാണ്, കിട്ടുന്നിടത്തു കുത്തും.


പെട്ടന്ന് മുറ്റത്ത് വണ്ടി വന്നു നിന്നു. ഏതു വഴി ഓടാൻ പറ്റും എന്നു ഞാൻ ചുറ്റും വെപ്രാളത്തിൽ നോക്കി. കാലുകൾ അനങ്ങുന്നില്ല, അവർ രണ്ടു പേരും എഴുന്നേൽക്കുന്നത് കൺകോണിലൂടെ കണ്ടു ഞാനും അറിയാതെ എണീറ്റു. വാതിക്കൽ എത്തിയ ചേച്ചി ഞങ്ങളെ മൂന്നുപേരെയും മാറി മാറി നോക്കി, എന്നെയാണ് തിരയുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലായി എന്റെ കാലുകൾ ഇടറി, ചുണ്ടുകൾ വരണ്ടു. ചേച്ചിയുടെ നോട്ടം എന്നിൽ തറഞ്ഞു, എന്റെ നേരെ നടന്നു വന്നു, തുറിച്ചു നോക്കികൊണ്ട്‌ തന്നെ.


ഞാൻ കണ്ണടച്ചു, കൊച്ചരിവായുമായി വരുന്ന വെളിച്ചപ്പാടിനെ പോലെ, ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി വന്നു ചേച്ചി എന്റെ തലയറുക്കും. കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു തന്നെ മാപ്പു പറയാനായി ഞാൻ കൈ കൂപ്പി. കൂപ്പാനായി കൈ അടുത്തുവരുന്നതിനു മുമ്പേ തന്നെ ചേച്ചി എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു, ഞാൻ പക്ഷെ കണ്ണ് തുറന്നില്ല. ഇനി ഡൻകൽ  സിനിമയിലെ പോലെ വല്ല ഗുസ്തിക്കാരി ആയി എന്നെ പിടിച്ചു നിലത്തടിക്കാൻ ആണെങ്കിലോ?


പക്ഷെ എന്റെ നിറുകയിൽ തലോടുകയായിരുന്നു ചേച്ചി. ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു ആത്മാർത്ഥമായി ചേച്ചിയെ കെട്ടി പിടിച്ചു. ഒരു ആറാംക്ലാസുകാരൻ കൊച്ചു പയ്യനായി ഞാൻ. എന്തൂട്ടെടാ മോനേ, സുഖാണോ...നിനക്കെത്ര പിള്ളേരുണ്ട്.... ഭാര്യേടെ നാടെവിടെയാ.....ചോദ്യങ്ങൾ... കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ...


ചേച്ചി ഇത്തിരി വണ്ണം വെച്ചിട്ടുണ്ട്, നര നാന്നായിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ഐശ്വര്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. അടുക്കളയിൽ ചെന്നു പാതകത്തിൽ കയറിയിരുന്നു ചേച്ചി ചുട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ദോശ ചൂടോടെ ചമ്മന്തിയൊഴിച്ചു കഴിച്ചപ്പോൾ, ആർത്തിയോടെ വയറുനിറച്ചു കഴിച്ച കപ്പയും അനുസാരികളുടെയും തികട്ടൽ വന്നതേയില്ല. ഈ സമയമെല്ലാം എന്നെ കൊല്ലാൻ കൊണ്ടുപോയതാണോ വളർത്താൻ കൊണ്ടുപോയതാണോ എന്നറിയാതെ ടെൻഷൻ അടിച്ചിരിക്കുവാരുന്നു അനിലും സുരേഷും. അവർക്കുള്ള ദോശയുമായി ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആണ് അവർക്കു സമാധാനം ആയതു.

അങ്ങനെ കുറച്ചു സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വർത്തമാനങ്ങൾ, താടി വടിക്കാനും മുടി കറുപ്പിക്കാനും ഉള്ള ഉപദേശവും, ഭാര്യയും കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി വരാനുള്ള ക്ഷണവും ഒക്കെ തന്നുചേച്ചി ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി.


ഞങ്ങൾ പറമ്പിക്കുളത്തിനുള്ള യാത്ര തുടർന്നു. അപ്പോഴും, ആ ഫേസ്ബുക് പ്രൊഫൈലും അതിലെ പോസ്റ്റുകളും ഇപ്പോൾ കണ്ട ചേച്ചിയും ഒരു പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയായി അനിലിനും സുരേഷിനും നീറി നിന്നു. എന്റെ മനസ്സിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യജന്മം ചിരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.....ഒരു സംശയവുമില്ലാതെ.


Read more...

പാവപ്പെട്ട മദ്യപാനി... (പാവം പ്രവാസി)

>> Sunday, September 17, 2017


അങ്ങനെ കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം വാഴക്കാവരയൻ ഒന്നു നാട്ടിൽ പോകുകയാണ്. കാര്യം എട്ടു പത്തു ദിവസത്തേക്ക് ആരോഗ്യസംബന്ധിയായ കാര്യങ്ങൾക്കാണ്‌ പോകുന്നതെങ്കിലും, ഒരു പാവം പ്രവാസിയുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയല്ലേ. പതിവുപോലെ വീട്ടുകാര്, കൂട്ടുകാര്, നാട്ടുകാര് അങ്ങനെ കള്ളു കുടിക്കാനും കുടിപ്പിക്കാനും ഉള്ള ലിസ്റ്റു നോക്കുന്പോളേ ചങ്കിലൊരു വലിവാ... എത്ര കുപ്പി കൊണ്ടുപോയാലും തികയില്ല.

എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ആരോടും വിളിച്ചു പറയാൻ നിന്നില്ല, ടിക്കറ്റ് എടുത്ത്, എയർപോർട്ടിൽ ചെന്നു. ചെക്കിൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫ്‌ളൈറ് ഒരു മണിക്കൂർ ലേറ്റ്. ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീയിലൂടെ ഒന്ന് കറങ്ങി. ഓഫറുകളും ബ്രാൻഡുകളും ഒക്കെ കണ്ടു ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ. കൊച്ചിയിൽ ആണ് റേറ്റ് കുറവ്, അതിനാൽ ഇവിടെ നിന്നും എന്തേലും സ്പെഷ്യൽ ആയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് പോകണം. രണ്ടെണ്ണം ഒതുക്കമുള്ളതു വാങ്ങിയാൽ ലാപ്‌ടോപ്‌ ബാഗിൽ ഒതുക്കിയിടാം. പിന്നെ അവിടെ അവിടെ ചെന്ന് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ രണ്ടെണ്ണം കൂടെ വാങ്ങാം. എന്നാലും ഇനി ബാക്കി കുപ്പികൾക്കു എന്ത് ചെയ്യും എന്ന വേദനയുമായി നേരെ ചെന്ന് ലോഞ്ചിൽ കയറി. ഒരു ക്രെഡിറ്റ് കാർഡ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഫ്രീ ആയി കള്ളടിക്കാം, ഫളൈറ് ലേറ്റായ വിഷമവും മാറും, കുപ്പി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഒരു ഡിസിഷൻ മേക്കിങ് കപ്പാസിറ്റിയും കിട്ടും.

നേരെ ചെന്നത് ബാറിന്റെ അടുത്ത്, കുപ്പികൾ പലതിരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും എന്ത് വേണം എന്ന് കൺഫ്യൂഷൻ. ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല, ജാക്ക് ഡാനിയേൽ ഒരെണ്ണം എടുത്ത് രണ്ടു ഐസും ഇട്ടു പോയി ഒരു സോഫയിൽ മലർന്നിരുന്നു. ആ പ്രേമം സിനിമയിലെ മലർ മിസ്സുണ്ടായിരുന്നേൽ ഈ മലർന്നിരിക്കുന്ന സമയത്ത് രണ്ടു മലർ വർത്തമാനം പറയാരുന്നു. ഒന്ന് കഴിഞ്ഞു, രണ്ടും മൂന്നും പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും കഴിയാൻ നിന്നാൽ പഴയ പോലല്ല, കരളും പാൻക്രിയാസും ഒക്കെ വീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയോ എന്ന സംശയം ഉള്ളത് കൊണ്ടും, അയ്യപ്പ ബൈജു സ്‌റ്റെയ്‌ലിൽ വിമാനത്തിൽ കയറാനുള്ള ചമ്മലും ഓർത്തു വെറുതെ സോഡാ എടുത്ത് കുടുച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു മലരും മിണ്ടാൻ വന്നില്ലെങ്കിലും അപ്പോളേക്കും ഒരു കോട്ടിട്ട സാർ വന്നു. പുള്ളി അദാനിയായപ്പോൾ ഞാൻ അംബാനിയായി, പാവപ്പെട്ട വേദനിക്കുന്ന കോടീശ്വരനാമാരായ ഞങ്ങൾ പ്രായസങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു, വീണ്ടും ഈരണ്ടടിച്ചു.

നിങ്ങൾ അവിടെ താമസിക്കാൻ പോവ്വാണോ, ഫളൈറ്റിൽ കയറാൻ സമയമായി എന്ന് പുള്ളിക്കാരന്റെ ഭാര്യ ഫോണിലൂടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞു. ഓടി ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീയിൽ ചെന്ന് ഓടിച്ചിട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ദാണ്ടെ ഇരിക്കുന്നു 89% ആൽക്കഹോൾ ഉള്ള അബ്സെന്റെ. എല്ലാ പ്രാവശ്യവും എന്തെങ്കിലും വെറൈറ്റി സാധനം കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്, ഈ പ്രാവശ്യത്തെ സ്പെഷ്യൽ അതാവട്ടെ. രണ്ടെണ്ണം എടുത്ത് നേരെ ബാഗിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭദ്രമായി വെച്ചു. ഓടിച്ചെന്നു വിമാനത്തിൽ കയറി, നമ്മുടെ സീറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുന്പോൾ ദേണ്ടെ ബിസിനസ് ക്‌ളാസിൽ ഇരിക്കുന്നു നമ്മുടെ പഴയ കഥാപാത്രം അദാനി. പുള്ളി ശരിക്കും ഒരു അദാനി ആയിരുന്നു, ഞാൻ ഞാനല്ലാത്ത ഭാവത്തിൽ നേരെ പിന്നിൽ പോയി എന്റെ ഒടുങ്കല്ലി സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.

വിമാനം പൊങ്ങി, ഡ്രിങ്ക്സ് കൊണ്ട് വന്നു. എന്റെ അടുത്തിരുന്ന യുവമിഥുനങ്ങൾ ബിയറും വിസ്കിയും പറഞ്ഞപ്പോൾ  ഞാൻ ജസ്റ്റ് വാട്ടർ എന്ന് പറഞ്ഞു മര്യാദ രാമനായി. നാട്ടിൽ ചെന്ന് കൂട്ടുകാർക്ക് അബ്സെന്റെ ഒഴിച്ച് കൊടുത്തു വീരനാകുന്ന കിനാവുകണ്ടു ഞാൻ ഒറ്റ ഉറക്കം,അത് കഴിഞ്ഞെഴുന്നേൽക്കുന്പോൾ അടുത്തിരിക്കുന്ന മിഥുനങ്ങൾ മൂക്കിലും ചെവിയിലും പഞ്ഞി വെച്ചിരിപ്പുണ്ട്. ജാക് ഡാനിയേലിന്റെ മണം, എന്റെ കൂർക്കം വലി. എന്തായാലും അവരെ ചിരിച്ചു കാണിക്കാനൊന്നും നിന്നില്ല. ഇറങ്ങി, നേരെ ഡ്യൂട്ടി ഫ്രീയിൽ ചെന്നു. പുതിയ ടെർമിനൽ ഒക്കെ ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കും, അവിടെ എല്ലാത്തിനും വിലക്കൂടുതൽ, ദുബൈയിൽ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ടിരുന്ന ഓഫാറുകളെ ഓർത്തു നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളേ പാടി രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി. എന്റെ കയ്യിൽ ആകെ കൊച്ചീന്ന് വാങ്ങിയ രണ്ടു കുപ്പിയെ ഉള്ളു എന്ന ഭാവം പ്രത്യേകം മുഖത്ത് വരുത്തി വെളിയിൽ വന്നു, വീട്ടിൽ ചെന്നു.

വൈകിട്ട് അളിയൻ, അയൽവക്കത്തെ ചേട്ടൻ എന്നിവർ വന്നപ്പോൾ നമ്മൾ എടുത്തു വെച്ചു, 89 ശതമാനം ഉള്ള നമ്മുടെ പുലിയെ. സാധനം വെടിക്കെട്ടാ, ഇതൊക്കെ ചുമ്മാ ബ്രാണ്ടിയടിക്കുന്ന പോലല്ല അടിക്കേണ്ടത് എന്നൊക്കെ മുഖപ്രസംഗം നടത്തി ഞാൻ കുഞ്ഞു ഗ്ലാസ്സിൽ കുറച്ചൊഴിച്ചു ഒരു ലൈറ്റർ എടുത്തു. തീകത്തിക്കാനാണെങ്കിൽ വേണ്ട മോനെ എന്ന് പറഞ്ഞു അളിയൻ കൈ കാണിച്ചു തന്നു. ഒരു കൊച്ചു പൊള്ളലിന്റെ പാട്. എന്റെകൂട്ടുകാരൻ രതീഷ് രണ്ടാഴ്ച മുന്പ് തായ്‌ലൻഡ് ടൂർ കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ കൊണ്ട് വന്നു തകർത്ത സാധനം തന്നെയായിരുന്നു അത്. അയലോക്കത്തെ ചേട്ടൻ പുള്ളിയുടെ മനോഹരമായ മീശ കളഞ്ഞു ക്ളീൻ ഷേവായതിനും കാരണം പിടി കിട്ടി. ശശി ആയി ... എന്നാലും .......

അത് പോയ അണ്ണാന്റെ കണക്കു ഒന്നു തകർന്നെങ്കിലും ഞാൻ വിട്ടില്ല. ഓ എന്റെ അമ്മേ...പിന്നെ സ്വന്തം ഭാഷായായോണ്ട്  ഒരു റിലാക്സേഷൻ ഉണ്ട്....എന്ന മന്ത്രി ഭാര്യയുടെ വചനം പോലെ ഞാൻ പ്ലാൻ ബി പുറത്തെടുത്തു . വേറൊരു രീതിയും ഉണ്ട്, ആംസ്റ്റർഡാമിൽ ഒക്കെ ഈ രീതിയാണ് ഫോളോ ചെയ്യുന്നത്. ഒരു ഫോർക്കിൽ ഷുഗർ ക്യൂബ് വെച്ചിട്ടു അതിന്റെ മുകളിലൂടെ കുറേശ്ശെ ഒഴിച്ച് വേണം കുടിക്കാൻ. ഒന്ന് ഉഷാറായ ഞാൻ വീട്ടിൽ തപ്പി ഒരു തരത്തിൽ ഫോർക് കണ്ടു പിടിച്ചു, പക്ഷെ ഊരു തെണ്ടിയുടെ ഓട്ട ഗ്രാമത്തിൽ എവിടെയാ ഷുഗർ ക്യൂബ്. പകരം പഞ്ചാസാര പാത്രത്തിൽ തപ്പിയപ്പോൾ വെള്ളം നനഞ്ഞുണ്ടായ രണ്ടു കട്ട കിട്ടി ഭാഗ്യത്തിന്, എടുത്ത് ഫോർക്കിൽ വെച്ച് അതിലൂടെ ഒഴിച്ച് ആശാ തീത്തു ഞാൻ. പക്ഷെ ഓരോന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നീ വേറെയേതേലും കുപ്പി എടുക്കാൻ പറഞ്ഞു എന്നെ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുത്തി അവർ. മഞ്ചു തിന്നാനായി എന്റെ ജീവിതം ബാക്കി.

അവർ മൂന്നാലെണ്ണം കഴിഞ്ഞു പോയി. ഉറങ്ങാൻ സമയവും ആയില്ല, മാത്രമല്ല വന്ന ചൂടിൽ തന്നെ ആരോടേലും രണ്ടു ഡയലോഗ് വിടാതെ എങ്ങനെ ഇരിക്കും?രതീഷ് എന്നെ എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന ഉടനെ ഒരു കുപ്പിയും എടുത്തോണ്ട് പോയിരുന്നു. അവനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൻ കവലയിൽ പോകുന്നു, കൂട്ടുകാരുടെ അടുത്തു ഇപ്പോൾ ചെല്ലും എന്ന് പറഞ്ഞു. വേറെ ആരും ഈ രാത്രിയിൽ ഇനിഎന്റെ വെടി കേൾക്കാൻ വരാനില്ലാത്ത കൊണ്ട് അവിടെ പോയി എന്തേലും പോച്ചാ അടിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു വണ്ടി എടുത്തു.

മോനെ.. പോലീസ് ചെക്കിങ്ങ് നന്നായിട്ടുണ്ട്, നീ വന്ന ഉടനെ വണ്ടി എടുത്തിറങ്ങണോ എന്ന് അമ്മ ചോദിച്ചു. നമ്മടെ കവല വരെയേ ഉള്ളു അമ്മെ, അവിടെ ആര് വന്നു പിടിക്കാനാ.... എന്നും പറഞ്ഞു ഞാൻ വണ്ടിയെടുത്ത് ഇറങ്ങി.

നേരെ കവലയിൽ ചെന്നു, കുരിശുപള്ളിയുടെ അപ്പുറത്തതായാണ് അവർ കൂടുന്നത് എന്നറിയാം. കുരിശുപള്ളിയുടെ അടുത്ത് വണ്ടി ഇട്ടിട്ടു വെളിയിൽ ഇറങ്ങി. ചെറുതായി വേച്ച് പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഒരു സംശയം. കള്ളടിച്ച സ്ഥിതിക്ക് കുരിശു പള്ളി മാതാവിനെ നാളെ ബഹുമാനിക്കാം മുൻപോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടി. മുന്പിലായി നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പോലീസ് ജീപ്പും അതിലിരുന്നു എന്നെ നോക്കുന്ന ഒരു പോലീസുകാരനും.

ഞാൻ കുരിശുപള്ളിയുടെ ഗ്രില്ലിന്റെ നേരെ ഒരു നേർ രേഖ മനസ്സിൽ വരച്ചു, ഒരു തരത്തിൽ വീഴാതെ ചെന്ന് കന്പിയിൽ രണ്ടു കയ്യും വിരിച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ടു നിന്ന് പ്രാർത്ഥന തുടങ്ങി. ഞാൻ നന്മ നിറഞ്ഞ മറിയവും, എത്രയും ദയയുള്ള മാതാവും ചൊല്ലി നോക്കി. പോലീസ് ജീപ്പ് അനങ്ങുന്നില്ല. ആരൊക്കെയോ വന്നു പോലീസിൽ ജീപ്പിൽ കയറുന്നു, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കാനേ പോയില്ല. അപ്പോൾ ആ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്ന പോലീസുകാരൻ മറ്റുള്ളവരോട് പറയുന്നു, ദേണ്ടെ ഈ പുള്ളിയും നല്ല വീലാ, ഇങ്ങേരെ കൂടെ അങ്ങ് കൊണ്ട് പോയേക്കാം. ഞാൻ വിയർത്തു, വന്ന ഉടനെ തന്നെ രാത്രിയിൽ പോയി സ്റ്റേഷനിൽ ഇരിക്കേണ്ട ഗതികേട് എന്നിൽ വിഹ്വലതകൾ ഉണ്ടാക്കി. എന്റെ മുണ്ടിന്റെ മടിക്കുത്ത് അഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം, പിടി ഗ്രില്ലിൽ നിന്നും വിട്ടാൽ വീഴുമോ എന്ന ഭയം. മുണ്ടില്ലാതെ കുരിശുപള്ളിയുടെ ഗ്രില്ലിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്നെ പടം ഏതെങ്കിലും ദ്രോഹികൾ മൊബൈലിൽ എടുത്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ഇട്ടാൽ.... ഹെന്റമ്മോ... നല്ല റിലാക്സേഷൻ ആയേനെ...
പെട്ടെന്നു മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചു, അതെടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ശങ്കിച്ചെങ്കിലും വേറെ വഴിയില്ലാത്തതു കൊണ്ട് എടുത്തു. നോക്കിയപ്പോൾ രതീഷാണ്. "എടാ.....,നീ തിരിഞ്ഞു നോക്കരുത്. ഞങ്ങളെ പോലീസ് പിടിച്ചു, ഏതോ ഒരു പുലർകാല മോൻ ഒറ്റികൊടുത്തതാ. "

ഞാൻ ചോദിച്ചു...."അപ്പോൾ നീയും പോലീസ് ജീപ്പിൽ ഉണ്ടോ.?"
അവൻ പറഞ്ഞു.. " ഇല്ല.. രണ്ടു പേര് കയറിയിട്ടുണ്ട്, ഞങ്ങൾ പുറകിലത്തെ കാറിൽ ഉണ്ട്.നീ അവിടെ തന്നെ നിന്നോ. അല്ലേൽ പോലീസുകാർ കൊണ്ട് പോകും."

ഞാൻ ചോദിച്ചു എത്ര നേരം ഇങ്ങനെ നിക്കണം? ഇവിടെ വന്നു പിടിച്ചോണ്ട് പോകില്ലേ എന്ന്.

അവൻ പറഞ്ഞു " ഒരു അന്പത്തി മൂന്നുമണിജപം ഒക്കെ ചെല്ലി അവിടെങ്ങാനും നിൽക്ക്, അല്ലേൽ അവന്മാരു പിടിച്ചോണ്ടു പോകും. പ്രാർത്ഥിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നവനെ അവർ പിടിക്കില്ല, കാരണം ഒടുക്കത്തെ വർഗീയതയാ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ. അന്പത്തി മൂന്നുമണിയും കൊണ്ടും അവന്മാർ പോകുന്നില്ലേൽ നൂറ്റന്പത്തി മൂന്നുമണി ചെല്ലിക്കോ. ഞങ്ങൾ ഏതായാലും പോയിട്ട് വരാം."

ചെറുപ്പത്തിൽ മുട്ടേകുത്തി നിന്നു ലുത്തിനിയ ചെല്ലിയാ ഏതോ ക്രിസ്ത്യാനി പോലീസുകാരൻ ആയിരിക്കും ഡ്രൈവർ, എന്തായാലും ഇത്തിരി ഉറക്കെ പഴയ ഓർമ്മ വെച്ചു ഒരു രഹസ്യം ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങിയപ്പോളേ അവർ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്‌തു. ഞാൻ പതുക്കെ പിടി വിട്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഭാഗ്യം പോലീസുകാർ അടിച്ചുവിട്ടു പോകുകയാ. ഇനി രതീഷിനെയും കൂട്ടുകാരനേം രക്ഷിക്കണമല്ലോ. വേഗന്നുതന്നെ ഫോൺ എടുത്തു, ആരെ വിളിക്കണം? പരിചയം ഉള്ള പോലീസ്, എമ്മല്ലേ, മന്ത്രി ഏതു വേണം? വെറും ചീളു കള്ളു കേസിനു എങ്ങനാ വല്ലോരേം വിളിക്കുന്നത് എന്നാലോചിപ്പോൾ സ്ഥലത്തെ കൊച്ചു മുതലാളി ശങ്കരൻകുട്ടി എന്റടുത്ത് വന്നു. എന്റെ വാഴക്കാവരയാ, ഞാൻ പോലീസ് വണ്ടിക്കു കൈ കാണിച്ചതാ, അവന്മാരെ നിർത്തിച്ചു ഇറക്കിവിടാൻ. പക്ഷെ അവന്മാർ നിർത്തിയില്ല. പെട്ടെന്ന് തന്നെ പുള്ളിക്കാരൻ ലയൺസ് ക്ലബ് പ്രസിഡന്റിനെ വിളിച്ചു,രതീഷിന്റെ അമ്മാവനെ വിളിച്ചു, പിന്നെ ആരെയൊക്കെയോ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ ഡിസ്കസ് ചെയ്യുന്നു. ശങ്കരങ്കുട്ടിയുടെ ആത്മാർഥത എന്നെ ഹടാതാകർഷിച്ചു.

എന്തായാലും അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ രതീഷും കൂട്ടുകാരും തിരിച്ചു വന്നു. എനിക്ക് റിലാക്സേഷൻ ആയി. ശങ്കരൻകുട്ടിയോട് നന്ദി പറയാം എന്ന് കരുതി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പുള്ളിയെ കാണാനില്ല. ഞാൻ കണ്ടു, ഞാനേ കണ്ടുള്ളു എന്ന നവ്യ നായർ രീതി ആയോ എന്ന് വർണ്ണ്യത്തിൽ ആശങ്ക വെച്ചപ്പോളേക്കും രതീഷ് പറഞ്ഞു , വാ വന്നുവണ്ടിയിൽ കയറു, ഞാൻ കൊണ്ട് വിടാം. എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു, അതെന്ന കോപ്പിനാ, നീയും കള്ളടിച്ചു ഞാനും അടിച്ചു, നിന്നെ ആണെങ്കിൽ പോലീസും പിടിച്ചു.പിന്നെ നീ എന്തിനാ എന്നെ കൊണ്ട് വിടുന്നത്?

അവൻ പറഞ്ഞു, എന്റെ പൊന്നു കൂടെപ്പിറപ്പേ, ഞാൻ അടിച്ചിട്ടില്ല, കുപ്പി തുറന്നു ഒരുത്തൻ അടിച്ചപ്പോളേക്കും അവന്മാർ വന്നതാ. ഇനി നിന്നെ ഇന്ന് തന്നെ ഇറക്കാൻ വരാൻ ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് പറ്റില്ല. എന്തായാലും ഇന്ന്  മുഴുവൻ മഞ്ച് മുട്ടായി ആയിരുന്നു. അവൻ പറയുന്ന പോലെ വീട്ടിൽ പോയേക്കാം.

വീട്ടിൽ ചെന്ന് തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ഒരു കുളി ഒക്കെകഴിഞ്ഞു മുറ്റത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവിടെ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു അടിക്കുന്നു രതീഷും കൂട്ടരും. ഞാൻ ചോദിച്ചു, "അപ്പോൾ നിങ്ങടെ സ്കോച്ചു പോലീസുകാർ കൊണ്ടുപോയില്ലേ?"

"ഇല്ലെടാ, ഒരു രണ്ടു പെഗ് അവന്മാർ എടുത്തു. ബാക്കി തിരിച്ചു തന്നു. ഏതോ തക്കാളി മോൻ അവരെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ. ഞങ്ങളെ ഊതി വിസിൽ അടിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയിട്ടു ആരുടേം ഒച്ച വന്നില്ല. ആകെ രണ്ടെണ്ണം ആക്രാന്തത്തിൽ അടിച്ച രമേശിന്റെ ഊതലിൽ പോലും വിസിൽ അടിച്ചില്ല."
ഞാൻ " അതെന്ന യാത്രം കേടായിരുന്നോ"
രമേശ് " ഞാൻ അകത്തൂന്ന് ശ്വാസം വിടാതെ വായിൽ എയർ പിടിച്ചിട്ടു അത് പുറത്തോട്ടു വിട്ടു. അപ്പോൾ ഒച്ച വന്നില്ല"
ഞാൻ " അപ്പൊ പിന്നെ എന്ന മലരാനാ നിങ്ങളെ പിടിച്ചോണ്ട് പോയത്?"
രതീഷ് " പബ്ലിക് ആയി മദ്യപിച്ചതിനു"
ഞാൻ " പക്ഷെ നിങ്ങൾ ഊതിയപ്പോൾ വിസിൽ അടിച്ചില്ലല്ലോ"
കേസില്ലാ വക്കീൽ മനോജ് " നമ്മുടെ കുപ്പി ആൾറെഡി പൊട്ടിച്ചു, രണ്ടു പെഗ് എടുക്കുകയും ചെയ്‌തു. അപ്പോൾ നമ്മളെ അവർക്കു കൊണ്ട് പോകാതെ പറ്റില്ല."
ഞാൻ "പിന്നെ നിങ്ങളെ ഉടനെ വിട്ടതോ"
രതീഷ് "അവർക്കു മനസിലായി ഞങ്ങൾ കുഴപ്പക്കാർ അല്ല, നമുക്കിട്ടു പണി തന്നതാണെന്നു. പക്ഷെ വിവരം വിളിച്ചു പറഞ്ഞ ആൾ അവിടെ തന്നെ കാണും അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് പോകാതെ പറ്റില്ല. കാര്യം മനസിയത് കൊണ്ട് അവന്മാർ രണ്ടു പെഗ് എടുത്തിട്ട് കുപ്പിയും തിരിച്ചു തന്നു. പിന്നെ എപ്പോൾ എങ്കിലും രണ്ടു എം എച് വാങ്ങി കൊടുത്താൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞു."

ഞാൻ " ഏതു കുടുംബത്തിൽ പിറന്നവനായിരിക്കും ഇത് ചെയ്തത്? എന്തായാലും ശങ്കരൻകുട്ടി അന്നേരം ആരെയൊക്കെയോ വിളിച്ചു നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു. ലയൺസ് പ്രസിഡന്റിനെയും വേറെ ആരാണ്ടെ ഒക്കെ. നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ പോലീസ് വണ്ടിക്കു കൈ കാണിച്ചെന്ന അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്."

ദേഷ്യം കാരണം കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ളാസ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു രതീഷ്  " ആ പിത്രുശൂന്യൻ ആണ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. അവൻ പോലീസ് വണ്ടിക്കു കൈ കാണിച്ചപ്പോൾ നിർത്തണ്ടാ എന്ന് പറഞ്ഞത് ഞങ്ങളാ. ഒരു മാസം  മുന്പ് അങ്ങനെ നാട്ടുകാര് കൂടി പോലീസ് വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറക്കിയ മേവടയിലെ കുഞ്ഞുമോനെതിരെ ജാമ്യമില്ലാ വകുപ്പിൽ കേസെടുത്തിരിക്കുവാ. നമുക്കിട്ടു ആ പണി തരാൻ നോക്കിയതാ തെണ്ടി. അല്ലാതെ സ്നേഹിച്ചതല്ല."

പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവന്മാർ പ്രസിഡന്റിനെ വിളിച്ചു വരാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മനസിലാകാത്ത പോലെ അവരെ നോക്കി. അപ്പോൾ രതീഷ് പറഞ്ഞു.

ഇവിടുത്തെ ഏറ്റവും വലിയ നോട്ടീസ് ആണ് പ്രസിഡന്റ്. നമ്മളെ പിടിച്ച വിവരം നാട് മുഴുവൻ പാട്ടാക്കാനാണ് ശങ്കരൻ പ്രസിഡന്റിനെ വിളിച്ചത്. ഇപ്പോൾ നമ്മൾ വിളിച്ചു അവനു രണ്ടെണ്ണം കൊടുത്താൽ ആക്കാര്യം സോൾവ് ആകും. പിന്നെ അവനു പറയാം പറ്റില്ലല്ലോ നമ്മൾ രാത്രിയിൽ സ്റ്റേഷനിൽ ആയിരുന്നു എന്ന്.

എന്റെ വാ പൊളിഞ്ഞു തന്നെ ഇരുന്നു. രതീഷ് പറഞ്ഞു. " എടാ, ഇവിടെ ജീവിക്കണേൽ വലിയ പാടാ. പണി എതിലേയാ വരുന്നതെന്ന് നാല് പാടും നോക്കിയിരിക്കണം. നീയൊക്കെ അവിടെ രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചേച്ചു ഇരുന്നു മഞ്ഞും മലയും മണ്ണും മഴയും ക്ലാരയും ഒക്കെ ഓർത്ത് നൊസ്റ്റി അടിക്കുന്ന പോലെ അല്ല കാര്യങ്ങൾ. പണ്ടത്തെ പോലെ കുനിയുവൊന്നും വേണ്ട ഇപ്പോൾ. നിവർന്നു നിൽക്കുന്പോൾ തന്നെ അണ്ണാന്റെ പോയ സാധനം പോകും."

എന്തിനോ എന്റെ കരങ്ങൾ ഞാനറിയാതെ ചില അവയവങ്ങൾ തിരഞ്ഞു....



Read more...

കുഞ്ഞേപ്പ് വരും, എല്ലാം ശരിയാകും......

>> Friday, June 24, 2016

പ്രാഞ്ചിയേട്ടൻ സിനിമാ പതിമൂന്നാം തവണയും കണ്ടതിനു ശേഷമാണ് എനിക്കു ഈ അസുഖം തുടങ്ങിയത്. രണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു പെഗ്..... ഇത്തിരി ഇരുട്ട്.... ഒറ്റക്കുള്ള ഇരുപ്പ്.... ഇത്രയും ആയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഏതെങ്കിലും പരേതാത്മാക്കൾ എത്തും. സാഹചര്യവും സമയവും സന്ദർഭവും അനുസരിച്ച് എന്റെ ചാച്ച, കുഞ്ഞുപ്പാപ്പൻ, ഇളേമ്മ, അന്തോനിച്ചൻ എന്നു തുടങ്ങി ഫോട്ടോയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള അപ്പ, ഗാന്ധിജി, യേശുവേട്ടൻ, സിദ്ധാർത്തേട്ടൻ (ബുദ്ധൻ) അങ്ങനെ നല്ല ആത്മാക്കൾ മാത്രം എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ വരും. ഈയിടെ ചൂടോടെ അലിയിക്കയും വന്നാരുന്നു, ജയരാജന്റെ കാര്യവും സോഷ്യൽ മീഡിയ ട്രോളുകളും ഒക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ഒത്തിരി ചിരിച്ചു. അങ്ങനെ അവരിങ്ങനെ എന്തേലും നാട്ടുവർത്തമാനവും പൗശൂന്യവും ഒക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കും, എന്നെ ഉറക്കീട്ടു പോകും.

അങ്ങനെ രാത്രിയായി,  ചാച്ചക്കു ഒരു ആനിവേഴ്സറി കയ്യോടെ പറഞ്ഞേക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ പെഗ്ഗിൽ ഐസ് മാത്രം ഇട്ടു രണ്ടു സിപ്പ് എടുത്തിട്ടും പുള്ളിക്കാരനെ കാണാനില്ല. ഓൾഡ് മങ്ക് റമ്മായതുകൊണ്ടാണോ ഇനി? വലിയ ഗൾഫുകാരനൊക്കെ ആയിട്ടും നല്ല സ്കോച് ഒന്നും അടിക്കാതെ കണ്ട കൂതറ റമ്മും അടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ ചിലപ്പോൾ പുള്ളിക്കു പിടിക്കില്ലായിരിക്കും....

പതുക്കെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇറങ്ങി ഒരു സിഗരറ്റു കത്തിച്ചു, പുക ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഊതി ഊതി വിട്ടു. അതാ പുകയുടെ ഇടയിലൂടെ, മഞ്ഞിൽ നിന്നെന്നപോലെ പതുക്കെ വരുന്നുണ്ട് ആശാൻ, മൂന്നു നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അടുത്ത് നിന്നും ശടേന്ന്....

വാഴക്കാവരയൻ:  വണക്കം ചാച്ചെ.... ഹാപ്പി ആനിവേഴ്‌സറി...

ചാച്ച: താങ്ക്യൂ പുത്രാ... എന്നതാ ഇന്ന് കണ്ട റമ്മും ഒക്കെ അടിച്ചു സെന്റി ആകാനാണോ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഓ എന്നാത്തിനാ... പത്തു മുപ്പത്തിനാല് വർഷം ആയി. ഇനി എന്തു സെന്റിയടിക്കാനാ...

ചാച്ച: പിന്നെയെന്നാ കാണിക്കാനാ ഈ വലിച്ചു കേറ്റുന്നേ? ഭാര്യേം പിള്ളേരും നാട്ടിൽ പോയേന്റെ ഫീലിംഗ്‌സാ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഇത്തിരി ഇല്ലാതില്ല, പിള്ളേരെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു ശീലിച്ചതുകൊണ്ടു ഉറക്കം കുറച്ചു പാടാ...

ചാച്ച: പിന്നേ... പിള്ളേരെ കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നതു കൊണ്ടല്ലേ നിന്റെ ഭാര്യ പിന്നേം ഗർഭിണി ആയതു, പോടാ ഡാഷേ... നീയെന്നെകൊണ്ടു ഒന്നും പറയിക്കല്ല് ....(feeling പുച്ഛം)

വാഴക്കാവരയൻ:  ദേ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം, കാര്യം അപ്പനാണെങ്കിലും ഇപ്പോ ഭൂമിയിൽ എനിക്കാ മൂപ്പു കൂടുതൽ....

ചാച്ച: ആഹാ... എന്നാൽ അപ്പനെ കേറി ഔസേപ്പ് ചേട്ടാ എന്നു വിളിക്കെടാ...

വാഴക്കാവരയൻ: ഉം...  കാലം മാറുന്പോൾ ഒക്കെ അങ്ങനാ... മകൻ എസ് ഐ ആകുന്പോൾ അപ്പനാണെങ്കിലും സീനിയോറിറ്റി ഉണ്ടേൽ സലൂട്ടടിക്കണം.

ചാച്ച: ശരി പുത്രോ....

വാഴക്കാവരയൻ: ചാച്ചയെന്താ ഇന്ന് വെള്ള ഷർട്ടൊക്കെ മൂക്കിലെ പഞ്ഞീം ഒക്കെ മാറ്റി ഈ പൊട്ടുകളും പുള്ളികളും ഉള്ള ഷർട്ടിട്ടുകൊണ്ട് വന്നത്? ഇതിന്റെ കളറൊക്കെ മങ്ങിയല്ലോ...?

ചാച്ച: സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കളറ് മങ്ങാറില്ല മോനെ. നിന്റെ കണ്ണു അടിച്ചു പോകാറായി.. മൂപ്പു കൂടിയില്ലേ..അതാ.....

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling കലി)

ചാച്ച: ആനിവേഴ്‌സറി ഒക്കെ അല്ലെ പുത്രാ? ഒരു ചെയ്ഞ്ച് ആർക്കാണിഷ്ടമില്ലാത്തതു! പിന്നെ നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ ഈ ഷർട്ട്?

വാഴക്കാവരയൻ: ഓ.... (വിഷയം മാറ്റൽ). അതേ... ചാച്ചക്കിപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എന്നതാ പണി? ഹല്ലേലൂയാ ഒക്കെ പാടി ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാണോ?

ചാച്ച: ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലാണെന്നു നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഈ സ്വർഗ്ഗവും നരകവും ഒക്കെ എന്താന്നാ നിന്റെ വിചാരം?

വാഴക്കാവരയൻ: നമ്മക്കൊക്കെ എന്തു വിവരം ചാച്ചെ, കൊച്ചായിരുന്നപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞു തന്നിരിക്കുന്ന പോലെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു വെളുത്ത താടിയും മുടിയും ഉള്ള ദൈവത്തെ നമ്മളെല്ലാം കൂടി സ്തുതിച്ചോണ്ടിരിക്കും...നരകത്തിലാണേൽ ഭയങ്കര പീഡകളും... കൂടുതൽ അറിയാനായി അവിടം വരെ പോയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചു വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. നിങ്ങളൊട്ടു പറഞ്ഞു തരികേം ഇല്ല. 

ചാച്ച: മോനേ... അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഇത്തിരി പാടാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് നിന്റെ ശരീരം എന്താണെന്നു നിനക്കറിയാമോ? 

വാഴക്കാവരയൻ: എന്റെ ചാച്ചേ, അതൊക്കെ ഞാൻ രണ്ടു വർഷം മുന്പ് പാപ്പിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തതാ. കണ്ണ് മൂക്ക്.....

ചാച്ച: പോടാ മണകുണാഞ്ഞാ, വെറുതെയല്ല നീ വെറും ഉണ്ണാക്കൻ ആണെന്ന് നാട്ടുകാര് പറയുന്നത്. ശരീരത്തിൽ എത്ര കോശങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നറിയാമോ? ഒരു കോശത്തിനു എത്ര ദിവസം ആയുസുണ്ടെന്നു അറിയാമോ? മിക്കവാറും കോശങ്ങൾക്കും വെറും വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങളെ ആയുസ്സുള്ളൂ. കണ്ണിന്റെ ലെൻസും നട്ടെല്ലിലെ നാഡികളും തുടങ്ങി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന വളരെ കുറച്ചു കോശരൂപങ്ങൾ ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കിയൊക്കെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പല പ്രാവശ്യം മാറിയിട്ടുണ്ട്‌. അതായത് നീ എന്നതു തന്നെ പലപ്രാവശ്യം മാറിയ ഒരു നീ ആണ്. കൂടാതെ കുറെയധികം കോശങ്ങളും പിന്നെ അനവധി ബാക്ടീരിയ, വൈറസ്, പരാദജീവികൾ ഇതെല്ലാം കൂടിയുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ് ആണ്. 

വാഴക്കാവരയൻ: അപ്പോൾ പിന്നെ ഭൂമിയും അങ്ങനെ പല സംഗതികൾ കൂടിയ ഒരു വലിയ മനുഷ്യൻ  ആവുമോ?

ചാച്ച: (feeling ചിരി)... സൂക്ഷ്മാണു മുതൽ പരമാണു വരെ അങ്ങനെയൊക്കെ നിനക്കറിയില്ലാത്ത എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ..!

വാഴക്കാവരയൻ: വെറുതെ മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കാതെ പോ ചാച്ചേ... 

ചാച്ച: ഓ ഇനിയും അതെന്തു പിടിപ്പിക്കാനാ... (feeling ആക്കൽ).. അതൊക്കെ പോട്ടെ, ഫക്കിന്റെ അർത്ഥം ചോദിച്ച കറിയാച്ചനെ നീ എങ്ങനെ ഒതുക്കി. എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുത്തോ?

വാഴക്കാവരയൻ: അതിന്റെ അർത്ഥം എന്നുള്ളതിൽ കൂടുതൽ അതു ബാഡ് വേർഡ് ആണെന്നുള്ളതും അതു പാപം ആണെന്നുള്ളതും ആണ് അവന്റെ പ്രശ്‌നം. അതു ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കും തോറും അതവന്റെ മനസ്സിൽ വന്നു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും, ദേഷ്യം വരുന്പോൾ വിളിക്കാൻ തോന്നും. 

ചാച്ച: എന്നിട്ടു നീ എന്തു ചെയ്‌തു? നിന്റെ കാര്യം ആയതുകൊണ്ട് ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞോ കാണിച്ചോ കൊടുത്തിരിക്കും...

വാഴക്കാവരയൻ: എല്ലാവരേം പോലെ കളിയാക്കലാ അല്ലെ? ഊം... ഞാൻ അവനു ഓഷോയുടെ ഒരുസ്‌പീച്ച് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഫക്ക് എന്ന വാക്കു നാമം, ക്രിയ, വിശേഷണം, നവരസങ്ങൾ ഒക്കെ ആയി ഉപയോഗിക്കുന്ന കുറച്ചു പദപ്രയോഗങ്ങൾ അതിൽ ഉണ്ട്. അതൊരു വലിയ കാര്യമല്ല എന്നു തോന്നിയാൽ പ്രശ്നമില്ലല്ലോ. വെറുതെ ഉള്ള കുറ്റം ബോധം ഒക്കെ പിഞ്ചു മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കി അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം കെടുത്തരുതല്ലോ.

ചാച്ച: എന്നിട്ടു അവനു ആത്മവിശ്വാസം വന്നോ? നിന്നെയൊക്കെ ഓഷോ പറഞ്ഞ നാമവിശേഷണം കൂട്ടി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ?... (feeling  കളിയാക്കൽ)

വാഴക്കാവരയൻ: വെറുതെയല്ല നേരത്തെ വിളിച്ചോണ്ട് പോയത്. മനുഷ്യനെ ഇങ്ങനെ കളിയാക്കരുത്, കാര്യം ഒരു ഓക്കൻ ആണെങ്കിലും സ്വന്തം മോനല്ലേ.... 

ചാച്ച: പോട്ടെടാ..... നീമിടുക്കനാടാ.... നല്ല മനുഷ്യനാ ...

വാഴക്കാവരയൻ: ..ശരിക്കും ഉള്ളതാണോ അതോ ഇതും ആക്കിയതാണോ?

ചാച്ച: അതു പോട്ടെ.... കുഞ്ഞുവാവ ഉണ്ടാകുന്നതെങ്ങനെ എന്നു ചോദിച്ച പിള്ളേരെ നീ എങ്ങനെ ഒതുക്കി?

വാഴക്കാവരയൻ: ഇന്നത്തെ കാലത്ത് അതിനാണോ പാട്, ഒരു യുട്യൂബ് വിഡിയോ അങ്ങു കാണിച്ചു. ബീജം വന്നു അണ്ഡത്തിൽ യോജിക്കുന്നതും, കുഞ്ഞു വലുതായി പുറത്ത് വരുന്നത് വരെയുള്ള സംഭവങ്ങൾ നല്ല ഡീറ്റൈൽ ആയി പറയുന്നുണ്ട്. 

ചാച്ച: എന്നിട്ടു എല്ലാം മനസ്സിലായോ പിള്ളേർക്ക്?

വാഴക്കാവരയൻ: എല്ലാർക്കും കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചാ സ്റ്റേജുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഭയങ്കര പേടിയായിരുന്നു. ആ പേടി കണ്ടപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ചു...മൂന്നും എന്റെ പിള്ളേർ തന്നെ എന്നു.... കറിയാച്ചന് ആകെ സങ്കടം. അണ്ഡത്തിൽകയറിപ്പറ്റുന്ന ഒരു ബീജം ഒഴികെ ബാക്കിയുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ബീജങ്ങൾക്ക് എന്തു സംഭവിക്കും എന്നോർത്ത്... സത്യത്തിൽ എന്തൊരു മത്സരം ആയിരിക്കും അല്ലേ? അതേ... ചാച്ചേ... ബാക്കിയുള്ള ബീജങ്ങൾ സത്യത്തിൽ മരിച്ചു പോകുവാണോ? അതൊക്കെ ഓരോ ജന്മങ്ങൾ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ?

ചാച്ച: നീ എന്തൊരു കൊണാപ്പൻ ആണെടാ... നിനക്കു പോലും മനസ്സിലാകാത്ത കാര്യമാണോ പിള്ളേർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്?

വാഴക്കാവരയൻ: അങ്ങനെ പറയരുത് ചാച്ചേ... കാര്യം ഞാൻ ഇതൊക്കെ കാണിച്ചു അവന്മാരെ അഡ്‌ജസ്‌റ് ചെയ്തെങ്കിലും ബസിലെ ചേട്ടന്മാർ അവന്മാർക്ക് വിശദമായി കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു എന്നു കോക്കു പറഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോൾ പാപ്പിക്ക് ഇവന്മാർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തോളും. 

ചാച്ച: എന്നതാ പറഞ്ഞത് എന്നു അവന്മാർ പറഞ്ഞോ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഹേയ് ഇല്ല 

ചാച്ച: നിനക്കില്ലാത്ത വിവേചന ബുദ്ധി അവർക്കുണ്ട്... ആശ്വാസം...

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling രൗദ്രം) ഓർമ്മ വെച്ചപ്പോൾ മുതൽ കേൾക്കുന്നതാ... ഓക്കൻ, ഉണ്ണാക്കൻ, പൊട്ടൻ, മണുങ്കൂസ്, പേടിത്തോണ്ടാൻ... മടുത്തു..   ഞാൻ തന്ന ഹാപ്പി ആനിവേഴ്സറി തിരിച്ചെടുക്കുവാ....

ചാച്ച: പോട്ടെടാ.. എന്റെ ചക്കരയല്ലേ നീ... നിന്നെ എനിക്കറിയാം... 

വാഴക്കാവരയൻ: (ആശ്വാസം... സന്തോഷം.. ) (കെട്ടിപിടിച്ചൊരു ഉമ്മ കൊടുക്കാൻ തോന്നി)

ചാച്ച: ആട്ടെ... ഭാര്യയെ സ്‌കാൻ ചെയ്‌തിട്ടു കൊച്ചു പെണ്ണാണോ...?

വാഴക്കാവരയൻ: നിങ്ങടെയൊക്കെ രീതി അനുസരിച്ചു ആരോടും മിണ്ടരുത്, നേരത്തെ ഉടുപ്പു വാങ്ങരുത്, കൊച്ചിന് അമ്മാവൻ കാലുണ്ടോ, അങ്ങനെയൊക്കെ എത്ര ടെൻഷനുകളാ, രീതികളാ...? ഗർഭിണി ആണെന്നു പോലും നിങ്ങൾ പറയില്ലല്ലോ...?

ചാച്ച: എന്നിട്ടു നിന്റെ കാര്യം അറിയാത്തതായി ഇനി ആരുണ്ട്? നീ കൊച്ചിന് പേരുവരെ ഇട്ടെന്നാണല്ലോ പാണന്മാർ പാടുന്നത്?

വാഴക്കാവരയൻ: എന്റെ മറിയാമ്മക്കുവേണ്ടി ഇനിയും ശ്രമിക്കണം ചാച്ചേ... ഈ പ്രാവശ്യം കുഞ്ഞേപ്പാ വരുന്നത്.... ഞാൻ അവനു ഉടുപ്പു വരെ വാങ്ങി. എന്നാ കോപ്പു നോക്കാനാ... 

ചാച്ച: അല്ല പിന്നെ, നാലാണ്മക്കൾ ഉള്ള തന്തയായി നിനക്കു വിരിഞ്ഞു നിന്നു കൂടെ?

വാഴക്കാവരയൻ: ഉവ്വ, മക്കളെ കണ്ടും മാന്പൂ കണ്ടും മയങ്ങരുത് എന്നല്ലേ കവി പാടിയിരിക്കുന്നേ... (feeling ഓൾഡ് മങ്ക് എഫക്ട്‌ ).. എല്ലാവരും പെൺകൊച്ചായിരിക്കട്ടെ എന്നാശംസിച്ചു. ആൺകോച്ചാണ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒത്തിരി പേർ പറഞ്ഞു, നാലാമത്തെ കൊച്ചു ആണാണെങ്കിൽ ലോകം കീഴടക്കും എന്ന്.... അതു ശരിക്കും നാലാമത്തെ ആൺകൊച്ചു എന്നാണോ അതോ നാലാമത്തെ കൊച്ചു എന്നാണോ?

ചാച്ച: ആശ്വാസം... അതല്ലേ എല്ലാം....

വാഴക്കാവരയൻ: വിശ്വാസം എന്നല്ലേ ചാച്ചേ.... അതു പോട്ടെ, ചാച്ച നാലാമത്തെ ആണല്ലേ? ഇനി മൊത്തത്തിൽ നാലാമത്തെ ആണെങ്കിൽ ഇഷ്ടം പോലെ ആൾക്കാർ ഉണ്ടല്ലോ....

ചാച്ച: മോനെ... അങ്ങനെ നിയമങ്ങളോ രീതികളോ അതിനില്ല. ഓരോ ജന്മവും അതിന്റെതായ രീതിയിൽ പോകും. അത്ര തന്നെ... നിന്റെ മക്കൾ ഒക്കെ മിടുക്കന്മാരാ... നിന്റെ സന്പാദ്യം അവരാണ്. 

വാഴക്കാവരയൻ: എന്നാൽ ഞാൻ ഒരു പെഗ്ഗും കൂടെ എടുത്തിട്ടു വരട്ടെ ചാച്ചേ ....

ചാച്ച: വേണ്ടെടാ മോനേ... നീ ഇപ്പോൾ നല്ല പൂസാ....

വാഴക്കാവരയൻ: (feeling സങ്കല്പം) ഇപ്പൊ ചാച്ച ശരിക്കും ഉണ്ടാരുന്നെങ്കിൽ എങ്ങനെ ഇരുന്നേനെ? തിലകനെ പോലെയാണോ, നെടുമുടിയെ പോലെയാണോ അതോ ഒടുവിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണനെ പോലെയാണോ.... (ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങൾ മനസ്സിൽ വന്നു തുടങ്ങി)

ചാച്ച: പലവിധ ഭാവങ്ങൾ കൂടിയതല്ലേ മോനേ മനുഷ്യജീവിതം.... അവരുടെയൊക്കെ ഭാവങ്ങൾ ആയിരിക്കുമോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും എല്ലാവർക്കുമില്ല എന്നു മാത്രം ഓർക്കുക. നിനക്കു നിന്റെ അപ്പനെ ചെറുപ്പത്തിലേ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അതേ അളവിൽ നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, എനിക്കു എന്റെ ഭാര്യയെ, നാലു മക്കളെ, എന്നെ ഇഷ്ടപെട്ട ഒത്തിരി കൂടപ്പിറപ്പുകളെ...  എല്ലാം പിരിയേണ്ടി വന്നു. കൊഴിയുന്ന ഓരോ നിമിഷവും തിരിച്ചു വരില്ല എന്നതുപോലെ, ജീവനും പോകും.....തിരിച്ചു വാരാനാകാതെ.....

വാഴക്കാവരയൻ: ചാച്ചേ... എന്റെ ദേഹത്തും കരങ്ങളിലും കിടന്നാണ് പിള്ളേർ ഉറങ്ങുന്നത്. ആരും ഇല്ലാത്തതു കാരണം ആകെ ഒരു ഏകാന്തത... ചാച്ചയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഉറപ്പായും ഞാൻ ഇന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചേനെ....  ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ചോദിക്കുവാ... പറ്റുവോ?...ഇല്ല അല്ലെ....

ചാച്ച: ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ തിരിച്ചു കിട്ടാത്തതായി പലതുണ്ട് മോനെ ഈ ലോകത്ത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഉള്ള സമയത്ത് അനുഭവിക്കുക, സന്തോഷിക്കുക.

വാഴക്കാവരയൻ: ഇനി എന്നാ സന്തോഷിക്കാനാ ചാച്ചേ... പണ്ടൊക്കെ എന്നും വലിയ പ്രതീക്ഷകൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ ഒക്കെ ആയിരുന്നു. ഫുട്‍ബോൾ കളിക്കാരൻ, ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരൻ, സിനിമാ നടൻ, പ്രധാനമന്ത്രി, മാഫിയ കിങ്, റാലി ഡ്രൈവർ, ബിസിനസ് മാഗ്നറ്റ്... അങ്ങനെ എത്ര സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു....! ഒരു പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ആയിത്തുതീർന്നേനെ, അല്ലേ ചാച്ചേ..?

ചാച്ച: അതുകൊണ്ടു നിനക്കൊരു നോർമൽ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ പറ്റി. എന്തെങ്കിലും ഒന്നു മാത്രം നേടണമെങ്കിൽ അതിനായി ഒത്തിരി നഷ്ടപ്പെടുത്തണം.... നിനക്കെല്ലാത്തതിന്റെയും അരികുപറ്റി നടക്കാൻ സാധിച്ചു, അതു തന്നെ വലിയ കാര്യം.

വാഴക്കാവരയൻ:  ഉവ്വ...വയസ്സനായി, ക്ഷീണം ആയി, ആരോഗ്യം കുറഞ്ഞു. സ്വപ്നങ്ങൾ പോലും മങ്ങിത്തുടങ്ങി. മക്കളുടെ ഒക്കെ മുന്പിൽ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നു ചുരുണ്ടു കൂടി ഏതോ ഒരു സംരക്ഷണയിൽ എല്ലാം മറന്നു ഒന്നു കിടക്കാൻ മോഹം....

ചാച്ച: നീ നല്ല പൂസാ.... സെന്റി അടിക്കാതെ പോയി കിടക്കൂ...
(ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറകോട്ടു നടന്നുകൊണ്ടു......) സങ്കടപ്പെടേണ്ട മോനെ...നിന്റെ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടടാ..... നീ ധൈര്യമായി ഇരിക്കൂ.... അവൻ വരുവല്ലേ....

"കുഞ്ഞേപ്പ് വരും.... എല്ലാം ശരിയാകും...."


ഒരു ഫ്ലയിങ് കിസ്സ് നൽകി ചാച്ച നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി....... ശരിക്കും ഒരുമ്മ തരാൻ ചാച്ചക്കും കൊതിയുണ്ടെന്നു എനിക്കു തോന്നി....






Read more...

Jaalakam

ജാലകം

About This Blog

Lorem Ipsum

  © Blogger templates Inspiration by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP