ഞാനൊരു പാവം പാലാക്കാരന്‍

ഓർമ്മകൾ

>> Sunday, June 24, 2018

കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ വിത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു. സാധാരണ എല്ലാവർക്കും തന്നെ പട്ടി, പൂച്ച, ആട്, കോഴി, പശു എന്ന് തുടങ്ങിയ വളർത്തു മൃഗങ്ങൾ തുടങ്ങി  സിംഹം പുലി തുടങ്ങിയ വന്യമൃഗങ്ങളോടായിരുന്നു പ്രിയം. വ്യത്യസ്തനാം ഒരു  ബാലനായ എനിക്ക് വളർത്താൻ ഏറ്റവും ഇഷ്ടം കുരങ്ങനെയും മയിലിനെയും ആയിരുന്നു. ഞാനൊരു ഭൂലോക പേടിത്തൊണ്ടനായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ വിത്യസ്തനായത് എന്നാണു ശത്രുക്കൾ പറഞ്ഞു പരത്തിയിരുന്നത്. പട്ടികുഞ്ഞുങ്ങളെയും കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഒക്കെ എത്ര ഓമനിച്ചു വളർത്തിയാലും അവർ നേരെ നിക്കാറാകുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മളെ ഓടിച്ചു കടിയും കൊത്തും തരാൻ തുടങ്ങും, പിന്നെ ശത്രുക്കളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യം ഇല്ലല്ലോ. എന്തായാലും എന്റെ കുരങ്ങൻ പ്രേമത്തിന് കാരണം വേറൊന്നുമല്ല, നമുക്ക് കയറാൻ പ്രയാസമുള്ള മരങ്ങളും അതിൽനിന്നും കിട്ടുന്ന പഴങ്ങളായ ആനിക്കാവിള(ആഞ്ഞിലി), കരിക്ക്, നാട്ടുമാങ്ങാപ്പഴം  ഇതൊക്കെ   പറിക്കാൻ കൂട്ടുകാരനായ കുരങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാമല്ലോ. ഇഷ്ടം പോലെ മയിൽ‌പീലി പുസ്തകത്തിൽ വെക്കുകയും ക്ലാസിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് സമ്മാനം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യാമല്ലോ എന്നുള്ളതായിരുന്നു മയിൽ പ്രേമത്തിന് കാരണം.

അങ്ങനെ അടക്കാകുരുവി ചെത്തിപ്പൂവിൽ വന്നിരുന്നു ബാലൻസ് ചെയ്തു തേൻ കുടിക്കുന്നതും, കുഴിയാന മണ്ണിൽ കുഴിയെടുത്തു പോകുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു ബാല്യം ഒഴുകി പോയി. കൗമാരവും യൗവനവും ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ലാതെ വെറുതെ പോയി. ദാമ്പത്യം വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ തട്ടിയും മുട്ടിയും തടവിയും ഒക്കെ പോകുന്നു. വെറുതെയിരിക്കാൻ ഒട്ടും സമയം കിട്ടാഞ്ഞതുകൊണ്ടു തട്ടീം മുട്ടീം പിള്ളേർ നാലെണ്ണം ആയി. അവർ തിരിച്ചു കടിക്കാനുള്ള പ്രായം ആകാത്തത് കൊണ്ടും, പക്ഷി മൃഗാതികളുടെ കാഷ്ട, പൂട ജംഗമ വസ്തുക്കളോട് താല്പര്യം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും, ഒരു ഫിഷ് ടാങ്ക് മാത്രം വീട്ടിൽ വെച്ചിരുന്നു. പിള്ളേര് നാലായതു കൊണ്ട് ഇനി തട്ടും മുട്ടും നടന്നാൽ വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ, കൂട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും കൂമ്പിനിടിക്കും എന്നുറപ്പുള്ളതു കൊണ്ട് കുറച്ചു ഗപ്പി, മോളി, പ്ലാറ്റി എന്നീ പ്രസവിക്കുന്ന മീനുകളെ വളർത്തി അവയുടെ പ്രസവവും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഒക്കെ കണ്ടു ആശാ തീർത്തിരിക്കുന്ന കാലം.

രാവിലെ ഉണക്കാനിട്ട ഷഡ്ഢി എടുക്കാൻ പോയ മൂത്ത പുത്രൻ കറിയാച്ചൻ ആണ് അത് കണ്ടത്, കടുത്ത ചൂടിൽ പറക്കാനാവാതെ ബാൽക്കണിയിൽ വന്നിരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു പക്ഷി. നമ്മുടെ  അടക്കാകുരുവി പോലെ തീർത്തും ചെറിയ, നല്ല  പോലെ സ്പീഡിൽ പറക്കുന്ന ഒരു കിളി. അനങ്ങാൻ വയ്യാതിരുന്നത് കൊണ്ട് അവൻ അതിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. ഞങ്ങൾ വെള്ളം കൊടുത്തു, കുടിക്കാതെ ഇരുന്ന അതിന്റെ വായിൽ ഞാൻ വിരലിൽ വെള്ളം തൊട്ടു നനച്ചു കൊടുത്തു.  എന്റെ കൈ വിരലുകളിൽ നിന്നും അത് വെള്ളം തുള്ളി തുള്ളിയായി കുടിച്ചു. പ്രാണൻ പിടയുന്ന ഒരു ജന്മം, അതിനെന്തു ശത്രു അല്ലെങ്കിൽ മിത്രം



 അങ്ങനെ കുട്ടികൾ കൊടുത്ത അരിപൊടിയിലും പഴങ്ങളിലും ഒക്കെ എന്തോ കഴിച്ചു, ആവശ്യത്തിന് വെള്ളവും കുടിച്ചു ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് അതിനു നല്ല ജീവനായി. ബാൽക്കണി തുറന്നിട്ടിട്ടും അത് പോയില്ല, വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പറന്നു നടന്നു.

അങ്ങനെ മൂന്നാം ദിനം രാത്രിയിൽ പതിവ് ഓൾഡ് മോങ്ക് മാറ്റി ഒരു Hoegaarden ബിയർ അടിച്ചു ഇങ്ങനെ ചിന്തകളിൽ ഊളിയിട്ടിറങ്ങിയ നേരം. ഒരു ജീവൻ രക്ഷിച്ചെടുത്ത ചാരിതാർഥ്യത്തിൽ ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ, ആയുസ്സിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെ പലവിധ ചിന്തകൾ കൊണ്ട് കലുഷിതമായ മനസ്സുമായി ഇരിക്കുന്നു.

അപ്പോളാണ് പാപ്പി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ബാൽക്കണിയിൽ വന്നത്. കയ്യിൽ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ പക്ഷി. പുറകെ എല്ലാവരും എത്തി, എല്ലാവർക്കും സങ്കടമായി. രണ്ടു തുള്ളി എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും വീണു, ഇരുട്ടത്ത്. ഫ്രിഡ്ജിനു പുറകിൽ പോയിരുന്നപ്പോൾ ഷോക്കടിച്ചതാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്ന് ഭാര്യ പറഞ്ഞു. അവരോടു പോയി കിടക്കാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചിരുന്നു.

ആ കിളിയുടെ ആയുസ് എത്രയായിരുന്നിരിക്കും? നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വരാനും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇത്തിരി വെള്ളം കുടിക്കാനും അതിന്റെ തലയിൽ എഴുതി വെച്ചിരുന്നോ?  ഇനി നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ആരുടെയെങ്കിലും പുനർജന്മമായി വന്നതാണോ? മരിച്ചു പോയ എന്റെ ചാച്ചയുടെ ആത്മാവായിരിക്കുമോ?

ആ ചിന്തയിൽ ഞാൻ ഒന്ന് കുലുങ്ങി. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചു മരിക്കാനായി വന്ന വെറും ഒരു കിളിയോ അതോ ?

കൈ പിടിച്ചു നടത്താൻ, വഴക്കു പറയാൻ, ഉപദേശിക്കാൻ, സ്നേഹത്തിന്റെ നോട്ടം പകരാൻ എല്ലാറ്റിനും അവസാനം മക്കളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി വെള്ളം കുടിച്ചു മരിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയ  ഒരു പാവം കറിയാച്ചൻ എന്ന ഞങ്ങളുടെ ചാച്ചയുടെ മരണത്തിനു ഇന്ന് 36 വയസ്.

കല്യാണത്തിന് പള്ളിയിൽ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് സ്തുതി കൊടുക്കാൻ നേരം ഒരു നഷ്ടബോധം തോന്നിയിരുന്നു എങ്കിലും കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകുന്ന വരെ എന്റെ നഷ്ടങ്ങൾ വലുതായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇന്നിപ്പോൾ എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ സ്‌നേഹിക്കുമ്പോൾ, അവരെപ്പറ്റി എനിക്കുള്ള കരുതൽ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, എന്റെ സഹോദരങ്ങൾക്കുള്ള നഷ്ടവും കഷ്ടവും കാണുമ്പോൾ...... ഞാനറിയുന്നു ഞങ്ങളുടെ  നഷ്ടം എത്ര വലുതായിരുന്നു എന്ന്.


Read more...

അമ്മ

>> Sunday, May 13, 2018

അമ്മ ദിനം, വനിതാ ദിനം, ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, ഓ എം കെ വി, മീൻ വറുത്തത് എന്നിങ്ങനെ പല കാര്യങ്ങൾ ദിവസേന കേട്ടിരുന്നപ്പോളാണ് സ്ത്രീകളെ പറ്റി എനിക്കുള്ള അഭിപ്രായം എന്തെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചത്. ചെറുപ്പകാലത്ത് അമ്മ, വല്യമ്മ, രണ്ടു പെങ്ങന്മാർ, സ്‌കൂളിലെ നിഷ്കളങ്ക / വൺവേ പ്രണയിനികൾ എന്നിങ്ങനെ തുടങ്ങി, മടിയനും അരസികനും ആയ എന്നെ സഹിച്ചു പൊറുത്തു, സന്തോഷകരമായ ഒരു ദാമ്പത്യം കൊണ്ടുപോകുന്നതിൽ വലിയ ഭാഗം വഹിക്കുന്ന ഭാര്യ എന്ന സ്ത്രീയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു എന്റെ പെണ്ണുങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം. എങ്കിലും കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീയുടെ തട്ട് ഇപ്പോഴും ഇത്തിരി ഉയർന്നിരുന്നു. വേറെ ആരാകാൻ, എന്റെ അമ്മ തന്നെ.

പത്തറുപതു വർഷം മുമ്പ്, ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അറുപതുകളിൽ പത്താം ക്ലാസൊക്കെ തന്നെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ വിദ്യാഭ്യാസംആയിരുന്നിരിക്കണം. എന്നാൽ വിവേകമുണ്ടായിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജനിച്ചതിനാലാവണം, അമ്മ വീണ്ടും പഠിച്ചു.  ചങ്ങനാശേരി അസംഷനിൽ നിന്നും ഡിഗ്രിയെടുത്തു. അവിടെത്തന്നെ എസ് ബി കോളേജിൽ നിന്നും മാസ്റ്റർ ഡിഗ്രി എടുത്തു. തിരുവന്തപുരത്ത് നിന്നും ബി എഡും എടുത്തു. ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്, അന്നത്തെ കാലത്ത് എങ്ങനെ പഠനം തുടരാറായി എന്നുള്ളത് എനിക്ക് ഇന്നും ഒരു വലിയ ചോദ്യമാണ്.

ധൈര്യവതിയായിരിക്കണം അന്നത്തെ അമ്മ. ഹോസ്റ്റലുകളിൽ നിന്നു പഠിക്കാനും തനിയെ  യാത്ര ചെയ്യാനും ഒക്കെ കുറച്ചു ധൈര്യം ഒക്കെ വേണ്ടിയിരിക്കുമല്ലോ അന്നത്തെ കാലത്ത്. തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും പാലാക്കുള്ള ഏക വണ്ടിയിൽ വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോൾ അമ്മ മാത്രമായിരിക്കും ചില സമയങ്ങളിൽ സ്ത്രീയായുണ്ടാകുക. അന്നത്തെ നീണ്ട യാത്രയുടെ അവസാനം, വീടിന്റെ പടിക്കൽ നിർത്തി തരുന്ന പാലാ ഫാസ്റ്റിന്റെ ഡ്രൈവർ, അമ്മയും വല്യപ്പനും പതിനെട്ടാം പടി കയറുന്ന വരെ ലൈറ്റിട്ടു കൊടുത്തിരുന്ന സന്മനസ്. അവർക്കും ബഹുമാനം ആയിരുന്നിരിക്കാം ആ സ്ത്രീയെ. പിന്നീട് ഗുരുവായൂർ ലിറ്റിൽ ഫ്‌ളവർ കോളേജിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു, കുറച്ചു നാൾ. ഇടക്കൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് അമ്മയുടെ കൂടെ പഠിച്ച, പഠിപ്പിച്ച കൂട്ടുകാരികളുടെ ഒക്കെ കാര്യങ്ങൾ, ടീച്ചേഴ്സിന്റെ കാര്യങ്ങൾ, അവരുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു രസങ്ങൾ.

വളരെ മിടുക്കിയായിരിക്കണം അമ്മ, അനിയത്തിമാർക്കും അനിയന്മാർക്കും ഒക്കെ മാതൃകയായിരുന്നിരിക്കണം. വലിയപ്പനും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അമ്മയെ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് കല്യാണം, മൂന്നാലു കുഞ്ഞുങ്ങൾ, അങ്ങനെ ജീവിതം മറ്റൊരു ചാലിലൂടെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിക്കാണും. എന്തായാലും അതിനു ശേഷമാണ് ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മയിൽ ഉള്ള ഇന്നത്തെ അമ്മയുടെ രൂപം പിറന്നത്.

ഭർത്താവ് മരിച്ചു, നാല് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ഏല്പിച്ചു, കിഴക്കൻ മലയോരങ്ങളിലെ എൽ പി സ്‌കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, നൊന്തുകരഞ്ഞുകൊണ്ടാവണം അവിടെ ഓരോ ആഴ്ചയും തള്ളി നീക്കിയത്. അവിടുത്തെ ഹെഡ്മാസ്റ്ററെക്കാളും യോഗ്യതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അമ്മ തുല്യ വേതനത്തിനു പരാതി പറഞ്ഞില്ല. വാരാന്ത്യത്തിൽ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കൂടെ കിടക്കാൻ അടിയുണ്ടാക്കുന്ന നാലുമക്കളെയും ഊഴം വെച്ചു ചേർത്തു കിടത്തുമ്പോൾ ആണാണോ പെണ്ണാണോ എന്നു തുന്നിച്ചു നോക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നു അമ്മ. മറിച്ചു, പെൺകുട്ടികൾക്ക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽകെട്ടി ചെല്ലുന്ന വീട്ടിൽ എങ്ങനെയാണെന്നറിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഇടക്കൊക്കെ ചില അലവൻസും കൊടുത്തിരുന്നു. അമ്മവീട്ടിലെ ചടങ്ങുകൾക്കെല്ലാം നല്ല കാര്യപ്രാപ്തിയോടെ, എന്നാൽ ഒരു വിധവക്ക് സമൂഹത്തിലുണ്ടായിരുന്ന മുൻവിധികളെയും അശുഭ നിമിത്തങ്ങളെയും പറ്റി തികഞ്ഞ ബോധ്യത്തോടെ, അകത്തളങ്ങളിൽ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ, ഒന്നിലും അമ്മ  പരാതി പറഞ്ഞതായി അറിയില്ല. കുറച്ചു ബന്ധുക്കളെങ്കിലും ഞങ്ങളോടടുത്താൽ സഹായം കൊടുക്കേണ്ടി വരും എന്ന്ചിന്തിച്ചു അകന്നു നിന്നിരിക്കണം, പെരുമാറിയിരിക്കണം. പക്ഷെ ആരുടെയും കാര്യം ഒരു പരാതിയായി  പറഞ്ഞിട്ടില്ല, അതൊരു വിധിയായി കരുതിയാതെ ഉള്ളൂ.

ജീവിത യാത്രകൾക്കിടയിൽ ഏതെങ്കിലും മൂലയിൽ വെച്ചു എപ്പോളെങ്കിലും തന്റെ പഴയ സഹപാഠികളെ ഒക്കെ കണ്ടപ്പോഴൊന്നും, അവരുടെ ജീവിതാവസ്ഥയോ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയോ ഒന്നും അമ്മയെ ഒരു താരതമ്യത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചതായി അറിയില്ല. സമത്വം അല്ലെങ്കിൽ തുല്യത എന്നൊന്നില്ലെന്ന ജീവിത സത്യം പറഞ്ഞു തരാൻ അമ്മക്കല്ലാതെ വേറാർക്കു പറ്റും?

ടീച്ചർ, ടീച്ചറമ്മ, എന്നു തുടങ്ങി മമ്മി എന്ന് സ്വന്തം അമ്മയെ വിളിക്കുകയും അമ്മ എന്ന് എന്റെ അമ്മയെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. അമ്മ ഉരുട്ടി നൽകുന്ന ചോറുരുളകൾക്ക് പ്രത്യേക രുചി ഉള്ളതായി പറഞ്ഞു കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോൾ പലരും ആ കൈയ്യിൽ നിന്നും കഥകൾ കേട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്നും പലരുടെയും സ്നേഹവും ബഹുമാനവും കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നാറുണ്ട്.

ഇങ്ങനെയുള്ള നല്ല സ്ത്രീകളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുമ്പോളാണ്, സ്ത്രീകളെ / വ്യക്തികളെ ബഹുമാനം തോന്നുന്നത്. മോശക്കാരായ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ലോകത്തിൽ പണ്ടും ഉണ്ട്, ഇന്നും ഉണ്ട്. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയും മാർഗരറ്റ് താച്ചറും ഒന്നും പുരുഷന്മാർ അല്ലായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് അവർക്കു ഓരോ രാജ്യങ്ങൾ ഭരിക്കാൻ സാധിച്ചു എന്നുള്ളപ്പോൾ, ഇന്നും ഫെമിനിസ്റ്റുകളായി ആൺ വർഗ്ഗത്തെ പഴിചാരി നടക്കുന്ന ചില പാഴ് ജന്മങ്ങളെ ഒക്കെ എന്ത് പറയാൻ.

ഇന്നിപ്പോൾ മക്കളുടെയും, കൊച്ചുമക്കളുടെയും ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളിൾ വേവലാതി പൂണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അമ്മ. പണ്ടത്തെ അമ്മയുടെ ഒരു നിഴൽ മാത്രമായിരിക്കണം ഇന്നത്തെ അമ്മ. ധൈര്യമൊക്കെ ചോർന്ന്, ആധിയും വ്യാധിയും ഒക്കെയായി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.

സന്തോഷിക്കാൻ മറന്നു പോയ അമ്മയെ വീണ്ടും ഒന്ന് ചിരിപ്പിക്കാൻ, സന്തോഷത്തിന്റെ കുറച്ചു നാളുകളെങ്കിലും സമ്മാനിക്കാൻ, ഞങ്ങൾക്കാവുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു പക്ഷെ പരിഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ കുറച്ചു നാളുകൾ എങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ  കഴിയാൻ ആ അമ്മക്ക് പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ, ജീവിതം എന്നത് ചിലർക്കെങ്കിലും വളരെ അർത്ഥമില്ലാത്തതായി തീരുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത് .

പക്ഷെ ചിന്തകൾ ഇങ്ങനെ കൂലംകുഷമാകുമ്പോൾ, സ്വതവേ പരാജിതൻ എന്ന വിലയിരുത്തൽ ഉള്ള ഞാൻ, ഒരു വലിയ പരാജയംആണെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തോന്നുന്നു. ആ അമ്മക്ക് കളിക്കാനായി കുറച്ചു കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി എന്നത് മാത്രമാണ് ഞാൻ ചെയ്‌ത നല്ല കാര്യം. പക്ഷെ വല്ലപ്പോളും ഷോക്കേസിൽ നിന്നും പുറത്തെടുക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികളെപ്പോലെ വെക്കേഷനും കാത്തിരിക്കണം....

Read more...

യാത്ര

>> Monday, March 26, 2018

മിടുക്കിയായിരുന്നു അവൾ. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, എന്റെ കൂടെ കൂടുമ്പോൾ വളരെ സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ. എന്റെ സന്തത സഹചാരിയായി നടക്കുമ്പോൾ, ജീവിത യാത്രയിലെ കുണ്ടിലും കുഴിയിലും പൂവിരിച്ച പാതകളിലും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ കൂടെ നിന്നു. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സുന്ദര നിമിഷങ്ങളിൽ, എന്റെ കുട്ടികളുടെ കളിചിരികളിൽ, എന്റെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ പ്രണയ ചേഷ്ടകളിൽ, എല്ലാം അവൾ സന്തോഷത്തോടുകൂടി പങ്കുചേർന്നിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ മേളത്തിൽ അവളുടെ ഉടുപ്പിൽ വീണ ചെളിയും ഭക്ഷണ സാധനങ്ങളും അവളെ ഉലച്ചതേയില്ല. 

കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ചെറിയ ക്ഷീണം ഉണ്ടായി അവൾക്കും. എങ്കിലും രണ്ടു മൂന്നു പരുക്കൻ ചെറുക്കന്മാർക്കിടയിൽ കിടന്നു വളർന്നതുകൊണ്ടാവണം, എല്ലാറ്റിനും മുൻനിരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾ. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവരുടെ കൂടെ മത്സരിച്ചു തളർന്നു വീണപ്പോൾ ഒക്കെ ആ ചെക്കന്മാർ അവളെ സഹായിച്ചു കര കയറ്റിയിരുന്നു. വെയിലും മഴയും തണുപ്പും ചൂടും മഞ്ഞും കുളിരും ഒന്നും അവൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. പിന്നീട് എന്റെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി അവൾ ഭാര്യയുടെ കൂടെയായി. എങ്കിലും ഇടക്കൊക്കെ എന്നോടൊപ്പം വരുമായിരുന്നു, ചില ഓർമ്മ പുതുക്കൽ പോലെ.

കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്, അവൾ എന്നന്നേക്കുമായി ഞങ്ങളെ വിടപറഞ്ഞു. എന്റെ ഭാര്യക്കും കുഞ്ഞേപ്പിനും കറിയാച്ചനും, ഓഫീസിലെ ഞങ്ങളുടെ കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്കും ഒരു കുഴപ്പവും ഉണ്ടാക്കാതെ, അവരെ പട്ടുമെത്തയിൽ എന്നപോലെ സുരക്ഷിതരാക്കി എന്നെ ഏല്പിച്ചു അവൾ പോയി.

പോലീസിന്റെയും നിയമപരവും ആയ ചടങ്ങുകൾ തീർക്കുന്നതിനായി അവളുടെ ആടയാഭരണങ്ങൾ എന്നെ ഏല്പിച്ചപ്പോൾ, അതുമായി ഞാൻ പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിട്ടപ്പോൾ, അറിയാതെ ഇത്തിരി ചുടുകണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു വീണു. വെറും ഒരു യന്ത്രമായിരുന്നിരിക്കാം.... പക്ഷെ എനിക്കവളെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

Good Bye my Sweety.... J 61312



അവൾ ഒരു ഫെമിനിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു, ആണുങ്ങളുടെ ഒപ്പം അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ മുമ്പിൽ.



കാലങ്ങളായി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ...

എല്ലാ കുസൃതികൾക്കും സാഹസങ്ങൾക്കും കൂടെ...


പെട്ടുപോയാൽ രക്ഷിക്കാൻ ചെക്കന്മാരും...


മരണത്തിലും ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു സംരക്ഷിച്ചു...



അവസാന യാത്രയിൽ 








Read more...

Jaalakam

ജാലകം

About This Blog

Lorem Ipsum

  © Blogger templates Inspiration by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP